Earth and Fire - Atlantis (1973)

Toen Earth & Fire nog symfonisch was. Naast 'Song of marching children' het mooiste wat ze hebben gemaakt.

Moeilijk voor te stellen dat die etalagepop van Idols, vroeger een bloedmooie verschijning was, die met haar sexy strakke kleren (vooral veel leer) menig hart (waaronder de mijne) op hol sloeg. Ik heb ze toen gelukkig toen een aantal keren live mogen zien.

Dat geweldig fenomenaal mooie Maybe Tomorrow, Maybe Tonight weer beluisterd:

Mijn vader had dit nummer op een LP en sindsdien vind ik het een steengoed nummer. Van de klasse is in al die jaren nog niks verloren gegaan. Vooral de pauken vind ik een geniale vondst. De broertjes Koerts konden echt goede muziek maken.
En wat Jerney betreft: zie commentaar van Flipper.

Atlantis is mijn favo track van de band. Om een of andere duistere reden is die andere (Marching Children) veel bekender.

Die reden is niet zo duister, want het album song of marching children vind ik veel beter. Ik vind Atlantis rommelig, vreemde "draaiingen in de muziek, heel onrustig.
Maar goed smaken verschillen.
Neemt niet weg dat earth and fire goede muziek hebben gemaakt in de jaren 70.

Neerlands progrocktrots uit begin jaren zeventig. Ik was er helemaal kwijt van in die tijd en nu nog steeds eigenlijk. Waarom zijn de broertjes Koerts eigenlijk niet meer actief in de muziek. Jongens kom op een reunie zit er toch misschien nog wel eens in ?
En Jerney, jij kan het volgens mij nog steeds. Je bent toch zo'n beetje de "Grace Slick" van de Lage Landen ?

Prachtplaat. Door de statige magische sfeer waan je je helemaal in Atlantis. Storend vind ik alleen de passage *Rise And Fall* dat erg warrig overkomt. Misschien zal het ook wel zo bedoeld zijn maar de tegendraadse drums en piano passen voor geen meter bij de zang van Jerney. Theme Of Atlantis, Destruction en vooral het bombastische Fanfare daarentegen zijn schitterend. En uiteraard de grote hit Maybe Tomorrow, Maybe Tonight die nog steeds niets aan kracht verloren heeft.

Tja stel je staat op dat podium en staat naar al die ouwe bokken te kijken die voor dat podium hangen; al dan niet aan de rollator ......

Nee hoor laat maar zitten die reunies van die heel oude bands..
Zie de alquin renuie dvd en kijk eens naar de zangeressen... laat maar ...

Leuke plaat. Hier klinken ze nog zoals ik ze graag hoor. Maar ik breng voorlopig nog geen stem uit. Moet de muziek even laten groeien denk ik..

Een geweldige hoes trouwens!

prachtplaat van een beresterke groep

Over Jerney Kaagman is genoeg gezegd, iedereen is het ook eens met de kritiek. Ik vraag mij dan altijd af waarom ze eigenlijk nooit meer eens iets heeft opgenomen dat een beetje bij haar standing hoort, dus van de categorie The song of the marching children en Atlantis. De opvolgers waren overigens ook best te pruimen, maar inderdaad wat minder (door Weekend nooit aan Reality fills fantasy begonnen). Wij doen hier aan albums, maar als het ooit eens om losse singles zou gaan, zou bij mij Maybe tomorrow, maybe tonight in de top 10 eindigen. Onvervalste symfo-klasse, frisse stevigheid en met een bijpassend tempo. En aangezien het werkje ook uit 1973 komt: ik geef er zelfs de voorkeur aan boven Radar love van de Golden earring. En dat wil wat zeggen, de laatste was toch een grote internationale hit. En dan zitten we ook gelijk voor een, mij nooit begrijpelijk geworden raadsel: waarom is Earth & fire internationaal nooit wat geworden, in die tijd? Focus, de Earring, zelfs Shocking blue en George Baker..............Het had namelijk zo anders kunnen aflopen, misschien had Jerney nooit hoeven eindigen bij Idols. Ik heb het trouwens wel flauw gevonden, dat in de laatste biografie de broertjes Koerts de kwaliteiten van Jerney Kaagman nogal in twijfel hebben getrokken. Zelfs al was het achter de schermen moeilijk de partijen van Jerney goed op de plaat te krijgen, dan nog zeg je er niets van, als uiteindelijk het resultaat meesterlijk is. Zoveel goeds heb ik van de broers ook nooit meer vernomen (ook geen idee wat ze de afgelopen 25 jaar hebben gedaan). Ik heb één instrumentele cd van het Earth & fire orchestra o.i.d. (?) gekocht, halverwege heb ik hem in de prullenbak gekieperd, elke ruimte die het thuis zou innemen was teveel geweest, wat een draak.

