The Doors - The Doors (1967)

Ik ben ook erg grote fan van The End. Gewéldig nummer die de sfeer van die tijd erg goed beschrijft.

....ik ben, uiteindelijk, toch meer een liefhebber van de 'muzikale' Doors: nrs als 'The End' zijn milestones in de pophistorie (en idd sferisch & poetisch een meesterwerk), helaas ben ik lang niet altijd in de stemming om (zeker 12 minuten lang) hierna te luisteren.....
Nrs. als 'Back Door Man', 'Break On Through', 'Alabama Song' of 'Soul Kitchen' daarentegen vervelen mij never...

Ik heb hetzelfde gevoel bij de muziek van The Doors.

The End is nogal een episch nummer. Ik heb mij laatst wat verdiept in de themathiek die wordt behandeld in dit nummer. O.A. drugs is een thema ('the blue bus' verwijst naar heroïne), ook een Griekse mythe is erin verwerkt (oedipus, die zijn moeder trouwt).

Over dat zogenaamde 'gegorgel' wat Guardian of Isis aankaart is ook nog wat te zeggen. Het is kortweg censuur. Op het moment dat Jim Morrisen 'Mother, I want to (gegorgel)' zingt had hij eigenlijk 'Mother, I want to fuck you' gezongen. Dit slaat uiteraard weer op de mythe van Oedipus. Ik heb ergens een keer een ongecensureerde versie van The End gevonden, die moet ik nog maar een keer downloaden (ik heb het origineel gekocht, wees maar niet bang!) en luisteren.

Op nog even terug te komen op het epische in dit nummer: het gaat zoals met elk episch nummer, je houd ervan of niet. Je snapt en bewonderd de thematiek/poëzie/genialiteit/orginaliteit/.... of je doet dat niet.

Om een ander voorbeeld te noemen. Sommige mensen vinden Oh, Comely van Neutral Milk Hotel een ontzettend emotioneel en groots nummer. In de oren van andere mensen komt het over als een zemelende kerel die een paar akkoorden aanslaat op een gitaar en wat loopt te blèren in de microfoon...

Ach ja...het oedipus-complex. Had Jim daar nu last van? Of vond hij het alleen maar een machtig interessant thema. Ik bedoel shockerend is het natuurlijk wel. Maar Morrison werd ook de volgende klacht ten laste gelegd : And he did take his penis out, and shaked it. Masturbatie in het openbaar dus.
Waar had die man last van??

het is nooit bewezen dat hij zijn lid boven heeft gehaald. er wordt er gewoon altijd maar vanuitgegaan dat hij dat heeft gedaan.

Break on Throug(to the other side) is mischien wel de beste opener voor een album ooit?. Ik vind van wel in ieder geval.

Break on Through is een knaller van formaat inderdaad, maar mijn favoriet van dit album is toch het magistrale The End. Wat een pracht van een nummer blijft dat toch.

Oke, ik ben bijgesteld Eerst deed het me niks, maar als je beter gaat luisteren, kom je er op een gegeven moment wel degelijk in. Kan in sommige nummers (vooral de orgelsolotjes) echt de energie van de muzikanten "voelen"! heel vet

4*.

heel mooi album
hele lekkere nummers
beginstuk van The End, kippenvel, zo mooi

The End, het meest geniale stukje muziek ooit gemaakt. Van het overbekende intro tot het geniale killer stukje, en de prachtige afsluiting. Het nummer is één grote climax. Zo iets als dit was ongehoord in de popluaire muziek en er zijn er nog maar weinige die het hebben nagedaan.

Ik heb een bootleg waar men het tot 20 minuten oprekt, episch.

