Earth and Fire - Atlantis (1973)

Heb voor een prikje de nieuwe uitgave op de kop weten te tikken. Is me toch een mooie plaat hoor! Bouwt gelukkig verder op wat Song of the Marching Children was begonnen. Kaagman's stem komt nu een stuk natuurlijker over dan op Song, en een stuk vloeiender; alsof ze het zingen wat meer eigen geworden is. Oordeel volgt na meer luisterbeurten.

Vind dit dus een geweldige plaat geworden. Dit keer krijgen we het lange nummer aan het begin; een prachtig verhaal over Atlantis met hele mooie passages erin. Het open einde vloeit mooi over naar de single Maybe Tomorrow, Maybe Tonight, waarvan ik het refrein wat over-the-top vind, maar de rest maakt dat helemaal goed. Vooral de gitaarsolo's vind ik vrij goed op de eerste twee nummers. Verder krijgen we na een ontspannende Interlude nog een parel in de vorm van Fanfare, dat lang niet zo gevuld is met blazers als dat de titel zou vermoeden. Een prachtig opgebouwd, sfeervol nummer. Heerlijk, dit soort symfo. Herhaling van het Atlantis theme doet het concept gehalte ten goede en dan nog een prachtige afsluiter. Aangezien mijn radio bijna standaard op repeat staat begint na de afsluiter vaak meteen het intro theme van Atlantis weer, maar die sluiten zo goed op mekaar aan dat het mij, doch dwangmatig, ertoe beweegt de plaat gewoon nog een keer uit te zitten.

Vind deze zelfs beter dan Song of the Marching Children, mede door de zang van Kaagman die ik gewoon natuurlijker en beter vind klinken hier.

Maybe tomorrow, maybe Today
springt er met kop en schouders boven uit.

De rest vind ik niet veel aan

Voor een progknakker springt het nummer atlantis er natuurlijk wel bovenuit
(dan singeltje vond ik helemaal niks)

Eerste LP van Earth & Fire die ik ooit kocht.
Dit is een Duitse persing en heet Maybe Tomorrow, Maybe Tonight en niet Atlantis.
Ik heb hem maar nooit vervangen, want hij is nog steeds puntgaaf.
Nog steeds een mooie simfoniese rockplaat met het prachtige lang uitgesponnen titelnummer, met de als een klok zo helder zingende Jerney Kaagman (of ze er nu lang over hebben gedaan, om haar zo mooi te laten klinken, is me om het even, het gaat om het resultaat).
Ook de te gekke single Maybe Tomorrow, Maybe Tonight (die wah-wah gitaarsolo!) is hier op te vinden, om de kar voor het album te trekken.
Verplichte kost zou ik zeggen voor iedereen die de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek wil leren kennen.
Niet heel makkelijke muziek, maar o zo mooi.
En die mellotron blijft een prachtig instrument.
Mijn kinderen waren hogelijk verbaasd dat dit die mevrouw van Idols was...
En 4 sterren nog steeds.

En dan te bedenken dat de band zelf Atlantis eigenlijk veel minder goed vond dan Song of the marching children: "Atlantis voelde als een verkrampte poging om de sfeer van Song opnieuw te pakken. Dat geeft de plaat wel iets dramatisch, maar we zochten eigenlijk naar iets anders, we wilden Song herhalen. Het gevoel dat je daarvoor nodig hebt, was door onze vingers geglipt." Omdat ze daartoe echter contractueel verplicht waren gingen ze toch de studio in om een plaat te maken, maar "Te vroeg. Je hoort dat aan de plaat: het wringt, het geheel is nogal fragmentarisch" en ook zonder "de sprookjesachtige magie van z'n voorganger."

Nou, ík hoor het er niet aan af, het blijft een heerlijke plaat. Het titelnummer is sowieso zeer spannend, eerst met dat briljante openingsthema, dan de latere herhaling ervan met die jankende gitaar, en dan als climax Destruction (Rumblin' from inside the earth) met dat geweldige phasing-effect. Uren het paarse tekstvel meegelezen... En ook kant 2 voldoet, misschien heeft het niet de impact van kant 1 maar de nummers zijn toch sfeervol en gedetailleerd genoeg om niet teleur te stellen.

En als persoonlijk detail : bij Musician zou Maybe tomorrow, maybe tonight in de top 10 eindigen… voor Stuart (nu niet meer onder ons) is dat één van zijn vroegste popsongherinneringen… en voor mij was het het allereerste singletje dat ik van m'n eigen gespaarde zakgeld kocht (later dus ook nog eens op dit album gekocht, en óók nog eens op deze verzamelelpee). Nog altijd een geweldig nummer. Sowieso is het opmerkelijk hoe deze albumgroep ook een serie klassieke singles heeft neergezet: zie de tracklisting van The singles (althans de eerste negen nummers daarvan, hun singlesproduktie ten tijde van hun eerste vier albums).
 

