menu

Coldplay - X&Y (2005)

mijn stem
3,41 (1986)
1986 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Parlophone

  1. Square One (4:47)
  2. What If (4:57)
  3. White Shadows (5:28)
  4. Fix You (4:55)
  5. Talk (5:11)
  6. X&Y (4:34)
  7. Speed of Sound (4:48)
  8. A Message (4:45)
  9. Low (5:32)
  10. The Hardest Part (4:25)
  11. Swallowed in the Sea (3:59)
  12. Twisted Logic (5:01)
  13. Til Kingdom Come (4:12)
  14. How You See the World * (4:04)
  15. Things I Don't Understand * (4:54)
  16. Proof * (4:12)
  17. The World Turned Upside Down * (4:33)
  18. Pour Me [Live @ the Hollywood Bowl] * (5:03)
  19. Sleeping Sun * (3:07)
  20. Gravity * (6:17)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 1:02:34 (1:34:44)
zoeken in:
avatar van herman
1,5
Ik luister hem toch maar even helemaal. Ik had hem toch nog 's opgezet en op de een of andere manier is dit wel het goede moment (ramen open, zonnetje dat lekker naar binnen schijnt, fijne temperatuur, etc.).

Square One klinkt goed. De drums komen een beetje mechanisch over, maar het is wel een mooi nummer. Beetje U2-achtig, door de jengelende gitaar en het wijdse geluid. Goede opbouw ook. Ik kan me ook wel voorstellen dat je dit *heel* erg mooi vindt, maar zover is het bij mij nog niet. What If is daarna een rustmoment. Waar bij het vorige nummer het zelfvertrouwen uit de boxen spatte, is dit een typische Coldplay-pianoballad. In de climax gebeurt er nog wel wat (gitaren komen erbij, het nummer gaat enigszins los), maar dit nummer had wel wat meer pit mogen hebben. White Shadows begint redelijk stevig en haakt gelukkig weer aan bij het openingsnummer. Het refrein is zeer sterk en als Chris (of iemand anders) wat lager zingt ontwaar ik zowaar Bono... Misschien een vervelende vergelijking, maar het klinkt wel erg goed. Fix You is weer een ballad en net als What If vind kan het me niet echt boeien. Ik trek de kerkorgelsound ook totaal niet, maar halverwege komt dan toch de cartharsis (harde gitaren) en de meerstemmige zang. Het kerkkoor klinkt minder vervelend dan de kerkorgels, maar toch vind ik dit maar een vervelend nummer. Talk maakt meteen al veel goed. Dit is voor mij een van de betere numers en ook zo'n nummer dat zich na een keer luisteren al flink blijft hangen. Sommige delen van het nummer zijn een beetje kaal (alleen toetsen, bekkens en zang) en dat vind ik minder, maar dit soort nummers zijn erg fijn als alle registers worden opengetrokken. De brug klinkt erg mooi, maar op de een of andere manier doet het me wel heel erg denken aan een andere lied, maar ik kan even niet bedenken welk. Wel een modelnummer voor Coldplay, denk ik. Ik hoorde er trouwens niet direct aan af dat ze voor dit nummer leentjebuur bij Kraftwerk hebben gespeeld.
Alsof de duvel ermee speelt: het volgende nummer, X&Y begint weer erg balladesque. De afwisseling is tot nu toe erg voorspelbaar. Op de een of andere manier vind ik Coldplay niet al te best als het op ballads aankomt. De mooiere liedjes van Parachutes waren dan nog een klasse apart, maar nu onderscheiden ze zich vooral met de meer uptempo nummers. X&Y doet me nagenoeg niets.

