Coldplay - X&Y (2005)

De 'vernieuwing' in X&Y is dat de bombast meer de overhand neemt, hun vorige 2 albums klinken soberder en meer ingetogen. Viva La Vida vind ik frisser en gewaagder klinken, Mylo Xyloto sluit dan weer aan bij X&Y maar is wisselvalliger.

Na het concert op het Malieveld, waar vooral nummers van Mylo Xyloto werden gespeeld (helaas), had ik op de terugweg deze CD maar weer eens aangezet.

X&Y krijgt altijd aardig wat kritiek te verduren als zijnde dat het een te commercieel album is. Welnu, het album luistert inderdaad heel gemakkelijk weg en staat vol met ogenschijnlijk simpele popnummers. Ik denk dan ook dat dit de 'lichtste' van alle Coldplay-albums is.

Het album bevind zich op een vrij constant niveau, met een enkel minder nummer (X&Y, A Message) er tussen door. Persoonlijk vind ik Square One, What If (doodsimpele rijmende tekst, maar erg lekker) en The Hardest Part heerlijke nummers.

Kortom: er staan niet echte topnummers op, maar zeker geen slechte nummers. Over de gehele linie genomen is dit gewoon een goede popplaat.

Nee, het is gewoon een pokkeslecht album, dat is de kritiek.

Het geheel vind ik saai, maar dat heb ik altijd als ik meerdere nummers luister van Coldplay achter elkaar. Moet ik wel zeggen dat ik Fix You een geweldig nummer vind.
Alles los is het best te doen, al ben ik ook geen groot fan. Alles achter elkaar val ik in slaap.

Smaken verschillen. Zo zie ik dat jou voorkeur wat meer uitgaat naar symfonische rock (daar word ik weer zenuwachtig van ).

Maar goed, ik zie ook dat je Elbow net zo waardeert als ik doe dus......

Stemmen doe ik eigenlijk zelden, vooral omdat deze site daar niets mee doet, top10 maken is voor mij onmogelijk, maar mijn smaak is enorm breed en dit is een slecht album, waar ik Parachutes nog steeds heel goed vind (het ligt dus ook niet aan Coldplay als band, hoewel die diep zijn weggezonken).

Ik beoordeel albums dan ook niet op genres, want goede muziek is goede muziek (behalve dubstep, want dat is verachtelijke muziek en de uitzondering die de regel bevestigd ;-D) en het smaakargument gaat dan ook niet op. Ik heb geen idee wat er nog aan stemmen open staat bij mij, als daar veel symfonische rock bij zit, dan is dat zo, al betwijfel ik dat, want op wat oude PT platen, een verdwaalde Rush plaat en misschien wat Floyd na denk ik niet dat ik op veel meer heb gestemd, denk dat ik niet eens op een King Crimson of Transatlantic heb gestemd, maar hiphop, metal, electronisch, (alt.) country, americana, schurend, hoog tempo, theatraal traag, ik heb van alles wat in mijn muziekcatalogus staan, vorig jaar waren 2 van mijn beste optredens die ik heb gezien Gillian Welch en Einsturzende neubauten, dit jaar heb ik Antony en Godflesh gezien en alles er tussen in. Dan is er van voorkeur niet echt sprake meer en als ik dan toch moet kiezen zal het Postpunk en postrock zijn.

OK OK.....misschien was ik wat snel met mijn mening dan. Maar ik zag wat bands tussen je stemmen staan die meen ik symfonische rock spelen.

Maar dan nog...dit album pokkeslecht noemen? We hebben het hier niet over het verzamelde werk van Justin Bieber he?

Dat hoeft toch ook niet om een album pokkeslecht te vinden?

Nee, maar dan noem je tenminste wel wat op wat ECHT pokkeslecht is.

Geen idee, ik luister het niet, daarmee valt hij ook buiten mijn referentiekader, dat zal dan ook wel het verschil zijn.

Zelf ook even gekeken, het is een puinhoop die stemmenlijst van mij, maar eigenlijk kan ik met een beetje goede wil enkel Lightbulb sun bestempelen als sympfonische rock en de rest niet ;-D.

En FOABP.

Nee.

