Wilco - The Whole Love (2011)

mooie productie, lekkere vreemde geluiden overal, gemene maar ook liefelijke gitaar geluiden en mooie melodieën.
doet me soms erg denken aan the beatles. Niet erg toegankelijk, maar je hoort de kwaliteit meteen.

Ok, ben 'm nu net aan het luisteren. Spannend.

Ben nog niet echt kapot van 'Art of Almost'. Er zitten aardige stukjes tussen, maar ik vind het net als Blackbull Nova ietwat geforceerd en eentonig, terwijl ik eerdere pogingen als Spiders een stuk veelzijdiger vond.

I Might blijft een sterk popliedje. Ik vond het al een tof nummer met een lekkere sound, en dat groeit alleen maar. Heerlijke sound. Beetje Elvis Costello, beetje summerteeth, gewoon goed.

Ik begin ook met 4,0. Bevalt me beter dan de eerste luisterbeurt van Wilco - Wilco. Snel nog eens luisteren!

Wát een B-R-I-L-J-A-N-T-E opener, wow. Dit gaat een beetje richting Motorpsycho, fantastisch. Ik heb mezelf alleen de eerste drie nummers laten horen. De sadomasochist in mij wil wachten op de release, maar dit zou zomaar de beste wilco ooit kunnen worden. Vind het trouwens knap dat mensen deze plaat nu al hebben kunnen laten bezinken en er een oordeel aan vast pinnen; no offence, maar ik had al een uur nodig om alleen al van 'Art of Almost' bij te komen. En dan heb ik het nog maar over één luisterbeurt.

Moet dit echt live zien; god geef me een rug die concerten van Wilco aankan!

En ik ben benieuwd. Morgen eens beluisteren.

Tja als je alle voorgaande cd's van Wilco al goed kent en waardeert, je nagenoeg nooit 5'en geeft dan kom je op een 4,0 of 4,5 uit. 4,0 is dus het uitgangspunt maar gelukkig kan je op MuMe ook je stemmen aanpassen

eerste indrukken na 2 luisterbeurten: sterk begin (Art of Almost, I Might) en een sterk einde (het werkelijk verslavende One Sunday Morning). Daar tussen fijne luisterliedjes die veel sfeer ademen -gelukkig doorbroken door het krachtige Standing O- waarbij ze Open Mind wat mij betreft achterwege hadden mogen laten.

@MWV Dat klopt helemaal; het keurmerk Wilco is ijzersterk. Was ook geen verwijt hoor. Ik kan nu ook wel zeggen dat ik op een 4 of 4.5 uit zal komen, het moet raar lopen wil dat minder worden.

Spiders (kidsmoke) lijkt me nochtans makkelijk de zwakste van de 3 op plaat: productie mist urgentie en is veel te statisch, het nummer 'hangt' daar maar gewoon als een pompeus art-rock statement terwijl het ook wanhopig een strakke rocker wil zijn en het uiteindelijk ergens tussen 2 stoelen belandt. Kicking Television-versie (of zowat eendert welke live-versie) maakt dan ook brandhout van het AGIB-origineel.

Na 2 keer luisteren heb ik wel een goede indruk van dit album, er mogen zich weer wat sonische details onder de oppervlakte bevinden -I Might was een goede indicatie voor de rest en de lompe en platte bulldozer-productie van W(TA) (Bull Black Nova was dan ook het énige nummer op die plaat die goed klonk) is ingeruild voor wat meer dynamische verschillen. Verliest net zoals elk post-YHF Wilco-album wel wat aan momentum in het 3e kwart (Open Mind/Rising Red Lung is minstens één generieke alt-country ballad te veel) maar het laatste nummer maakt veel goed.

Ik wordt werkelijk wegblaast door het briljante art of almost! Tot nu toe ben ik zeer enthousiast over het album!

Het lijkt mij een iets sterker album te worden dan hun vorige. Maar het haalt het denk ik helaas niet met de platen die daarvoor zijn aangekomen. Maar ik ben in ieder geval weer blij dat ze het niveau wel weer iets omhoog hebben kunnen krijgen. VOor mij blijft Wilco voornamelijk de ideale liveband.