Ik kan me nog goed herinneren dat mijn wekkerradio me een paar weken geleden deed wakker schrikken bij Speed Of Sound. Was ik nog aan het dromen, of was dit echt zo'n makkelijk nummer. Het klonk als een vrij stereotyp Coldplay-nummer en nog steeds vind ik er niet veel aan. Natuurlijk is het een verademing bij veel andere populaire muziek, maar desalniettemin doet dit nummer me vooral beseffen dat Clocks eigenlijk best een goed nummer was. A Message is goed achtergrondgeluid. Het weet me nog te irriteren, nog te plezieren. Het
'ene oor in, andere oor uit'-idee. Low begint met een stevige gitaarriff om daarna al snel gas terug te nemen. Een vrij standaard nummer, ware het niet dat er wat onverwachte instrumenten ten tonele verschijnen. Helaas van korte duur... The Hardest Part vind ik opvallend lichtvoetig klinken gezien de titel. Verder een vrij dertien in een dozijnerig nummer. Het is zeker niet slecht, maar ik mis nogal de begeestering. Het mag wel een tikje emotioneler, meneer Martin... Swallowed In The Sea is weer een ballad, maar op de een of andere manier heeft dit nummer wel iets speciaals. De tekst is bijzonder knullig, maar het nummer is wel het eerste lichtpuntje sinds Talk, wat mij betreft. Die opleving duurt voort metTwisted Logic, dat het reguliere album wel behoorlijk afsluit. Toch wel een fijn nummer, dat goed afsteekt na het schrale middenstuk van het album. Till Kingdome Come, de bonustrack, vind ik dan wel weer erg zoet en had van mij niet gehoeven. Het doet zelfs een beetje afbreuk aan het goede einde van het album. Breng dat dan als b-kant uit ofzo.

Resumerend: Ik vind X beter dan Y. Alhoewel ik What If, Fix You en het titelnummer niets aan vind, zijn Square One, White Shadows en Talk mijn favoriete nummers van deze plaat. X staat voor mij dus vol met treffers en missers... Y is wat consistenter, maar alleen Swallowed en Twisted komen voor mij op een voldoende uit. Veel nummers hebben het toch net niet. Wat ik een beetje mis op dit album is de schoonheid en kippenvelmomenten. Misschien komt het door de wat meer elektronische sound. Al met al kom ik uit op 2,5*.

4,0
Mijn uitgebreide mening waarom dit album best wel aan te horen is:

Allereerst blijft dit het slechtste werk van Coldplay. Alle EP's en CD's die dit werk voorgingen zijn beter. Maar.

Op dit album staan de nummers Fix You, White Shaddows, Low, A Message en Talk. Om deze nummers kan je niet heen. Fix You is puur zoals Coldplay in de beginjaren was. White Shaddows heeft een beetje de sound en sfeer van A Rush Of Blood To The Head. Low, heerlijk ruw nummer. A Message, rustig en gevoelig begin, maar daarna komt het toch prachtig uit de hoek. Talk, gouden greep voor Coldplay. Overtreft zelfs Clocks in de hitlijsten terwijl dit toch een minder commercieel nummer is dan Clocks.

Dan heb je de middenmoters: Square One, X&Y, Till Kingdom Come, The Hardest Part en Swallowed in the Sea.
Square one is een goede opener maar haalt het niet bij de openers van hun voorgangers. X&Y, beetje een vaag nummer, vage tekst, maar het heeft wel wat. Till Kingdom Come. Hier vraag ik me bij af of ik deze niet beter bij de toppers hierboven had kunnen zetten. Maar dit pakt me toch minder. The Hardest Part, is uitgebracht op single. Geen goede keuze. Maar dat komt vaker voor, meestal krijg je geen twee superhits van 1 album. Na Talk had het "normale" publiek het waarschijnlijk wel gehad met Coldplay voor een tijdje. Swallowed in the Sea, leuk country nummertje op zijn tijd. Echt zo'n nummer om op te linedancen.

Dan heb je de nummers die in de richting van dit komen: : What If, Speed Of Sound en Twisted Logic.
What If, in België en Australië uitgebracht op single (geloof ik) Saai liedje. Speed Of Sound, zeer slap aftreksel van Clocks, alleen maar om publiek te trekken, niet orgineel, maar wel lekker om te spelen op de piano. Twisted Logic, tot slotte. Slechtste nummer van deze CD en van Coldplay. Lijkt een beetje op het nummer A Rush Of Blood To The Head, alleen dit pakt niet, dit is slecht en skip ik altijd.

Eindreactie: De beste nummers van deze CD zijn goed, maar halen het niet bij het niveau van de eerdere albums.
De middenmoters zijn qua niveau ver onder de maat voor Coldplay.
De Slechte nummers zijn dieptriest.

Toch blijft de opbouw van deze CD goed, net als vroeger. Deze CD heeft weer een andere sfeer als de voorgangers, welliswaar met invloeden daarvan, maar het houd een eigen identiteit.
Als je kijkt naar de verkoop van dit album, dan is dit het beste album ooit voor Coldplay geweest. Het was razend populair maar bij de mensen die wat meer achter de muziek zoeken is dit een gewone CD.

Uiteindelijk, Coldplay blijft Coldplay en ik ben zeer benieuwd naar hun volgende album. Ik kan niet wachten.

