The Doors - The Doors (1967)

Ik kan me hier níet in vinden. Ik ga nog niet stemmen omdat ik het album in zn geheel slechts twee keer beluisterd heb, maar ik heb inmiddels Light My Fire en Break on Through vaak genoeg geluisterd om tot de (voorlopige?) conclusie te komen dat ik het niks vind. Met dergelijk ondoordacht klinkende nummeropbouw kan ik gewoon niets :s die solo in Light My Fire vraagt bijvoorbeeld behoorlijk om skippen.

imo he, voordat ik weer mensen kwets ofzo.

Nee hoor, had precies hetzelfde als jouw.
Ik had deze Cd ''geleent'' van mijn ouders, en kon hem toen niet eens in zijn geheel uitluisteren. Ik heb kort daarna in een aanbieding een Best off van the Doors Gekocht, en ik werd meteen verliefd op deze band. Na dat album plat te hebben gedraaid ben ik me maar eens gaan wagen aan deze..

Moet ik toch ook even inhaken hoor , want ook ik heb maanden moeten wennen aan de 'sound'. Ik hoorde The Doors voor het eerst tijdens vakantie op Gran Canaria, waar een stel Engelse gasten deze cd op hadden staan.
Ik vond het maar geschreeuw en dacht dat het geouwehoer in de ruimte was. Totdat ik dit album maanden later in een muziekwinkel hoorde. Na weer wat weken heb ik het album aangeschaft en sindsdien (alweer 15 jaar later) blijf ik The Doors één van de belangrijkste groepen in mijn leventje vinden.

Nummers als The Crystal Ship, Alabama Song, I Looked at You en The End zijn mijns inziens iconen in de muziekgeschiedenis. Als je vervolgens nog eens tijd en zin hebt om boeken over deze groep te lezen, maakt het misterieuze het verhaal compleet. Ook de film van Oliver Stone was ronduit ijzersterk, maar daar zijn de meningen ook verschillend over...

Toch een geweldig mooie CD. Ik kwam er pas mee in aanraking na het zien van Apocalypse Now, waarin "The End" een uiterst treffende soundtrack is. Dit blijft voor mij overigens de beste plaat van The Doors.

waar zou je de cd versie hiervan kunnen kopen trouwens!?
kan iemand mij dat vertellen?

Amazon.com of Cosmox of NL-Store (op volgorde van prijs) .

Echter als je deze box hebt, dan heb je de 3 extra tracks ook al...

Come on baby Light My Fire !!

eeeuuuh......jonge heer undahcovah......
Mijn laatste bericht die net verwijderd was was niet gericht aan jou hoor. Ik vertel dit maar eventjes om misverstanden te voorkomen.

Ik heb je laatste bericht niet gelezen dus er is geen enkele misverstand in het spel.

heel matig, vind ik. slappe hap. *1/2

Dat meen je.. ?

Ok, 13 of niet, het begint nu rare vormen aan te nemen. The Beatles, The Doors en Led Zeppelin afkraken...Ge hebt lef mijn zoon!

Afkraken is wat anders dan zeggen dat het je (nog) niet ligt.
Dat melde ik ongeveer een maand terug ook, bracht het alleen wat genuanceerder. Snap het wel dat je dit niks vind.

Dat zijn inderdaad geen grappen nee, goede reden voor een ban!

Hoezo als hij dat nou eens vind??? Ze gaan jouw toch ook niet verbannen omdat jij niet van.......(geen idee wie) houd??
Ik zie er geen enkele reden toe

Och och, wat zijn we toch allemaal weer serieus.
Je moet niet alles zo serieus nemen, maar soms met een beetje ''Sarcasme''.

....zeg eens eerlijk: wie vond er op zijn 13e QUEEN nou niet gaaf?...........en tja er zijn ook maar weinig muziekliefhebbers die zeggen: 'Songs In The Key Of Life, da's pas een baggerplaat!'........

Ik vond Queen op mijn 13e eh... geen zak aan

Die plaat ken ik dan weer niet, helaas.
Maar ik vond inderdaad, Queen op mijn dertiende helemaal geweldig.
Maar wel van het oudere werk hoor, die het meest rockte. Niet die slappe drumcomputer jaren 80 troep.
Gelukkig was ik redelijk snel van Queen genezen.