Lijkt het nou zo, of is The Whole Love een stuk poppier dan zijn voorgangers? Het borduurt een beetje verder op Wilco (The Song). Vooralsnog een goede ontwikkeling! Klinkt erg prettig!

Summerteeth en delen van Being There waren ook al poppy op een Beatles-esque manier hoor, da's niks nieuws voor Wilco.
En die Wilco (the song) vergelijking zie ik toch niet volledig, een nummer als Dawned on Me is idd ook wel instant catchy maar er zitten genoeg twists & zaken onder de oppervlakte in om toch al meer dan één luisterbeurt te kunnen boeien. Als er één WTA nummer is waar dit album nogal op voortborduurt is dat mijns inziens eerder Deeper Down.

Een return to form! En dan vooral naar hun Summerteeth/YHF-periode - nog steeds mijn favoriete Wilcosound. Alles knalt net dat tikkeltje meer en komt spontaner over dan op hun 2 vorige cd's, en de flarden Tweedy die ik opving, bereiken weer citeerstatus. Heerlijk. De enige kritiek die ik voorlopig heb, is dat er hoogstwaarschijnlijk een fluisterliedje teveel op staat, zoals iemand zich hier ook al liet ontvallen. Maar dat doet er momenteel niet echt toe: momenteel geniet ik van deze onverwachte dikke meevaller, die na slechts een paar luisterbeurten bovendien veel groeipotentieel laat horen. 4*

EDIT: al moet ik toegeven dat ik hun vorige 2 cd's nooit echt de tijd heb gegeven om te ontkiemen.

Heb het album inmiddels drie keer beluisterd. Ik vind het een ontzettend goede plaat. Hoogtepunt: Art of Almost. Dieptepunt: geen. Hoewel ik wel van mening ben (net zoals sommige andere hierboven) dat er net een liedje teveel opstaat in de vorm van Open Mind, maar ook voor dat nummer geld: slecht? Zeker niet.

Ik geef het album nog even de tijd een review volgt.

Zeker. Zalig ook hoe niemand een bijna psychedelische rocker als The Art of Almost zag aankomen na de richting die ze sinds Sky Blue Sky insloegen. Tweedy en co lachen volgens mij in hun vuistje nu.

Dat bedoelde ik eigenlijk ook. Meer dat ze hiervoor erg op de country/bluesrocktour waren.

Zojuist de stream beluisterd. Redelijk in het verlengde van hun vorige plaat, maar wat vuiger en avontuurlijker. Te vroeg om verder nog wat te zeggen, behalve dat Art Of Almost misschien wel het meest interessante gitaarnummer is dat ik dit jaar hoorde

Wow, Art Of Almost is echt niet normaal goed! Dat ik nog nooit naar Wilco heb geluisterd. Snel de rest eens beluisteren.

Ik heb daarnet de stream beluisterd en ik vind het eerlijk gezegd toch wel iets hebben. Ik had geen 'wauw'-gevoel, maar vond het toch wel best te pruimen. Helaas heb ik geen behoefte om dit album daadwerkelijk te kopen.

Oei. Dit gaat heel hard de goede kant op. Experimenteel wordt fijn afgewisseld met degelijke, aanstekelijke gitaarmuziek. Zoals Wilco dat kan. Drie luisterbeurten gehad vandaag: genoeg om te weten dat de zojuist bestelde deluxe versie van deze plaat geen miskoop zal zijn. Grote kans dat dit het beste zal zijn wat 2011 te bieden heeft.

Dat titelnummer, ongelooflijk goed. Typisch zo'n nummer dat alleen Wilco schrijft. Een perfect popliedje dat me doet denken aan het beste van Summerteeth, fantastisch. Ik was overigens bang dat het laatste nummer weer voornamelijk 'ruis' zou worden, maar gelukkig niet.