Louis

avatar van Reijersen
3,0
Toch wel de minste van de 3 albums. Ik mis de sfeer die Coldplay zo karakteriseerd op Parachutes en A Rush of Blood to the Head. Staan evengoed een paar sterke nummers op, maar is al geheel toch minder overtuigend als voorgaande 2 albums.

avatar van Maartenn
3,5
Maartenn (crew)
Wat mij zo ontzettend opvalt aan dit album is het relatief lekker weg stromende tweede deel van dit album. De beginnummers (ook wel bekend als de X nummers), 1 t/m 5 (en ik reken Speed Of Sound ook even mee, ook al is dat niet een X nummer) klinken op de een of andere manier geforceerder dan de rest van de cd. Square One, What If, White Shadows, (Fix You niet echt, maar ik noem em toch in dit rijtje), Talk, X&Y en Speed of Sound, het klinken allemaal als zwaar geproduceerde nummers, met allemaal toeters en bellen en riedeltjes enzo. Daarom vind ik het ook veel leuker om het tweede deel van deze cd te recenseren.

Het begint allemaal met A Message. Lekker begin met een akoestisch getaartje van Chris Martin, je hoort de rust in zijn stem die zo typerend is voor Martin. Als je dit nummer hoort denk je: het komt allemaal weer goed. En het stelt me stiekem wel gerust als Martin dat zegt. De lekker versnelling is ook perfect getimed en het nummer kabbelt lekker verder. Het behaalt geen climax, maar dat hoeft ook niet op dit punt van het album. Gewoon een lekker wegdromertje, zowel lyriek, muzikaal.

Low knalt er een stuk lekkerder in dan A Message en zal ook lekker blijven knallen tijdens de refreinen, wat wel meer Coldplay nummers doen, zoals de doorsnee fan wel zal weten. De climax die naar het refrein toe wordt opgebouwt is ook weer typisch Coldplay en ik denk stiekem dat daar hun grootste kracht in ligt; het timen van breakjes/solo's/climaxen. Allemaal perfect uitgevoerd onder begeleiding van die oh zo heerlijke mellow stem van Chris Martin. Hier mag de productie uiteraard niet buiten beschouwing worden gelaten overigens Tekstueel is dit nummer overigens prima te pruimen. De rijm is lekker los Martiniaans, maar op de een of andere manier klinkt het toch hoogstaander dan de gemiddelde Coldplay lyric.

The Hardest Part is de laatst uitgebrachte single van dit album, maar heeft nooit records weten te breken. Ik snap waarom ze dit nummer op single hebben uitgebracht, lekker losje gecombineerd met een aanstekelijke pianomelodie, maar ik snap ook wel waarom dit nooit een hit is geworden. Ten eerste werd deze single pas een jaar (!) na Speed of Sound uitgebracht en ten tweede vind ik dit meer een categorie zomernummertje voor lekker in de achtertuin, in de zon, met een biertje erbij. Nou ben ik sowieso niet van de hitjes en hitlijsten, maar dit lijkt mij de meest logische verklaring, aangezien het nummer op zichzelf mijns inziens wel hitpotentie heeft.

Eindelijk komen we dan bij mijn hoogtepunt van de cd Swallowed in the Sea. Ik heb laatst nog een discussie gehad met iemand waar de kracht nou ligt van Colplay, waar ik bij als voorbeeld dit nummertje gaf. Op zich is er niks bijzonders aan die nummertje. Qua opbouw lijkt het veel op Fix You (als je niet al te miereneukerig bent) en tekstueel is het ook niet allemaal hoogstaand. Maar toch is dit het nummer van Coldplay, van dit album, maar misschien ook wel van hun ouvre, dat mij het meeste raakt. Interessant is dan de vraag: waar ligt dat dan aan? Hierbij moet ik toch weer verwijzen naar hetgeen ik bij Low heb geschreven. Perfect uitgevoerde climax, lekker simpele melodiën, geen filosofische teksten waar je over hoeft na te denken en een heerlijk naar het einde toe affadend geluid. De kracht van Coldplay blijft lastig te omschrijven, maar dit nummer komt voor mij het dichtst bij de ware kracht van Coldplay die hun zo goed maakt en andere bands die ongeveer hetzelfde doen niet.