Uiteindelijk 1 van de opmerkelijkste debuutalbums aller tijden.
Uitgebracht in het toch al niet misselijke jaar 1967.
The Doors klonken zo anders en eigenzinnig. Poezie en rock, dreigend van klank en provocerend. En dat in 1967.
Het zal een soort van lot geweest zijn, het tot stand komen van deze Amerikaanse groep. Een Jazzdrummer, een dromerige gitarist, de bedachtzame organist, en de geniale gek, die de looks en de guts had om de boel vocaal en theatraal op te zwepen.
En het klopt allemaal op dit album. Lichtzinnigheid is taboe,pschydelia is niet aan de orde, maar wel op orgel en gitaar leunende rockmuziek, die ritmisch de perfecte swing meekrijgen van
John Densmore.
Alles is fraai, maar het slotakkoord maakt dit album uiteindelijk legendarisch. Het epos The End. Een nummer dat door dichter Morisson naar een angstaanjagende sfeer wordt getild, een hilarisch dreigend stuk muziek met dito tekst.
Moeilijk om te overtreffen deze plaat die met niets te vergelijken viel.

Ik kan me wel aardig vinden hoe Bikkel het album beschrijft, alleen is het niet helemaal mijn '' cup of tea", maar dat is een kwestie van smaak. Favorieten van mij hier zijn The Chrystal Ship, Light My Fire en de Doors versie van Back Door Man. Ik had het album misschien wel ooit gekocht als er iets anders op stond als The End; het ligt me gewoon niet lekker in het gehoor en duurt toch een kwart van het album. Voor mij jammer, voor menig ander het slagroom op de taart (of meer).

Dit album is bij uitstek mijn all-time favourite debuutalbum!

The End... daar kan ik helaas moeilijk naar luisteren, ik vind dat zo'n nummer waar je suicidale gedachten van krijgt...maar het is steengoed natuurlijk!

Jammer dat dit album nu uitkomt met extra tracks, waarvoor is dat nodig?
Laat het album in zijn originele vorm bestaan, het is gewoon perfect zo.

Ik geloof dat ik dit ook het beste tot-nog-toe beluisterde debuut-album vind.

Ik sluit mij aan bij Father McKenzie en DonDijk, ik vind dat ook het beste debuutalbum ooit. "The End", je moet ervoor in stemming zijn, vind ik één van de meest fascinerende songs ooit.

Dat mag; muziekbeleving verschilt nu eenmaal. Naar mijn mening is het wel zeker één van de beste debuutalbums.

Ook ik sluit mij graag bij het illustere gezelschap heren van hierboven aan. Niet zozeer vanwege 'Het Einde' (te vaak/veel gehoord?) maar wel om de enorme power / levensdrift die afspat van nrs. als 'Soul Kitchen' en 'Back Door Man'................het is vooral de unieke combinatie van persoonlijkheid / levenskunstenaar Morrison met de getalenteerde muzikanten Densmore/Krieger/Manzarek die we in de pophistorie maar weinig/niet vaker hebben teruggezien.....

hoe kan het gebeuren? Ik kwam er net achter dat ik dit legendarische album nog niet had beoordeeld. Terwijl ik dit album zelf al jaren hebt. Maar beter laat dan nooit.

Het spreekt voor zich. Alles klopt aan het debuutalbum van The Doors.

4,5

Inmiddels een dik jaar bekend met dit album, en hij wordt me elke dag meer en meer waard. Natuurlijk heb ik deze plaat veel te laat ontdekt, deze klassieker gaat immers al meer dan 40 jaar mee. Om het een beetje goed te maken, heb ik hem zojuist maar verhoogd naar 5* en een plekje in mijn top 10 gegeven. En wat mij betreft kan 'ie de komende 40 jaar nog net zo makkelijk mee.

Ligt het nou aan mij, of is The End hier écht niet het beste nummer? Ik heb het al genoeg beluisterd, dus het is niet dat het nog moet inzinken, maar het grijpt me weinig tot niet. Het duurt zo lang, zonder dat er al te veel spannends gebeurt, in ieder geval tot na de "Mother I want to *gegorgel*!". Daarna lijkt het wat op gang te komen en zich te bewegen naar een bevredigende climax, maar dan is het terug naar hetgeen wat de mannen de 7 voorgaande minuten deden, met Morrison die er wat lyrics op zingt die, tenzij je écht ver zoekt om de puntjes te verbinden, totaal geen steek houden. Hij heeft geloof ik zelf in interviews gezegd dat hij er elke keer iets anders in ziet. Er een betekenis uit proberen te halen is dus ook zinloos. Ik versta wel hoe de bezwerende melodie sommige mensen kan boeien, maar moesten ze het nu echt bijna 12 minuten uitrekken?

Ik denk dat je er wel voor open moet staan. Ik vind de opbouw en het werken naar de climax toe meesterlijk. Ik zit nog altijd op het puntje van mijn stoel als ik er naar luister. Zoals met veel muziek en vooral ook lyrics, kun je er voor jezelf ook een eigen draai aan geven in je gedachten.
De kracht van The Doors schuilt 'm vooral in het perfect neerzetten van een dreigende sfeer.
When The Music's Over is ook een heel lang stuk, maar ook prachtig naar mijn idee.