Coldplay - X&Y (2005)

Vandaag dit album weer eens beluiterd en ik blijf bij mijn waardering van 4*. Waar cd 1 een 3,5* scoort tilt cd 2 de score op naar 4*. Nummers als Proof en Gravity behoren gewoon tot het beste wat de band ooit heeft gemaakt. Ik zie hierboven waarderingen van 1,5* staan en die maken mij toch wat triest. Prima dat dit album je wat teleursteld maar sla niet door in zo een lage beoordeling. Doe dat maar bij Mylo Xyloto, of je moet fan van Rihanna zijn.

Je vindt het bij dit album vreemd, maar raadt wel een ander album aan bij waar je een 1,5 mag geven En wie is u? Op basis van 1 nummer een 1,5 geven?, die ik wel weer mee vind vallen...
Iedereen kan en mag hier sterren geven hoeveel hij of zij maar wil. Dat je dat teleurstellend vindt is begrijpelijk, maar laat het daar dan bij i.p.v. rare adviezen op iets kleins gebaseerd.
Terug naar dit album is het een uistekend album en een goede opvolger van hun eerste 2. Sinds ik wat meer Kraftwerk luister is mijn absolute favoriet Talk, maar ook Low en Gravity zijn ijzersterk.

Waar geef ik dan een 1,5 voor?
En ja ik vind, en dan ben ik volgens mij niet de enige, Mylo Xyloto een teleurstellend album. Dat bazeer ik niet op 1 nummer.

Lezen... Ik citeer je nog even: "Doe dat maar bij Mylo Xyloto" en dan doelde je op de 1,5/ lage beoordeling. Vervolgens voeg je er nog aan toe over Rhianna en dat is welgeteld 1 nummer op MX. Ik geef dus niet aan dat JIJ 1,5 ster geeft, alhoewel je dat natuurlijk mag en kan doen
Anyway we verschillen duidelijk van mening, ondanks dat je niet de enige ben .

Volgens mij suggereert u hier toch echt dat ik Mylo Xyloto op basis van 1 nummer een 1,5 geef.

Ik wil niemand aanpraten Mylo Xyloto een 1,5 te geven want daar vind ik het album toch nog te "goed" voor. Het ging er mij meer om dat sommige mensen X&Y lager waarderen dan Mylo Xyloto, wat ik dan weer onbegrijpelijk vind, en daarom die lage waarderingen eerder bij Mylo Xyloto
vind passen dan bij dit album.

Dit album kon er nog net mee door, maar vanaf hier is het wel downhill gegaan. Het geheel is duidelijk minder dan de twee voorgangers, maar bepaalde nummers zoals bv. 'Fix You' liggen goed in het gehoor en luisteren lekker weg. Het laatste nummer maakt overigens een hoop goed en is absoluut het mooiste van de plaat. Krappe voldoende.

Hun meest gedurfde album.Niet zo overproduced als die laatste bagger album.
Hoe diep kun je zinken als band?

Deze sluit van al hun albums nog het meeste aan bij hun laatste.

Sorry kan ik het niet mee eens zijn.X&Y is zeker niet zo over-produced.

Zeker omdat deze ook al wat meer gebruik maakt van synthesizers? Verder zie ik meer overeenkomsten tussen deze en AROBTTH dan deze en MX.

Nee, meer vanwege het te werk gaan als een scorende hitmachine.
Te doorsnee en gericht op het grote publiek.
Viva La Vida or Death and All His Friends was weer een stuk spannender, zo zeker ook A Rush of Blood to the Head.

Ik sluit mij aan bij deric raven, vanaf X&Y werd Coldplay meer een hitmachine. Viva La Vida or Death and All His Friends was een stuk gewaagder, hun laatste Mylo Xyloto sluit dan weer aan bij X&Y maar met minder songmateriaal en nog meer overgeproduceerd.

Tja een hitmachine was Coldplay natuurlijk ook al op AROBTTH. Clocks, The Scientist, God Put A Smile, In My Place. Met Talk, Speed of Sound en Fix You tappen ze misschien nét uit een iets makkelijker behapbaar vaatje, en misschien verpakken ze het dan net iets toegankelijker. Maar om nou te zeggen dat deze met MX op één lijn zit vind ik wat te ver gaan. Waar op MX zitten nummers als Square One? Twisted Logic? White Shadows? Geen één nummer van MX komt ook maar in de buurt van het niveau van X&Y mijns inziens.

Mylo Xyloto is van minder niveau dan X&Y, daar ben ik het volledig mee eens. Maar de eerste twee albums van Coldplay waren niet echt op de hitparade gericht hoewel ze vrij toegankelijk zijn.