Twisted Logic is een nummer wat ik niet goed geplaatst vind. Dit nummer had beter voor Swallowed in the Sea gekund, want ik heb het idee dat het nu niet volledig tot zijn recht komt. Nou moet ik erbij zeggen dat ik dit het minste nummer van de B-kant vind, maar dat mag niets aan kracht weg nemen van deze kant.

Till Kingdom Come is het nummer wat ik liever had gezien als afsluiter na Swallowed in the Sea, maar ja, ik produceer die albums nu eenmaal niet. Over het nummer zelf kan ik het volgende zeggen. Het begint al gelijk goed met een Chris Martin die in de lach schiet en je hoort dat hij dit nummer dan ook met plezier zingt. De basis van het nummer is lekker simpel: akoestisch gitaartje en een piano. Geen moeilijke geproduceerde, laat staan geforceerde dingen, gewoon weer de kracht van Coldplay onder begeleiding van Martin's stem. Lyriek sterker dan de meeste Coldplaynummers en een absolute waardige afsluiter van het album.

Dan nog even globaal over dit album. Het had zoveel beter gekund als ze de losse, minder geforceerde sound hadden gebruikt gedurende het hele album, en niet alleen tijdens de B-kant. Hierdoor blijft mijn stem steken bij 4,0* en dat zal ook wel nooit hoger worden.

4,0
De hele wereld verwachtte veel van Coldplay’s ‘cruciale’ derde. Met het meesterlijke A Rush Of Blood To The Head nog vers in het gehoor is dat niet zo vreemd. Chris Martin deed er met de woorden dat hij de mooiste plaat uit de popgeschiedenis wilde maken nog een schepje bovenop. En dan is niet verwonderlijk dat de muziekpersmuskieten de fileermessen nog even bijslijpen.

Toen X&Y eindelijk -het opnameproces verliep moeizaam- werd gepresenteerd waren de meningen nogal verdeeld. Sommigen vonden ‘m steengoed, anderen lieten er geen spaan van heel. "Het U2-gehalte is wel heel erg hoog", was een veelgehoord argument. "Plagiaat", riep een ander. De echoënde gitaren van White Shadows geven daar inderdaad wel een beetje aanleiding toe. Maar verder mag je niet zeuren, X&Y staat boordevol prachtige popliedjes, en aan het einde van de rit is dat het enige dat telt.

X&Y is wel anders dan zijn voorgangers. Coldplay viel hier voor de charme van de synthesizer (naast de piano en gitaren) en die combinatie zorgt voor een 'voller' geluid. Meer bombast, op de leest geschoeid voor de grotere arena. Maar gekukkig, de mooie melodieën zijn gebleven.

De eerste single Speed Of Sound is de ideale overbrugging tussen de 'oude' en de 'nieuwe' Coldplay. Talk en Fix You, met die geweldige finale, zijn staaltjes van sprankelend songschrijversvakmanschap. Tijdloos.

Ook de romantische luisterliedjes zijn aanwezig (What If en The Hardest Part) en vergeet niet het vreemde titelnummer, een lichtpsychedelisch hoogstandje.

Over de hele linie is X&Y niet beter dan zijn voorgangers. Wel anders. En nog steeds (meer dan) goed genoeg.

avatar van Jeanneman
3,0
Things I Don't Understand had ook niet misstaan. Grootste missers zijn What If en The Hardest Part wat mij betreft. Speed Of Sound was ooit wel een aardig nummer, maar kan ik nu echt niet meer naar luisteren, maar dat is de schuld van de radio. Zelfde geldt eigenlijk voor Talk.

Tja, doen deze uitkwam vond ik hem wel leuk, maar na een paar maanden kon ik er eigenlijk helemaal niks meer mee. Zal het album nog een keer luisteren en dan vrees ik dat er een verlaging aan zit te komen.

Er staan wel een paar leuke nummers op kan ik me herinneren. Square One, Fix You en Low mogen er best zijn, maar zijn ook weer niet zo goed dat ze de mindere songs goedmaken.

Gelukkig hebben ze zich aardig gerevancheerd met het prima Viva La Vida, maar de liefde die ik ooit had voor Coldplay zal niet meer terugkeren vrees ik. Sinds ik in aanraking kwam met muziek via deze band, heb ik veel andere bands ontdekt die ik eigenlijk vele klasses beter vind.