Ik heb maar zelden zin om dit album te luisteren. En dat is gek, want als ik het dan luister, vind ik het toch altijd wel prettig klinken. Het probleem zit hem waarschijnlijk in het feit dat ik het idee heb dat de muziek nergens bijzonder of gedenkwaardig wordt. Neem bijvoorbeeld Swallowed in the Sea: het is een gemakkelijk, bijna doorsnee popnummer, maar het is zeker niet slecht. Eigenlijk heb ik dit gevoel bij elk nummer behalve Fix You, mijn favoriet.

Geldt voor mij ook, en toch vind ik het een geweldig album..... het zijn van die vreemde dingen met muziek. Buiten dat muziek mij een bepaald gevoel geeft, geef ik mijn gevoel ook wel zijn muziek. De mood die ik heb bepaald wat ik op zet, en dat is dan mischien de reden dat dit album niet zo vaak de kast uit komt.

En als ik het dan toch over gevoel heb.... Till Kingdom Come, de ideale afsluiter voor een plaat, gewoon kippevel brrrrr (in de goede zin van het woord )

Aantal goede nummers zoals Talk, Speed of sound, The hardest part en What if en Swallowed in the sea. De rest is meerendel zwak.

Dit album de afgelopen weken veelvuldig gedraaid en ik vind hem met de luisterbeurt beter worden. Ik vind Coldplay hier dan ook absoluut niet minder dan op de eerste twee albums. Het is inderdaad niet helemaal meer de Colplay van de albums hievoor, maar dat neemt niet weg dat dit in mijn ogen een meer dan geslaagd popalbum is. De dalende lijn is in mijn ogen pas echt sinds Mylo Xyloto ingezet. Dit album is de laatste weken uitgegroeid tot mijn favoriete Coldplay album, met vlak daarachter het album Parachutes.

Draai deze nu ook weer veel, alle Coldplay albums eigenlijk. Zal wel met het weer te maken hebben. Hier staat ook het meest ondergewaardeerde Coldplay nummer ooit op. Low, wat een fantastisch nummer is dat toch zeg.

Ik vind dit hun beste album. Jelle, ik draai het nu ook. Het zijn echt herfstplaten (daarom heb ik zo'n schijthekel aan Mylo Xyloto dat meer een soort verlepte zomersound heeft.)

Met de nadruk op verlept

Mooi album,echter iets minder sterk dan het voorgaande tweetal van de band.
Bombast ligt echter wel op de loer met deze plaat en kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Coldplay met deze plaat erg als U2 wil klinken.
Dat leidt ik voornamelijk af op het gitaarwerk op nummers als Square One & White Shadow.
Hoewel de ingetogenheid van de nummers hier ver te zoeken is vind ik het toch een heerlijk popalbum met Fix You, Speed Of Sound & Talk als uitschieters.

Less is more - more is less.

More is more - less is less. Lang leve de bombast!

En na deze laatste prachtbombast had ik het wel gehad ook met Coldplay. Ze worden voor mij steeds 'lesser'. Laatste album kan me wederom alweer minder bekoren dan de vorige. En die was al niet best. De opnieuw uit de kast gehaalde 'ingetogenheid' is voor mij nog maar een 'ghost' van de 'magic' van hun eerste paar voortreffelijke albums.

Voor mij was dit de definitieve doodsteek. Niet omdat ze populair en commercieel werden, daar heb ik meestal geen probleem mee, zeker niet als dat tot goede toegankelijke platen leidt (Metallica Black album) maar omdat het ongeloofwaardige pathos werd. Echt jammer. Je hoort nog wel dat ze het kunnen, maar niet een hele plaat lang, er staan teveel middelmatig nummers op.

Dat is bij mij juist een plaat later. Deze schijf kan ik wel waarderen. Het is ook het het enige album van Coldplay dat ik draai. Wat daarna kwam was totaal niet aan mij besteed. Slappe nummers, veilige weg, lege muziek.

Mijn idee. Na X&Y ging de lol er voor mij ook danig af.

Zijn we het toch weer een keer eens, Hans!

Topplaat wat mij betreft, en Coldplay's beste. Hierna zijn ze helaas "off the cliff" gegaan, enkele aardige nummers hier en daar niet te na gelaten.

Begin van het einde voor Coldplay. Alhoewel het nieuwste album wel weer ietsje de goede richting op gaat.