menu

Earth & Fire - Atlantis (1973)

Alternatieve titel: Maybe Tomorrow, Maybe Tonight

mijn stem
3,77 (125)
125 stemmen

Nederland
Rock
Label: Polydor

  1. Atlantis (16:22)
  2. Maybe Tomorrow, Maybe Tonight (3:12)
  3. Interlude (1:57)
  4. Fanfare (6:03)
  5. Theme from Atlantis (1:50)
  6. Love, Please Close the Door (4:10)
totale tijdsduur: 33:34
zoeken in:
avatar van The_CrY
4,5
Vind dit dus een geweldige plaat geworden. Dit keer krijgen we het lange nummer aan het begin; een prachtig verhaal over Atlantis met hele mooie passages erin. Het open einde vloeit mooi over naar de single Maybe Tomorrow, Maybe Tonight, waarvan ik het refrein wat over-the-top vind, maar de rest maakt dat helemaal goed. Vooral de gitaarsolo's vind ik vrij goed op de eerste twee nummers. Verder krijgen we na een ontspannende Interlude nog een parel in de vorm van Fanfare, dat lang niet zo gevuld is met blazers als dat de titel zou vermoeden. Een prachtig opgebouwd, sfeervol nummer. Heerlijk, dit soort symfo. Herhaling van het Atlantis theme doet het concept gehalte ten goede en dan nog een prachtige afsluiter. Aangezien mijn radio bijna standaard op repeat staat begint na de afsluiter vaak meteen het intro theme van Atlantis weer, maar die sluiten zo goed op mekaar aan dat het mij, doch dwangmatig, ertoe beweegt de plaat gewoon nog een keer uit te zitten.

Vind deze zelfs beter dan Song of the Marching Children, mede door de zang van Kaagman die ik gewoon natuurlijker en beter vind klinken hier.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
En dan te bedenken dat de band zelf Atlantis eigenlijk veel minder goed vond dan Song of the marching children: "Atlantis voelde als een verkrampte poging om de sfeer van Song opnieuw te pakken. Dat geeft de plaat wel iets dramatisch, maar we zochten eigenlijk naar iets anders, we wilden Song herhalen. Het gevoel dat je daarvoor nodig hebt, was door onze vingers geglipt." Omdat ze daartoe echter contractueel verplicht waren gingen ze toch de studio in om een plaat te maken, maar "Te vroeg. Je hoort dat aan de plaat: het wringt, het geheel is nogal fragmentarisch" en ook zonder "de sprookjesachtige magie van z'n voorganger."

Nou, ík hoor het er niet aan af, het blijft een heerlijke plaat. Het titelnummer is sowieso zeer spannend, eerst met dat briljante openingsthema, dan de latere herhaling ervan met die jankende gitaar, en dan als climax Destruction (Rumblin' from inside the earth) met dat geweldige phasing-effect. Uren het paarse tekstvel meegelezen... En ook kant 2 voldoet, misschien heeft het niet de impact van kant 1 maar de nummers zijn toch sfeervol en gedetailleerd genoeg om niet teleur te stellen.

En als persoonlijk detail : bij Musician zou Maybe tomorrow, maybe tonight in de top 10 eindigen… voor Stuart (nu niet meer onder ons) is dat één van zijn vroegste popsongherinneringen… en voor mij was het het allereerste singletje dat ik van m'n eigen gespaarde zakgeld kocht (later dus ook nog eens op dit album gekocht, en óók nog eens op deze verzamelelpee). Nog altijd een geweldig nummer. Sowieso is het opmerkelijk hoe deze albumgroep ook een serie klassieke singles heeft neergezet: zie de tracklisting van The singles (althans de eerste negen nummers daarvan, hun singlesproduktie ten tijde van hun eerste vier albums).
 

avatar van RuudC
4,5
Naja, beter laat dan nooit toch? Weer een album die lang in de kast gestaan heeft voordat het uitvoerig bestudeerd is. De epische titeltrack is slechts een fractie minder goed dan The Song Of The Marching Children, maar nog altijd fenomenale symfo rock. Jerney is wederom beter gaan zingen en inmiddels begrijp ik wel waarom ze zo bejubeld wordt. Wat is het dan toch verschrikkelijk dat mijn generatie haar alleen maar kent als het brommend jurylid van Idols. Atlantis is dus al een hoogtepunt, maar Maybe Tomorrow, Maybe Tonight gaat daar wat mij betreft overheen. Het marsritme werkt super aanstekelijk en Jerney zingt fantastisch. Wat een heerlijk nummer! Waarom daarna twee korte instrumentals en twee redelijke songs komen, vind ik maar wat raar. Fanfare opent matig, maar herstelt zich goed. Het slotnummer doet me niet zoveel en de zojuist genoemde instrumentals halen de vaart er wel een beetje uit. Van de ruim dertig minuten zijn er twintig sowieso al fantastisch, dus de score is hoog. Ik heb Earth & Fire bijzonder onderschat, merk ik. Al besef ik me wel dat alles wat nu nog goed is waarschijnlijk pure winst is.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire

avatar van lennert
4,5
Verrassing, maar ik vind dit album eigenlijk net nog een tandje beter dan de vorige lp. Grappig dat het in dit geval ook niet de epische titeltrack is, maar inderdaad het overal gelauwerde Maybe Tomorrow, Maybe Tonight. Heerlijk dromerige muziek, waarbij de orkestraties toch zorgen voor een net iets andere sound dan die van tijdsgenoten Genesis. Love, Please Close The Door is misschien net niet de meest ultieme afsluiter voor een album als dit, maar als enigszins zwoel, bijna bluesy nummer, is het in zichzelf alsnog zeker niet slecht. Hier kan ik echt met alle gemak in opgaan!

Tussenstand:
1. Atlantis
2. Song Of The Marching Children
3. Earth & Fire

Gast
geplaatst: vandaag om 19:44 uur

geplaatst: vandaag om 19:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.