Maybe Tomorrow, Maybe Tonight is één van mijn vroegste popsong herinneringen die ik me nog voor de geest kan halen; ik ging nog niet naar de basisschool. Ik vind het bovendien ook nog een goed nummer. Earth & Fire was idd een goede band toendertijd.

En dan hebben we niet te vergeten nog Kayak, onze symfotrots van eigen bodem. Zelfde verhaal. Misschien net als E&F iets te gepolijst en te ''netjes'' voor de ''echte'' symfo/progliefhebbers overseas?

Jerney heeft hier geen zin meer in en geen tijd meer voor .
Ze krijgt binnenkort een rol in de televisieserie Thunderbirds , ze gaat de rol vertolken van Miss Penelope.

Nou, dan mag ze niet mopperen. Maar die reunie lijkt me net zo waarschijnlijk als die van Pink Floyd. Zeker na het boekje wat de bandleden hebben opengedaan over de Nederlandse Grace Slick......

En dan hebben we niet te vergeten nog Kayak, onze symfotrots van eigen bodem. Zelfde verhaal. Misschien net als E&F iets te gepolijst en te ''netjes'' voor de ''echte'' symfo/progliefhebbers overseas? Schreef Bluebird.

Ik heb nooit begrepen, dat ze overseas juist iets hadden tegen gepolijst en netjes (integendeel). Misschien dat we het eerder moeten zoeken in de contacten, het op de juiste manier aan de man weten te brengen van de band. Daar kan het voor Earth & fire aan hebben gelegen. Misschien wilden ze zelf niet. Kayak heeft nog iets weten te bereiken de VS.

Als pop/rock liefhebber met een voorkeur voor nummers met een symfonische opbouw heb ik onlangs deze Atlantis op cd aangeschaft (de dubbelcd met naast Atlantis de albums To the world of the future en Gate to Infinity) en ik moet zeggen ik heb er geen spijt van. Met name het titelnummer Atlantis is prachtig uitgevoerd (een soort Song of the Marching Children deel 2) en dan natuurlijk die uitstekende single Maybe tomorrow, maybe tonight, die na inmiddels 36 jaar nog steeds staat als een huis. Nederlandse popmuziek met internationale allure net als Kayak trouwens. N.B. mooie hoes heeft dit Atlantis: jammer dat op de dubbelcd (3 Originals) het hoesje maar zo klein is afgebeeld.

Nu op het Britse Esoteric label opnieuw uitgebracht: http://www.platomania.eu/de...

Als ze het op dezelfde hoogwaardige manier hebben gedaan als bij de Supersister albums dan is de kwaliteit in ieder geval dik voor elkaar.
Van de muziek moet je wel houden natuurlijk

Ik vind de platen van deze band uit de eerste helft van de jaren zeventig van een ontzèttend hoog niveau; Ook andere Nederlandse bands kunnen in het "progrock" of symfonische genre tellen; Kayak bijvoorbeeld.
hele mooie plaat, en de single Maybe Tomorrow, Maybe Tonight is nog niet eens het mooiste op dit schittend abum!
Fraai en uit een tijd, waarvan de klankkleur van muziek me véél meer ligt dan wat tegenwoordig vaak als "goedklinkend" wordt bevonden. Maar ik ben dan ook een echte nostalgicus, ik kan het ook niet helpen!