Ik heb me er het afgelopen half uur wel mee vermaakt

Dit is voor mij de beste Earth&Fire-plaat. Jerney zingt hier krachtig en goed, daar is geen twijfel over. De mellotron is prominent aanwezig. Sfeervol, spannend, mysterieus. Luistertrip die je in één keer moet beleven. De teksten zijn bij nadere bestudering wel eens wat belerend. De wereld stond op het punt te vergaan, zoals eens Atlantis. Beetje naief hippe New Age avant-la-lettre. Maar dat leefde enorm in die jaren. Maybe Tomorrow, Maybe Tonight was het single-succes van het album en naar mijn idee het meest spetterende nummer van de groep. Geweldig gitaarwerk. 1973 was het jaar van Atlantis. In die zomer begon Radio Atlantis als derde zender tussen Noordzee en Veronica. Het hoort in mijn beleving allemaal een beetje bij elkaar. Prachtjaar toch.

Fedde, mooi beschreven!

Vandaag vindt de uitvaartplechtigheid in de kerk gelegen aan de straat waar ik woon plaats van de drummer van Earth & Fire (Ton van der Kleij).

Dit lijkt mij een goede reden om vandaag dit album weer eens te draaien. Het album past echt in de prog muziekstijl van begin jaren zeventig. Den Haag en omstreken kende veel bandjes welke Wereld Beroemd in Nederland waren. De muziek welke inde jaren zeventig in Nederland gemaakt werd, spreekt mij veel meer aan dat de muziek welke tegenwoordig in Nederland gemaakt wordt!

Atlantis brengt je gedurende 16 minuten in de juiste sfeer. Maybe Tomorrow, Maybe Tonight was een hit voor de groep en klinkt vandaag nog steeds prima. Interlude is lekker Symfo en gaar geruisloos over in Fanfare. Even lijkt het op de muziek van Pink Floyd tot het moment dat de zang begint. Door gebruik te maken van de Mellotron wordt ok in dit nummer een heerlijk Symfonisch geluid neer gezet wat zo typerend voor deze muzik was. Love, Please Close the Door sluit het album waardig af.

Het is bijna niet voor te stellen dat ik deze Earth & Fire al ruim veertig jaar niet meer gehoord heb. Het is ook zeker nauwelijks voor te stellen dat ik dit heerlijke album h-é-l-e-m-a-a-l mee kon zingen.

Jawel!

Na zoveel jaar schalt Atlantis eindelijk weer door weliswaar een andere kamer, soit... ik probeer het weer... suddenlieieieieieieie... oh nee, hè!

Waar is die tijd toch gebleven?

Verzwolgen door de primordiale oersoep, net als het onderwerp van kant 1 van dit album. Het éne komt nooit meer terug, maar mooi dat je het andere na 40 jaar weer terug kan vinden hè!

Ik vrees echter dat ook mijn mooie stem door deze soep is verzwolgen... zucht! Ik zie er nu wat groen uitgeslagen uit. Maar de schoonheid van Atlantis is gelukkig nog wel èrgens achtergebleven!

ook "Song of the Marching Children" geprobeerd Alicia? Ook een topproduct!

Ja, die ken ik ook heel goed, Nico. Heel mooi! Ga die ook opnieuw aanschaffen!

Marching Children en Atlantis... 2 Hoogtepunten uit de NederRock wat mij betreft

Als je hoort wat meisje Kaagman 10 jaar later uitgebracht heeft is het gewoon onvoorstelbaar

Merkwaardig trouwens, die alternatieve titel. Zo staat ie ook op discogs, met bovendien de beide plaatkanten omgedraaid, maar bij bijvoorbeeld de re-release-index van Esoteric Records wordt ie gewoon Atlantis genoemd. Weet iemand waar deze alternatieve titel vandaan komt of waar hij gebruikt wordt?

liefkleinhertje Wat Jerney Kaagman Solo uitbracht (zonder succes) kan ik nog inkomen ,laten we denken.... ze wilde en deed haar eigen ding ,maar waar de gebroeders Koerts zich mee inlieten vanaf eerste helft '80,s kon ik echt niet volgen,die deden hun eigen ding dus zeker niet meer,vooral die periode van Earth & Fire was diep triest wat mij betreft..het verval kwam daarna snel
BoyOnHeavenHill De alternatieve titel :Maybe Tomorrow, Maybe Tonight in plaats van Atlantis werd gebruikt voor de Release in Duitsland ('75) en idd met omgedraaide plaatkanten

teus, dank voor de info!