Niet echt op de hitparade gericht misschien niet, maar Coldplay werd van meet af aan al stevig de markt ingedrukt door EMI. Misschien niet met het idee hitsingles te gaan scoren, maar in ieder geval wel met het idee er heel veel geld aan te gaan verdienen.

dit is waar het mis ging tussen mij en coldplay, eerste 2 albums zijn briljant, maar hier wordt het mij toch iets te commercieel ofzo, weet eigenlijk niet wat het probleem is. feit is dat ik vind dat er vanaf dit album nog maar echt goede nummers zijn uitgebracht door de band, violet hill en paradise.

Sinds wanneer is het slecht dat artiesten willen binnenlopen met hun "hobby"? Voetballers doet het ook, in het kwadraat.

Het wordt pas eng, wanneer de platenbaas "de baas" is en gaat bepalen hoe de muziek moet klinken. In het geval van Coldplay vrees is dat we zo ver zijn, terwijl dat totaal niet nodig was. 20 miljoen op je bank en muziek maken waar je achter staat, lijkt me veel bevredigender dan 50 miljoen op je bank en bagger uitspugen.

Het is niet slecht om binnen te lopen op je hobby, maar in het geval van Coldplay is binnenlopen de hobby geworden.

Coldplay zit op Parlophone; een label van EMI waar diverse grote artiesten zitten, maar ook onbekende, nieuwe bands. Ik kan me echt geen massieve hype herinneren ten tijde van de single Yellow (bij mijn weten hun eerste single op Parlophone). Volgens mij is de band vrij voorzichtig gelanceerd. Evenmin werden astronomische bedragen uitgegeven aan videoclips. En bij mijn weten kwam het succes ook maar langzaam op gang. Het was niet ineens alsof Coldplay met 3 singles tegelijk in de Top 10 stond en dat hun debuutalbum alle verkooprecords ontbrak.

Het succes is pas geleidelijk gegroeid. Kun je het een platenlabel kwalijk nemen dat ze daar commercieel gezien het beste van maken? Het geld (cq. de investering) moet toch ergens mee (terug)verdiend worden? Of je het leuk vindt of niet, of je van hun muziek houdt of niet: Coldplay is inmiddels zo groot dat ze van levensbelang zijn voor EMI. En onderschat daarnaast niet hoe veel geld zulke labels nog binnenharken met het opnieuw uitbrengen van oud materiaal. Zo zijn The Beatles nog steeds goud waard voor Parlophone/EMI.

Ik vind "Violet Hill" met afstand het beste nummer van Viva La Vida. En het had in mijn optiek zo weggelopen kunnen zijn van het album X&Y. Ik meen ooit gelezen te hebben dat het inderdaad een wat ouder nummer was, dus het zo zomaar kunnen kloppen.

Ik snap persoonlijk weer niet wat er dan zo geniaal is aan Paradise. En - over smaak valt altijd te twisten - ik vind echt ELK nummer op X&Y beter dan de track Paradise... Verder begrijp niet waarom X&Y in jouw optiek "te commercieel" is (hoewel je zelf ook niet weet te benoemen waar dat dan aan ligt). Dat kan ik niet echt rijmen met je bewondering voor Paradise...

Waaruit leiden jullie af dat Coldplay muziek maakt waar ze niet achter staan, cq. muziek die puur is bedoeld om binnen te lopen? Waarom zou je jezelf dan zo lang opsluiten in een studio?

Is het nieuwe album snel in elkaar geflanst om vlug te scoren? Niet bepaald. Ze zijn er juist vrij lang mee beziggeweest. Niet een eigenschap voor een band die snel wil binnenlopen. Trouwens: zo onderhand zijn ze allang binnen. Ze hadden allang kunnen stoppen als ze er niet meer achter stonden...

Samenvattend vind ik het goedkope kritiek. Wat jullie Coldplay verwijten, is wat ik jullie hier zelf zie doen: makkelijk scoren...

Parachutes kwam vanuit het niets op 1 binnen in de charts en Yellow kreeg meteen veel airplay op radio en tv. In 2000 speelden ze op Crossing Border en de zaal puilde uit, weet ik nog. Ze waren natuurlijk niet meteen extreem populair zoals nu of ten tijde van dit album, maar een hype was er wel, zeker als je bedenkt dat er in die tijd veel vergelijkbare (zowel qua stijl als kwalitatief) bands waren waar veel minder aandacht voor was (denk Puressence, Geneva en zelfs Travis).

In tegenstelling tot jij heb ik het niet bewust meegemaakt, maar is enige nuance niet op zijn plaats? Coldplay stond op Lowlands 2000 in de kleinste tent geprogrammeerd...