Het promoten van vrije liefde, drugs en rock'n'roll was nooit zo mooi!
Het einde is een beetje Oedipus-achtig, maar uiteraard is The End een van de beste songs ooit gemaakt. The Doors op hun best, hoewel ze dat altijd geweest zijn.
5*

Ik zit nu al een tijdje te luisteren naar het debuut van The Doors. Het is het eerste werk wat ik een kans heb gegeven van deze band en ik ben er voorlopig zeer blij mee! Echt hele goede muziek. Hoogtepunten zijn Break on Through, Crystal Ship en natuurlijk Light My Fire. The End moet nog een beetje tot me doordringen, maar gezien de reacties hier zal dat geen probleem worden

En nu verder met Strange Days

@Dn!S: luister ook eens Live at the Matrix, want dat is een live-album nog voordat dit debutalbum uitkwam. De ware sound van The Doors en ontzettend goed

Ga ik zeker doen. Bedankt voor de tip!

prachtplaat zonder minpunten

Heb sinds een paar maanden dit Album in mijn bezit, en hij word steeds maar beter. Ben het wel een beetje met [Roel] eens.

Prachtig debuut, zonder twijfel een van de besten, maar Alabama Song ( nota beide benen het nummer wat de doorslag gaf bij Elektra's aanbieding van een contract ) ben ik na 40+ jaar nog steeds niet aan gewend en past IMO gewoon niet tussen de rest van de songs. En hoe leuk de bonus tracks ook zijn, waarom staat de 45-edit van Light My Fire er niet bij op ?

Halfje erbij

Alabama Song misstaat mijn inziens helemaal niet op dit document. Dit is het ‘cabaret-esque’ stukje van de plaat. Geeft aan dat de leden in ieder geval (veel) humor hadden. De song had nogal wat controverse omdat het door Bertolt Brecht, naar verluid een communist, geschreven was.

Ik wilde ook al schrijven dat The Doors zo door kan naar de finale "beste debuut" aller tijden



Vind Alabama song wel leuk, The Doors heeft zich deze versie helemaal toegeeigend. Altijd gedacht dat ze het zelf hadden geschreven, het had zo maar gekund, zeker qua tekst. Het is natuurlijk van Kurt Weill maar het past prima.

Een must voor elke muziekliefhebber, ook als je nog moet beginnen met je verzameling: hier de ware aard, muziek, tekst en alle andere zaken die horen bij de rockartiest.

Het orgeltje in Light my fire is ongeevenaard; het epos The End was ook nog nimmer vertoond. Het hele album is eigenlijk nooit meer overtroffen door The Doors.

De tot dan toe vrij zoete Amerikaanse rockmuziek ( & Bob Dylan die daar zo'n beetje als enige buiten stond) werden nooit meer dezelfde. The Beatles en The Stones kregen eindelijk een Amerikaanse tegenvoeter. En daar was eindelijk dan ook het hek van de dam.

Er was Vietnam, Flower Power en de hippies. De tijd was helemaal rijp voor The Doors. En ze hebben hun kans gegrepen en hebben zich ook muzikaal helemaal bewezen. En dat in een tijdsbestek van uiteindelijk 4 jaar tijd want in 1971 overleed Jim Morrison uiteraard.

Ik plaats de cd weer eens in mijn top 10, de nummers zijn stuk voor stuk te sterk om langdurig te negeren, ook al komt de cd uit de jaren 60. Break on through, The Chrystal ship, het zijn echt juweeltjes die de afgelopen 40 jaar de tand des tijds met gemak hebben doorstaan.

Dat is ook wat mij het meeste opvalt als ik dit luister, ik heb totaal niet het gevoel dat ik naar oude muziek luister.

Een lange tijd is dit een van de redenen geweest waarom ik niet veel verder terug als de jaren 90 keek. Ik had een vreemd soort vooroordeel dat ik die muziek toch niet zou waarderen en dat alle lof omtrent acts als The Doors e.d. gewoon zwaar overdreven was. Maar dit album heeft daar definitief een einde aan gemaakt, gelukkig maar.