(Qua singles vind ik Maybe Tomorrow, Maybe Tonight..... bijna hun allerbeste single, het gaat nipt nèt onder Memories, dat voor mij echt een perfect klinkende single is die op iedere juke box dient te staan. Bijzonder tijdloos was dat, maar dat is hier een béétje buiten de kwestie, want dat is niet van dit album.)

Nou moet uitgerekend een "Zuiderbuur" het voor onze Nederpop opnemen !

Dank Father, de eerste E & F's albums zijn idd zeer de moeite waard.

Ik vind de Nederpop uit de seventies eigenlijk stukken interessanter dan de Belgenrock uit diezelfde periode. Tegenwoordig vind ik het echt wel omgekeerd het geval....

En ook daar heb je gelijk in...............

N.B. mooie hoes heeft dit Atlantis: jammer dat op de dubbelcd (3 Originals) het hoesje maar zo klein is afgebeeld. [/quote]

Koop dan de elpee, veel mooier qua muziek en zeker wat de hoes betreft.

{quote='"rico24"]Koop dan de elpee, veel mooier qua muziek en zeker wat de hoes betreft. [/quote]

Atlantis is onlangs opnieuw op cd verschenen met een voor cdbegrippen "normale" hoes. Dus dat zou voor mij een alternatief kunnen zijn. Ik heb al sinds de jaren 80 geen platenspeler meer en de kwaliteit van de 3 originals cd is dik in orde. Maar ik kan me goed voorstellen dat je de lp prefereert boven de cd.

Pas weer op cd verschenen, uitgegeven door Universal. Het bewijs dat ernstig gedateerde muziek toch nog een half uur laat genieten!

Ernstig gedateerd?

Alleen omdat het 40 jaar oud is? Beethoven, dat is pas gedateerd! De opgefriste versie klinkt alsof het gisteren is opgenomen, ik hoor anno 2010 nog maar zelden (nieuwe) cd's die kunnen tippen aan een werkje als dit.

Wat is gedateerd, het is in ieder geval een relatief begrip. Zet 40 jaar eens af tegen de leeftijd van het heelal.

Dus dat zeg ik, het kan best gisteren zijn opgenomen.........

Ik ben ook zeer tevreden over de opgepoetste versie (5 eurootjes) en geef ondanks mijn kwalificatie "gedateerd" toch 4 sterren.
Kan nog steeds behoorlijk uit mijn dak gaan op "Maybe Tomorrow, Maybe Tonight "!
Binnenkort komt S-o-t-M-C ook opnieuw uit.

Deze muziek is inderdaad zo tijdloos, dit kàn niet gedateerd klinken, njet!

Okee okee ik neem in ieder geval "ernstig" terug...
En om misverstanden te voorkomen: Hij staat keurig in mijn cd-kast en vind regelmatig de weg naar de cd-speler!
****

.... is toch ook niet zo?
Misschien de VS niet, maar Europa toch wel?

De artistieke hoogtijdagen van wellicht 1 van de beste bands die Nederland ooit voortbracht . Earth & Fire was ook een slimme groep . Thematische albums , maar met toch altijd een pakkende single erop . De single trok een wat breder publiek aan , die dan vanzelf ook wel nieuwsgierig werden naar een album .
Het uitgesponnen titelnummer is knap verzonnen , en geeft de sound van de band prima weer . Mooie wisselende stemmingen en wendingen . Typisch jaren 70 , maar wel heel progressief en eigenwijs . Mayby Tommorow , Mabey Tonight is natuurlijk een wereldsong en is naast Memories hun beste single . Mooie opbouw met dat kerkorgel en die marsachtige drums .
Ook Fanfare is origineel en knap gebracht .
70's symfo die misschien niet overal meer van deze tijd is , maar nog altijd prettig is om naar te luisteren .
Wat je dan ook mag vinden van Jerney Kaagman , ik vind haar stem niet groots maar wel uniek . Hier is het prima op zijn plaats .