De nuance geef ik al aan door te zeggen dat ze niet meteen mega waren, maar de hype was er nu eenmaal in het begin. Ook al stonden ze op Lowlands niet meteen in de Alpha (maar welke band die net een maand een debuutalbum uit heeft wel). Geen enkele band is vanaf het begin gigantisch, maar voor Coldplay is gewoon erg veel promotie gemaakt destijds, dat is het enige punt wat ik wilde maken. EMI/Parlophone heeft ze van begin af aan stevig in de markt gezet. Uit programmeringsoogpunt is het ook juist een slimme zet om ze niet meteen in de allergrootste tent neer te zetten. Je kunt beter in een iets kleinere tent spelen die afgeladen is (zoals de Charlie toen) dan in een grote tent die voor 75% gevuld is.

Herman, zou jij willen uitleggen waarom je dit album (nog) minder vindt dan Mylo Xyloto? Ik ben wel nieuwsgierig naar je argumentatie.

Ik zie dat er een vol punt verschil tussen mijn ratings zit, maar gevoelsmatig zitten de platen wel iets dichter bij elkaar. Als ik dit album in zijn geheel luister is dat echt een heel wisselvallige ervaring: Fix You reken ik zonder overdrijven tot mijn top 10 ergste nummers van het afgelopen decennium, ik vind dat echt tenenkrommend. Maar Talk en The Hardest Part vind ik dan wel weer leuke nummers. Maar wat niet echt voor die nummers spreekt is dat Talk teveel leunt op de Kraftwerk-melodie en The Hardest Part doet me altijd denken aan nummers van Travis (Sing en Side) en R.E.M. (Imitation of Life) denken en die vind ik dan toch nog wel wat beter.

Mylo Xyloto vind ik wat gevarieerder en roept vooral minder ergernis op. En een nummer als Paradise vind ik gewoon echt heel goed, heb ik gemerkt. Dat heeft echt zo'n mooi meeslepend ritme.

Niet om te stangen, maar ik reken Fix You dan weer tot 1 van de prachtigste songs van de afgelopen 10 jaar. Ik kende eigenlijk nog niets van dit album toen ik de registratie van Live 8 zag/hoorde waar Fix You werd gespeeld en dat was (samen met Why van Annie Lennox en de PF reunie) absoluut het hoogtepunt van die dvd set. Als ergens gevoel en emotie in zit, dan is het wel in dat nummer. Zo'n nummer dat -BAF- enorm indruk maakt en vervolgens - - je doet verstommen. En vaak heb je dat zo'n nummer dat je meteen al prachtig vind na een tijdje z'n glans verliest, maar dat heb ik hier absoluut niet. Toen ook het album maar eens gaan beluisteren en er staat nog veel meer moois op. Wat mij betreft een waardige opvolger van de eerste 2 fantastische platen.

Of iets gelanceerd wordt, of enorm gepromoot wordt doet niets af aan de muziek als die goed is. Ik heb trouwens nog geen noot van Mylo gehoord en vond Viva een stuk minder dan het eerste drieluik. Ben momenteel veel Robert Wyatt (Rock Bottom, Shleep) en David Bowie (Heathen, Reality) aan het draaien.

En zo kan het bijvoorbeeld dat ik momenteel tot de mooiste, ontroerendste, brok in je keel songs die ik "ontdekt" heb de afgelopen 10 jaar kan rekenen:

- Fix You - Coldplay (volgens sommigen zeer commerciele, gepromote, fake-sentiment)
- Alifib - Robert Wyatt (vreemde, weirde, verstilde, ontoegankelijke waanzinmuziek)
- Away in a Manger - Susan Boyle (gelanceerde, über gepromote, plat geadverteerde massa muziek)
- Slip Away - David Bowie (instant Bowie klassieker uit 2002 van onverwacht 1 van z'n beste albums ever)
- Arvo Pärt - Spiegel Im Spiegel (minimalistische klassieke muziek voor piano en viool)

Mijn hemel, wat staat deze hoog in de top 250. Veruit het minste album van Coldplay. Komt bij mij vooral omdat het lijkt wel alsof elk nummer voor de radio gemaakt is. Weet niet waarom, maar het klinkt allemaal zo geforceerd catchy. Of het echt zo is weet ik niet, maar ik kan er hierdoor niet fijn naar luisteren. Het is allemaal niet slecht, maar op drie nummers na ook verre van spannend: What If, X&Y en Til Kingdom Come.

2,5*

Zeker een mooi album. Ze bedenken in mijn ogen voor dit album niets nieuws (zoals ze dit later wel wisten te doen voor Viva La Vida) maar het klinkt zeker wel erg lekker, met die lekkere Coldplay-sound. Hoogtepunt is voor mij natuurlijk Fix You; bij die climax krijg ik elke keer weer kippenvel. 3,5*

Grappig. Ik vind dat ze hier nog wat nieuws probeerden, maar dat ze later bij Viva La Vida een hele veilige weg bewandelden, vol met Coldplay clichés, waar ik niets echt nieuws hoorde.

Mooi om te zien hoe iedereen iets anders hoort in de muziek.