The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Wat een grappige groep, toch - die Smiths.

"And when a double-decker bus crashes into us - to die by your side, such a heavenly way to die. And if a ten ton truck kills the both of us to die by your side - the pleasure and the privilege is mine". Kijk - dat is nu eens écht grappig (volgens mijn handboek toch )

Grappig en kippenvelopwekkend gevoelig tegelijk. En dat is bijzonder knap.

Ik hoorde her en der wat dingen van The Smiths maar iets in de stem van Morrissey stond mij niet aan en vond het dus eigenlijk maar niks.
Stom! Want onlangs heb ik dit album toch maar aangeschaft (nota bene om een platenbon vol te maken) en wat een heerlijk album is dit!
De teksten zijn inderdaad geweldig in alle opzichten en dragen de muziek tot een hoger niveau.

In het begin vond ik het ook niet zo goed. Maar hoe meer je The Smiths luistert hoe beter het wordt, nu is het één van m'n favoriete bands allertijden. De teksten zijn daarnaast ook nog eens geniaal. Meat is Murder vind ik nog net iets beter dan deze.

Geldt ook voor Morrisey.

Minder vind ik. De teksten van hem blijven goed, maar de muziek is zonder Johnny Marr toch minder, nog steeds niet slecht overigens.

Errug leuk album met Bigmouth Strikes Again ertussen die bij luisteraars van kinkFm heel erg bekend in de oren klinkt, ik geloof dat 1 van die dj's daar helemaal gek is van dat nummer. Persoonlijk vind ik The Queen is Dead het beste nummer van het album. 4 welverdiende sterren.

Vond dit juist een erg tegenvallend album. 2 mooie nummers...de rest muzikaal saai voor hun doen.

Huh? Dat "take me to the mighty old blighty ..."-begin van "The queen is dead", die sardonische opgewektheid van "Cemetry Gates", het nerveuze "Bigmouth Strikes Again", ...

Geen aanval op je, Redlop. Iedereen wie The Smiths aanvalt - krijgt te doen met mij

Komt ie: The Smiths zijn fantastisch, maar ik heb een godsgruwelijke hekel aan die vegetarische liedjes.

En toch geef ik net een ietsie pietsie meer de voorkeur aan "Strangeways Here We Come".
Deze cd (hoe goed ook) vind ik wat gedateerder klinken. Dat gevoel heb ik bij Strangeways veel minder.

Ik heb verscheidene statistieken geraadpleegt om te traceren waarom ik zo verlekkerd ben op The Smiths

Misschien is één van de redenen dat ik in een typische Smiths-stad woon: iedere vijftiger lijkt bang voor slaag van die verdomde jongeren ("die losbandigheid van die jonge generatie! ), iedereen mijmert hier over de sterren, maar krijst naar het trottoir.

" Life is for long when you're lonely " - een cliché zo groot als de eiffeltoren - maar de Mozzer laat het gemeend klinken. Een opkikkertje voor de mensen die hun ogen kapotstaren op de witte, onverschillige wijzerplaten van de staande klok

Er zijn weinig platen die me keer op keer kunnen doen lachen, maar deze is er toch ééntje. Bijvoorbeeld - dat koortje dat take me to the mighty old blighty zingt -

"Wanneer ik platgetreden paden betreed, strooi ik wat glasscherven rond", las ik zonet in een interview met Morrissey.

Bigmouth Strikes Again is een goed nummer zeg! Ik heb deze cd daarom maar even gekocht, ik moet de andere nummers nog leren waarderen eigenlijk. Ik denk dat dat nog wel komt... want van de een beetje vergelijkbare 80's-'jangle'-pop van R.E.M. houd ik ook.

Klopt het dat bij de intro van het laatste nummer na de fade-in gelijk een fade-out komt, en daarna de muziek weer geleidelijk harder gaat? Het klinkt een beetje ongebruikelijk voor een intro... Of ligt het aan mijn c.d. en moet ik er mee terug naar de platenzaak?

Nee, dat hoort zo.

Ik dacht bij dat nummer ook dat mijn cd niet goed was. Zeer ongebruikelijk verschijnsel toch.

Mensen - we spreken hier wel over The Smiths!

The Smiths zijn "ongebruikelijke verschijnsels" bij uitstek

Misschien is dat wel zo.