Vanaf de eerste luisterbeurt was ik behoorlijk overdondert van de muzikale en tekstuele kwaliteiten op dit album. De enige nummers waar ik niet helemaal weg van ben zijn Back Door Man en I Looked At You. Ik heb inmiddels ook Strange Days en Waiting For The Sun geluisterd en ben toch ook een beetje bang dat het debuut niet meer overtroffen wordt bij mij. Misschien L.A. Woman nog?

Ik ben er ook bang voor.

Maar LA Woman is nog zeker wel aan te raden, met Love her Madly, LA Woman en natuurlijk Riders on the storm.

Ik kwam hier ook pas vrij kort geleden mee in aanraking, maar ik vind I Looked at You samen met The Crystal Ship wel het hoogtepunt van dit album

Je vergeet alleen de Velvet underground, die in '66 al hun debuut opnamen.

Ik weet niet wanneer hun opnames zijn begonnen, maar The Velvet Undergrond & Nico verscheen in oktober 1967 in de Amerikaanse hitlijsten, The Doors in maart 1967. Op mijn cd van de Velvet underground staat ook overal 1967.

Op zich doet dat er verder niet zo heel veel toe, dit is wel zo'n beetje het tijdstip dat de Amerikaanse rockmuziek uit een ander vaatje begon te tappen en The Doors, als belangrijkste vertegenwoordigers daarvan, liepen zo'n beetje vooraan.

Dat heb ik meer willen aangeven, dan op de dag nauwkeurig The Doors aanwijzen als eerste nieuwe Amerikaanse rockband. Want er gaan nu ook mensen komen met The Byrds e.a. en dan wordt het een gebed zonder eind, wat ik niet zou willen.

Tijdens het luisteren van Light My Fire ging voor het eerst het volume van mijn nieuwe discman op tien. En nu weer, al gaat het nu om een laptop. Wat een meesterlijk nummer! En niet eens veel beter dan de rest van de plaat, want alle nummers mogen er zijn. Met recht een grote klassieker.

En wat een jaar was 1967! Love, Velvet Underground, Jimi Hendrix...

Ik weet niet wanneer hun opnames zijn begonnen, maar The Velvet Undergrond & Nico verscheen in oktober 1967 in de Amerikaanse hitlijsten, The Doors in maart 1967. Op mijn cd van de Velvet underground staat ook overal 1967.

Tracks 3, 5-6; 8-11
April 1966 Scepter Studios, New York City
--------------------------------------------------------------------------------
Tracks 2, 4, 7
May 1966 T.T.G. Studios, Hollywood, California
--------------------------------------------------------------------------------
Track 1
November 1966 Mayfair Studios, New York CityTracks 3, 5-6; 8-11
April 1966 Scepter Studios, New York City

Op zich doet dat er verder niet zo heel veel toe, dit is wel zo'n beetje het tijdstip dat de Amerikaanse rockmuziek uit een ander vaatje begon te tappen en The Doors, als belangrijkste vertegenwoordigers daarvan, liepen zo'n beetje vooraan.

Dat heb ik meer willen aangeven, dan op de dag nauwkeurig The Doors aanwijzen als eerste nieuwe Amerikaanse rockband. Want er gaan nu ook mensen komen met The Byrds e.a. en dan wordt het een gebed zonder eind, wat ik niet zou wen.

Gisteren van de kerstman dit album gekregen! Vreugd!
Ik krijg trouwens ook steeds meer waardering voor 20th century fox. Heerlijk nummer. Deze plaat zou best nog weleens de 5* kunnen krijgen van mij...

Sinds een week heb ik alle studio-albums van de Doors omgeruild voor de box Perception en dan hoor je vooral dit album in een hele andere dimensie.
In 5.1-sound nummers als Soul Kitchen, The Crystal Ship, 20th Century Fox en The End horen is echt ongelofelijk. Hun debut blijft (in welke vorm of geluid dan ook) absoluut hun beste, met LA Woman als dikke 2e. Er werd zelfs hier al eens gezegd dat dit het allerbeste album is als debut van een groep. Ik kan me daar alleen maar stilzwijgend bij aansluiten...