Wilco - The Whole Love (2011)

Om te beginnen: wat is Art of Almost waanzinnig inderdaad niet normaal zo goed. Veruit het beste nummer van 2011 (tot nu toe). Licht experimentele rock met wat vage geluiden er doorheen die heerlijk loopt op basis van een synthesizer, wat opvallend is voor Wilco. De instrumentale finale met een uitblinkende bas en gitaar is extreem goed. Wow!
Het wordt gevolgd door iets heel anders: It's Alright: een typisch Wilco popliedje, catchy en lekker, met een leuk orgeltje. En voor de verdere afwisseling schakelen we vervolgens door naar een Beatles achtige ballad met een prachtpiano: Sunloathe.

Dawned on Me lijkt een simpel liefdesliedje, maar heeft (gelukkig) een heel aardig vrij chaotisch middenstuk. Goede drums hierop. Black Moon is een semi-akoestisch country pareltje, met prachtige violen, Wilco op z'n best: zo ontzettend mooi!!
Born Alone is een klassiek Wilco nummer: een verhaal op een heerlijk ritme doorspekt met een erg lekkere gitaar. Wow, wat een nummer! Terug naar de liefde en versnellingen terug in Open Mind. Een simpel liefdesliedje met vleugjes country. Hé daar zijn die Beatles invloeden weer: nu op Capitol City. Jeff Tweedy klinkt even als Paul McCartney... samen met een geinig orgeltje.

De versnelling is teruggevonden op Standing O, rijk gevuld met instrumenten wat voor een vol geluid zorgt en met die oh zo lekkere gitaar. Hop: weg is de versnelling, Rising Red Lung is een hele rustige akoestische ballad. Hé, ok gas erop: Whole Love is een popliedje met een lekker tempootje.
De finale is het meer dan 12 minuten durende One Sunday Morning. Een prachtig nummer met een net zo mooie piano, fraai gezongen door Jeff Tweedy.

Op The Whole Love krijgen we zo verschillende gezichten van Wilco te zien: de meer experimentele chaos, de popmuziek, country aspecten en sterke rock, hoewel de rock wat bekaaid eraf komt helaas. Dit alles allemaal door elkaar, net als allerlei tempo's die gehanteerd worden.
Zo is dit album een zeer afwisselende bloemlezing uit het eerdere werk geworden, met toch ook weer een eigen gezicht met nieuwe invalshoeken. En dat klinkt allemaal buitengewoon prettig, ook natuurlijk omdat er (zoals gebruikelijk) een aantal geweldige nummers op staan.

Wilco (the album) was een soort samenvatting van wat de band de afgelopen vijftien jaar al eerder had gedaan. Het album was (is) sterk, maar voor Wilco begrippen niet heel verassend. Er volgde een lange wereldtournee. Terug in thuisbasis Chicago richtte de groep rondom Jeff Tweedy zijn eigen platenlabel op: d8pm records. Het eerste album op d8pm is uiteraard een album van Wilco zelf. Twee jaar na Wilco (the album), arriveert het 8ste Wilco studioalbum 'the Whole Love'. De eerste release op d8pm records is meteen een "parel verpakt in goud cadeaupapier", of in gewone mensentaal: een fan-tas-tische plaat!

Waar Wilco (the album) niet verraste, doet 'the Whole Love' dat dubbel en dwars met het uiterst B-R-I-L-J-A-N-T-E 'Art of Almost'. Een zeven minuten durende album opener dat een nieuwe Wilco geluid laat horen. Denk richting de psychedelische rock. Het beste gitaar nummer van 2011, met afstand. Het gitaarspel van Nels Cline is uniek en meer dan briljant. Wilco is hier experimenteel op zijn best. Dikke buiging. Chapeau! Afsluiter 'One Sunday Morning' is even indrukwekkend. Een twaalf minuten durend Country liedje zonder refrein of bridge. Maar liefst tien coupletten komen voorbij. Saai? Alles behalve dat. Het nummer vliegt voorbij. twaalf minuten kippenvel. Twee unieke nummers.
Toch schuwt Jeff Tweedy het normale "pop liedje" niet. Sterker nog, de overige tien liedjes zijn tien pop/rock liedjes die tussen de drie en vier minuten klokken. Op het eerste gehoor standaard Wilco liedjes. Maar Wilco zou Wilco niet zijn als er muzikaal niets bijzonders gebeurt. Dat gebeurt dan ook. De muzikale details maken dat de liedjes tegen de perfectie liggen (hoewel dit pas na een aantal keer luisteren opvalt). Single 'Born Alone' is niet anders dan geweldig te noemen, 'Black Moon' is prachtig en 'Whole Love' kan je bijna niet anders dan vrolijk van worden. 'Drawend On Me' en I Might kun je dan weer niet luisteren zonder mee te brullen. Stuk voor stuk geweldige nummers waar de kwaliteit vanaf druipt.