Coldplay is een beetje mijn eerste liefde, vergeten zal ik het nooit, ik zal me er ook nooit voor schamen, maar het staat nu heel ver van me af. I've moved on.

avatar van Co Jackso
3,5
Coldplay doet een stapje terug met dit album. Het niveau van dit album is minder dan de vorige 2 albums, ik snap eerlijk niet waarom de lengte van dit album het uur overschrijdt. Er staan zeker een aantal goede nummers op dit album, en die hadden bij een korter album duidelijker naar voren gekomen. Nu zijn ze verscholen in de middelmaat. Het sterkste nummer is met afstand Fix You. Dit nummer wordt gevolgd door Swallowed in the Sea en What If. De hit Talk doet mij zeer weinig en vind ik eerder te simpel en irritant.

avatar van M<3Y
3,0
Na een hele lange tijd de cd afgelopen week eindelijk eens gekocht omdat ik wel benieuwd was wat de cd te bieden had buiten de bekende nummers.

Helaas kan ik er niet omheen dat het toch wat tegenviel, het leek allemaal teveel op elkaar naar mijn mening. En dus heel spijtig moet ik concluderen dat ik de 3 'top 40' nummers het beste vind.

3*

avatar van brain75
4,0
Na het concert op het Malieveld, waar vooral nummers van Mylo Xyloto werden gespeeld (helaas), had ik op de terugweg deze CD maar weer eens aangezet.

X&Y krijgt altijd aardig wat kritiek te verduren als zijnde dat het een te commercieel album is. Welnu, het album luistert inderdaad heel gemakkelijk weg en staat vol met ogenschijnlijk simpele popnummers. Ik denk dan ook dat dit de 'lichtste' van alle Coldplay-albums is.

Het album bevind zich op een vrij constant niveau, met een enkel minder nummer (X&Y, A Message) er tussen door. Persoonlijk vind ik Square One, What If (doodsimpele rijmende tekst, maar erg lekker) en The Hardest Part heerlijke nummers.

Kortom: er staan niet echte topnummers op, maar zeker geen slechte nummers. Over de gehele linie genomen is dit gewoon een goede popplaat.

avatar van frolunda
3,0
Zeker geen Coldplay fan maar dat ze aantal erg mooie nummers hebben gemaakt kan ik niet ontkennen.Zo ook op hun derde album X & Y waarvan ik Talk (weliswaar met hulp van Kraftwerk),Speed of sound en White shadows zeker kan waarderen.Een probleem is echter dat ik meestal na zo'n klein half uur genoeg krijg van de stem van Chris Martin,klinkt me te zoetsappig en gelikt.Vooral in het overschot van ballades op deze plaat,en dat is uiteindelijk ook het gene wat voor mij dit album nekt.Een goed voorbeeld daarvan is de sentimentele draak Fix you,al kan ik aan de andere kant ook wel begrijpen dat sommige mensen weglopen met dit nummer.Blijft over,redelijke popmuziek met af en toe een uitschieter maar eigenlijk lijkt X & Y beter dan dat ie ten langen leste is.

avatar van james_cameron
4,0
Derde en wat mij betreft laatste echt sterke album van Coldplay. De band neigt hier al naar de meer poppy en commerciëel aantrekkelijke sound van de meer recente albums, maar het songmateriaal is dermate goed dat de boel ruimschoots op de rails blijft. Fijne songs als White Shadows en Speed Of Sound springen eruit, maar feitelijk is het hele album de moeite waard.

4,0
Mijn eerste kennismaking met Coldplay was Speed of Sound, een nummer dat me opviel omdat ik dacht dat het een nieuwe a-ha was....ik vond wel dat Morten's stem anders klonk, maar de muziek had dezelfde sound en stijl. Later ben ik dan eerst deze plaat en ook hun twee vorige gaan ontdekken, en ook wel gaan appreciëren, maar de complexiteit van a-ha mis ik wel.
Op deze plaat zijn Speed of Sound en Talk voor mij de uitschieters, de rest is ook goed maar in vergelijking met het vorige album wat minder spannend.

avatar van Niek
3,5
Niet zo veel minder dan zijn voorgangers als de becijfering doet vermoede (niet in de laatste plaats ook omdat Parachutes mijns inziens wat overschat wordt). Wat minder akoestisch en meer stadion, maar daarmee niet meteen minder. Speed of Sound is wat vervelend maar dat geldt ook voor Clocks; hoort een beetje bij Coldplay om iets uit te schieten richting poppy. Verder gewoon sterke popplaat dat zeer aangenaam in het gehoor ligt zonder (snel) te gaan vervelen.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:11 uur

geplaatst: vandaag om 22:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.