Ik heb dit album vandaag weer eens twee keer opgezet, nadat ik deze een paar weken eerder op vinyl van mijn vader overnam. Hij deed al zijn LP's weg. Hij vertelde mij en broers ooit, dat hij 'Earth & Fire' in de eerste helft van de jaren '70, een van de beste Nederlandse bands vond, en dat zangeres Jerney Kaagman geweldig kon zingen. Deze LP heb ik ergens in 2007 of 2008 ook al eens opgezet, en omdat ik het toen een goed album vond, wilde ik deze wel hebben.

Het album klinkt op zich best goed nog steeds, met 'Maybe tomorrow, maybe tonight' en 'Theme from Atlantis' als de favoriete tracks. 'Atlantis' is ook een mooi nummer, maar dat 17 minuten lange stuk klinkt daarin tegen alsof het in elkaar geknipt (meerdere opnames in hetzelfde nummer). Wel goed gedaan overigens.

Wat een fraai album en dan doel ik de gelijknamige titelsong Atlantis. Zit zo fraai in elkaar.
Dit nummer bestaat uit een suite op basis van het verhaal van de inhalige en corrupte eiland Atlantis, die uiteindelijk wordt vernietigd door de vier elementen: aardbevingen vertegenwoordigen aarde, vulkanen vertegenwoordigen vuur, vulkanische gassen vertegenwoordigen de lucht en ten slotte het eiland wordt overspoeld door het water.
Met recht een juweeltje. Jaren 80 was natuurlijk.....hahahaha.

De derde van E&F is een fractie minder dan "SONG OF THE MARCHING CHILDREN", maar heeft het het titelnummer wel weer een monumentaal nummer op de plaat gezet. Naast de hit "MAYBE TOMORROW, MAYBE TONIGHT" zijn de de reserende 4 tracks goed, maar een uitschieter zit er, wat mij betreft, niet bij.

Het titelnummer is imo het betere knip en plakwerk. Er worden goede stukken muziek gemaakt maar op één of ander manier past het niet in elkaar en blijven het losse (korte) nummers. Komt ook door de pauzes tussen de delen.

Naja, beter laat dan nooit toch? Weer een album die lang in de kast gestaan heeft voordat het uitvoerig bestudeerd is. De epische titeltrack is slechts een fractie minder goed dan The Song Of The Marching Children, maar nog altijd fenomenale symfo rock. Jerney is wederom beter gaan zingen en inmiddels begrijp ik wel waarom ze zo bejubeld wordt. Wat is het dan toch verschrikkelijk dat mijn generatie haar alleen maar kent als het brommend jurylid van Idols. Atlantis is dus al een hoogtepunt, maar Maybe Tomorrow, Maybe Tonight gaat daar wat mij betreft overheen. Het marsritme werkt super aanstekelijk en Jerney zingt fantastisch. Wat een heerlijk nummer! Waarom daarna twee korte instrumentals en twee redelijke songs komen, vind ik maar wat raar. Fanfare opent matig, maar herstelt zich goed. Het slotnummer doet me niet zoveel en de zojuist genoemde instrumentals halen de vaart er wel een beetje uit. Van de ruim dertig minuten zijn er twintig sowieso al fantastisch, dus de score is hoog. Ik heb Earth & Fire bijzonder onderschat, merk ik. Al besef ik me wel dat alles wat nu nog goed is waarschijnlijk pure winst is.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire

En dan mis je nog de singles Invitation (1971) en Memories (1972)

He bedankt! Die zijn helemaal niet onaardig.

Naar aanleiding van RuudC zijn stukje weer eens beluisterd( lang geleden.)
Smaakvolle plaat met karakterstieke elementen.
Titelsong is fraai. Wel typisch jaren 70 fragmentarisch en een tikje gedateerd, maar mooi is het allemaal wel.
Favo is de single Maybe Tommorow, Maybe Tonight.
Compacter en straighter, maar evengoed spannend.
Van Jerney's stem moet je houden en zij boeit mij niet overal.
Toch past het prima bij de sound.

Verrassing, maar ik vind dit album eigenlijk net nog een tandje beter dan de vorige lp. Grappig dat het in dit geval ook niet de epische titeltrack is, maar inderdaad het overal gelauwerde Maybe Tomorrow, Maybe Tonight. Heerlijk dromerige muziek, waarbij de orkestraties toch zorgen voor een net iets andere sound dan die van tijdsgenoten Genesis. Love, Please Close The Door is misschien net niet de meest ultieme afsluiter voor een album als dit, maar als enigszins zwoel, bijna bluesy nummer, is het in zichzelf alsnog zeker niet slecht. Hier kan ik echt met alle gemak in opgaan!

Tussenstand:
1. Atlantis
2. Song Of The Marching Children
3. Earth & Fire

Mayby tomorrow, mayby tonight...blijft een geweldig nummer!