Jeff Tweedy heeft vijf top muzikanten om zich heen. Alle leden van Wilco beheersen hun instrument volledig. De drums van Glenn Kotche zijn altijd meer dan in orde, de bas van John Stirratt is om van te smullen, het gitaarspel van Nels Cline is uniek, virtuoos en bloedmooi, de toetsen van Michael Jorgensen geven de nummers wat meer power mee of geven juist een warm gevoel mee en Patrick Sansone bespeelt eigelijk ieder instrument goed. Het liedje van Tweedy staat centraal, de vijf heren maken de muzikale omlijsting. Het resultaat? adembenemend goed.
Een minpuntje kent 'The Whole Love' wel. Gelukkig maar, anders was de plaat echt niet menselijk goed. Tijdens het nummer 'Open Mind' raakt de plaat even 'uit balans'. Het nummer is verder dik in orde, maar het nummer komt net op een moment dat de plaat juist even moet rocken. Dit is een schoonheids foutje dat makkelijk verholpen had kunnen worden. Het is een minuscuul smetje op een verder nagenoeg perfect album.

Ik ben een enorme Wilco fan, dat is geen geheim. Toch geef ik 'the Whole Love' daarom geen hoger cijfer. Ik heb expres het album verschillende malen beluisterd (vijftien keer alweer), om tot een rechtvaardige conclusie te komen, maar ik kan er niet omheen... 'the Whole Love' is gewoon een meer dan fantastische plaat.

Wilco bewijst op the Whole Love weer waarom ze mijn favoriete band zijn!

Van: http://daanmuziek.blogspot....

Wilco is terug met een nieuw album. Dat is op zich geen verrassing want ze produceren er op los de laatste jaren. Het laatste album was echter wat minder geslaagd dan Yankee Hotel Foxtrot en Sky Blue Sky. The Whole Love moet de dalende lijn omzetten in een nieuwe stijging.

Dit doen ze gelijk met de opener, het experimentele is weer terug samen met het vleugje elektronica dat op bijvoorbeeld Sky Blue Sky afwezig was. The Art of Almost is relatief uitgesponnen en samen met de afsluiter behoort deze tot de beste nummers op het album.

De nummers die ertussen staan zijn stuk voor stuk korter, maar in feite niet minder van kwaliteit. Voornamelijk Born Alone trekt mijn aandacht. Wat is dat een heerlijk nummer, het wordt goed opgebouwd en is wat mij betreft net zo goed als Heavy Metal Drummer op Yankee Hotel Foxtrot.

Het verbaast me niets dat Wilco er weer in slaagt om een goed stukje muziek op een CD te zetten. Met als enige inzinkertje Wilco (the Album) is het de enige band die constant op hoog niveau blijft presteren. Het typische geluid van Wilco blijft altijd aanwezig en het experiment ligt er niet zo dik op als bij bijvoorbeeld Radiohead. Vernieuwen zonder vernieuwen, dat is wat mij betreft synoniem aan Wilco.

klik

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Goeie plaat van Tweedy & co. Over het algemeen onderhoudend, maar met op z’n tijd eens een hoogtepuntje, zodat je je nooit gaat vervelen. De plaat trapt af met het erg sterke ‘Art of Almost’, en wordt afgesloten door het lange ‘One Sunday Morning (Song for Jane Smiley’s Boyfriend)’, dat wel uit een jamsessie lijkt te zijn ontsproten. Het is tevens mijn favoriete song op het album, en ondanks de lengte en het hoge repetitieve gehalte gaat het nergens vervelen. Een staaltje van hun kunnen vind ik dat, maar van Tweedy verwacht je kwaliteit, uiteraard.

Daartussenin vinden we 10 fijne songs, met invloeden uit het zonnige California (zo klinkt het mij in de oren), country, americana en roots. De 12 nummers kunnen ook telkens rekenen op een sterke tekst van de hand van Tweedy, en de melodieën zijn niet bepaald om van in slaap te vallen. Toch is dit geen topplaat. En in de volgende paragraaf zal ik proberen uit te leggen hoe dat komt volgens mij.

Wilco heeft al enkele erg sterke platen uitgebracht. Tweedy wordt gezien als een enorm talentrijk muzikant, en ook zijn medebandleden zijn geen groentjes. Tweedy heeft al heel diep gezeten, maar lijkt nu uit die put zijn gekropen, waardoor de songs net dat tikkeltje minder intens aanvoelen. Er bestaat ook een hoog verwachtingspatroon bij elke nieuwe Wilcoplaat, vind ik, en het wordt steeds moeilijker om daaraan te voldoen. Ik ga niet zeggen dat ‘The Whole Love’ daarin faalt, maar er met brio in slagen, dat gebeurt dan ook weer niet.

Genoeg uitstekende popsongs dus, op deze nieuwe plaat. Een waardige, experimentele opener. Een lange slotoorkonde. Het zit ‘m dus vooral in de details, zoals ik al zei. In de persoonlijke luisterervaring. Ik betrap me er simpelweg te weinig op dat ik hier gespannen naar zit te luisteren. De magie is er bij vlagen wel (neem nu ‘Dawned on Me’, heeeeeeeerlijk), maar toch te weinig. Maar minder dan 3,5 sterren kan je voor zulk een fijn album toch onmogelijk geven?

3,5 sterren