Ben er nog niet uit, wellicht ook niet mogelijk na 4 1/2 luisterbeurt, maar toch bekruipt me een licht teleurstellend gevoel. Ja, het openingsnr is krankzinnig overweldigend, de sterke single I Might komt na dit nr nog beter tot zijn recht, en het slot met One Sunday Morning gruwelijk mooi.
Maar wat zich hiertussen afspeelt haalt mi niet dit niveau, alle bliepjes en dissonante geluiden -het dreigt een maniertje te worden- ten spijt. Uiteindelijk gaat het om de melodie, een pakkend nr zoals er op ST, YHF of AGIB zoveel stonden. Okay, titelnr The Whole Love en Black Moon benaderen dit niveau behoorlijk, de overige nrs zijn weliswaar prachtig ingekleurd -dit kan Wilco inmiddels als geen ander- maar hiermee kan een zeker gebrek aan inspiratie niet worden onttrokken, met als dieptepunt Open Mind, ook op tekstueel gebied.
Vorig album Wilco The Album was reeds een samenvatting van de vele gezichten die Wilco heeft, dit had niet nog een x gehoeven, we weten inm waar deze band toe in staat is. Wat mij betreft hadden ze de lijn van Art of Almost het hele album vastgehouden...

Ik heb geprobeerd het album op eigen waarde te schatten en niet te vergelijken met voorgaande albums. Toch gebeurd dit ongemerkt, het gevolg van een lat die Wilco zelf wel erg hoog heeft gelegd en mijn verwachtingen te hooggespannen waren? Of ik ben te kritisch en moet wachten op de officiële release om het album nog eens veel beter te beluisteren? Dat laatste ga ik zeker doen en ook ben ik er natuurlijk bij in Vredenburg, want live blijft dit gezelschap waanzinnig.

Het occasionele experimentele nummer afwisselen met poprockers-met-weerhaken is toch gewoon Wilco's schtick? Voor mij mocht er gerust nog een avant-garde nummer in dezelfde lijn van de opener op staan maar als je een album vol Art of Almosts verwachtte dan kan je beter een Nels Cline solo-album opscharrelen. Summerteeth kan je trouwens gerust met dezelfde argumentatie volledig afschrijven, nogal vreemd om daar na 8 albums Wilco nog iets compleet anders te verwachten.
Die bliepjes, dissonante geluiden etc. waren trouwens helemaal niet aanwezig in W(TA) (en Sky Blue Sky, maar dat was een album met een compleet andere opzet), daar probeerden ze het niet eens meer. Blij dat ze hier weer de moeite willen nemen om er iets van te maken.
I Might vind ik uiteindelijk overigens één van de zwakkere nummers, Dawned on Me & Born Alone zijn veel sterkere powerpop/rock-ers.

Da's waar maar durf eens een keer alles uit de kast te halen met deze geweldige muzikanten. Dat ze dat in zich hebben laat het openingsnr horen, of bijv op de voorganger het nr BBN, of One Wing of een Deeper Down.
Doe je dat niet, zorg er dan voor dat die poprockers met weerhaken of alt country nrs wat sterker qua basismelodie zijn. Bijv een Born Alone wordt gered door gitaareruptie op het eind maar kan daarmee het aanvankelijk dunne lijntje niet meer verheulen. Dawned on Me zou ik ook geen powerpop willen noemen (vlgns mij is het enige powerpop nr van Wilco ooit "I'm A Wheel" maar dit terzijde), het is een lekker gitaarnummer dat Tweedy nog probeert op te fleuren met zijn gefluit. Zeker niet slecht maar blijft magertjes.
Op Summerteeth lag het gehele niveau simpelweg een stuk hoger. Die plaat was idd al eclectisch, maar voor mijn gevoel veel meer 1 geheel en minder geforceerd.


Zonder hier een discussie over W(TA) op te rakelen, hiermee doe je hun voorlaatste schromelijk tekort. Hierop trouwens weldegelijk bliepjes ed, bijv op BBN, of Deeper Down, en Everlasting Everything staat er vol mee.

Enfin,zoals ik al zij, mogelijk moet ik TWL tzt nog eens wat beter beluisteren. Maar...ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er meer had ingezeten.