Heeft er iemand trouwens hier de DVD 'The Complete Picture' van The Smiths. Ik heb hem een tijdje geleden bekeken en het was echt absolute bagger. Morissey met open blouse zien playbacken bij Top Of The Pops is nou niet mijn idee van een mooi naslagwerk van een van de beste bands ooit.

Ja, ik heb die DVD. Ik vind het wel nostalgische beelden
En zoveel ander materiaal zal er wel niet voor handen zijn, denk ik zo. Alles beter dan niets !
Die clip van Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before vind ik trouwens nog steeds erg grappig, met al die "dubbelgangers"

Ik zou de DVD wel eens willen zien. Er is nauwelijks meer materiaal dan op DVD staat heb ik begrepen. Meer clips zijn er niet. TV-interviews ook niet en of er ooit professionele concertopnames zijn gemaakt weet ik ook nog niet zo zeker.

Als je niets bijzonders aan materiaal hebt dan moet je er ook geen DVD van maken. Dit is gewoon geldklopperij.

Ik ben het niet met je eens, ik ben juist erg blij dat ik tenminste wat beelden heb van ze....waarom moet alles bijzonder zijn ? Eenvoud siert de mens, alsmede The Smiths

Waarom moet alles bijzonder zijn? Tsja ik weet het niet hoor, maar als je liever normale dingen hebt dan ga je toch lekker Toto luisteren en naar Goede Tijden Slechte Tijden kijken. Ik heb liever bijzondere dingen, die zijn namelijk een stuk interessanter.

Wat een zinloze verdediging van een krom standpunt. Geef nou maar gewoon toe dat die beelden relatief toch best wel bijzonder zijn, ook al is Morissey met open blouse aan het playbacken waardoor je een beetje teleurgesteld bent.
Automobielen van het merk Simca (ook uit de 80's), hoe fout, lelijk en eenvoudig ze ook zijn, zijn toch ook best bijzonder als je ze nog eens ziet rijden?

Ik dacht eerder aan een Talbot Horizon

Maar naar mijn gevoel zijn The Smiths nooit echt een "Simca" geweest. Ze zijn naar mijn gevoel het "luister/kijk maar wat je wilt - je hoort/ziet toch niet wat er staat/te horen valt"-soort

Nu ik erover denk: dat is eigenlijk het geval voor alle muziek

Het enige wat ik wilde aangeven is dat de DVD voor mij wel meerwaarde heeft ondanks de eenvoud, ten eerste ben ik opgegroeid met die beelden van The Smiths, vandaar dat ik het had over nostalgie. Ten tweede zijn het nu eenmaal de enige beelden die voorradig zijn van ze, en om het dan meteen geldklopperij te noemen, vind ik een beetje rare conclusie.

Tsja, ik vind het niks en jij wel. Daar valt weinig aan te veranderen.

Het absolute hoogtepunt uit de - voor sommigen magere - jaren '80!
De strofes uit There's A Light That Never Goes Out zijn The Smiths op hun melancholische climax en mochten voor mijn part eeuwig doorgaan ("o take me anywhere i don't care, i don't ca-are").
De overige nummers vormen een mengeling van catchy meezingers (Bigmouth Strikes Again, The Boy With the Torn in His Side, Cemetry Gates, Some Girls Are Bigger Than Other) en zwaarmoedige parels (I Know It's Over, Never Had No One Ever). Beter zouden The Smiths en Morrissey nooit meer worden. The Queen Is Dead, Long Live The Smiths....

The Smiths zijn één van de beste groepen ooit, zonder twijfel.

En nu vind ik juist Bigmouth Strikes Again nog eens het beste nummer van de groep ook...de energie! de kracht! de snelheid! het ontspannen gevoel!

Super super, net zoals de rest van het album trouwens, maar ik had gewoon effe zin om weg te dromen in de sfeer van Bigmouth Strikes Again...

en tima, omschrijf dit album dan eens in 2 woorden?
tima: HELL YEAH!

om even terug te komen op die dvd: voor mij heeft het ook niet al te veel waarde, over het algemeen waren de smiths clips niet om aan te zien (jaren '80 he).
al vind ik het niet direct geldklopperij. als ik eerlijk ben: er zit toch een zekere nostalgische waarde etcetera bla bla ... aan vast.