Unk? BBN is inderdaad een behoorlijk experimenteel kraut-rockerig nummer (net zoals Art of Almost op deze plaat) maar het Beatles-esque Deeper Down sluit net als enige erg aan bij The Whole Love (lees: pop met weerhaken) en One Wing is zelfs een pure alt-country rocker.
Dawned on Me & Born Alone zijn catchy zonder daarom te vervallen in simplisme, typische Wilco-nummers dus & samen met de Summerteeth-esque Sunloathe en de lankmoedige ballad Black Moon zorgen ze toch voor een behoorlijk ijzersterke eerste helft waar de volledige band ruimschoots aan bod komt en het volledige Wilco-spectrum bestreken wordt. Het gelijkaardige Standing O vind ik voor alle duidelijkheid dan weer teveel op auto-piloot gespeeld, één van de mindere nummers op dit album.
Of dit album de tand des tijds kan doorstaan naast een aantal van het oudere klassiekers moet nog blijken (en wat mij betreft komt dit niet in de buurt van YHF) maar het lijkt mij bijzonder vreemd om je nou plots te ergeren aan dingen die nu eenmaal des Wilco zijn. Voor een volledig album in de trant van Art of Almost zal je tot Sint-Juttemis mogen wachten vrees ik.


Deeper Down en Bull Black Nova hadden inderdaad behoorlijk wat lagen, al de rest helaas niet. Wat fletse koebellen redden Everlasting Everything wat mij betreft niet, zelfs de kerkklokken in Capitol City klinken hier beter. Nels Cline en Mikael Jorgensen -de 2 heren die voor de fijnere details instaan waren overigens niet eens aanwezig bij de opnames van het leeuwendeel van Wilco (the album) in Nieuw-Zeeland, en dat is er helaas aan te horen.

Ik zou er dan ook toch gauw meer dan die ene keer naar luisteren als ik jou was, je bent alvast letterlijk de eerste waarvan ik hoor of lees dat ie W(TA) beter vindt dan dit.

Welnee, dat hoor je mij in het geheel niet zeggen.

Fideel van je hoe je TWL met hand en tand verdedigt, vooralsnog overtuig je mij niet van je gelijk en blijf het middenstuk van het album wat laf vinden.

hmm, ook ik bent lichtjes teleurgesteld in de nieuwe Wilco. Allereerst heb ik niet het gevoel dat het hier om 1 coherent album gaat, maar louter een collage van nummers. daarnaast vind ik het niveau van de nummers vaak lager dan die van voorganger W(TA). Nummers als I might en born alone die teren op 1 enkele rif of melodie was ik na 2 luisterbeurten eigenlijk al beu gehoord. Ook tekstueel valt eigenlijk weinig bijzonders op, daar waar jeff Tweedy in het verleden toch altijd de kwaliteit van de nummers mee kon aandikken. De neiging om de hele CD opnieuw te laten spelen ontbreekt, temeer omdat ik het gevoel heb dat veel nummers eigenlijk langer duren dan nodig. conclusie: niet slecht, maar m.i. wel de minste Wilco sinds A.M....

Neen, je hebt gelijk hoor, het middenstuk (na Born Alone) is wat minder dan de rest, alleen vind ik dat bij elk Wilco-album (op YHF na) het geval.


Tekstueel varieert het van heel goed (One Sunday Morning, Black Moon) tot ietwat te simplistisch (Open Mind, Standing O), maar ik hoor hier niks van het tenenkrommend slechte niveau van What Light, Wilco (the song) of You Never Know (het wordt toch echt niet slechter dan "c'mon kids you're acting like children"). Een terugkeer naar de impressionistische lyrics van Yankee Hotel Foxtrot zou mooi zijn maar ik vrees dat Tweedy daarvoor niet meer in de juiste state of mind zit.
Mbt die 'teveel steunend op 1 melodie': vraag mij af wat de reactie zou zijn moesten pakweg Heavy Metal Drummer, Pot Kettle Black of Kamera op dit album verschenen zijn in plaats van op YHF, zouden ongetwijfeld ook versleten worden als te simplistisch (en dan heb ik het nog niet eens over de meeste nummers op Being There, trouwens stilistisch ook een "collage-album"). Sommige mensen lijken me toch echt een geïdealiseerd beeld te hebben van Wilco als één of andere doorgedreven experimentele, avant-gardistische quasi-prog band - iets wat ze in realiteit nooit geweest zijn.

Dit valt even vies tegen, heb het nu 2 keer geluisterd en het is minder en vooral anders dan vorige albums. Het is iets experimenteler vind ik, de nummers pakken me minder, ik mis ruimte voor de gitaar van Nels Cline wat natuurlijk belangrijk is. Het pakt me niet echt, ik vond Wilco the Album toch wel stukje lekkerder klinken op het eerste gehoor. Maar ik zal hem nog een paar keer luisteren, wie weet word het beter!