Wilco - The Whole Love (2011)

Moet eerlijk toegeven dat ik nog niet zo lang bekend ben met deze band, maar na een paar luisterbeurten begin ik toch wel zeer nieuwsgierig te worden naar het andere werk. Deze nog even een paar keer opzetten, want het wordt per keer beter

Berichten verplaatst naar Wilco

Ik heb alle albums van Wilco al tig keer gehoord, kan de meeste nummers ook wel dromen en ze vervelen ook (nog) niet, toch heb ik bij Wilco (The Album) nog wel steeds moeite met een aantal nummers. De kwaliteit die Wilco kán brengen wordt daar naar mijn insziens niet op elk nummer gebracht. Dit album daarentegen stijgt torenhoog boven zijn voorganger uit en benaderd voor mij persoonlijk het niveau van Yankee Hotel Foxtrot, Sky Blue Sky en A Ghost Is Born. Inmiddels toch al heel vaak beluisterd en verveeld nooit. Laten we hopen dat dat zo blijft...

Speak into the Rose is anders ook niet te versmaden! !

Post is gewoon verplaatst door de moderator, terwijl ik toch echt de plaat becommentarieer (zie 2e en 3e alinea). Daar mag ik toch hopelijk wel het concert in 013 bij aanhalen. Dus dan maar in de herhaling.

Het was magisch in 013. Wat een klasse! Zet deze plaat meteen ook weer in een ander perspectief, inderdaad doordat ze durfden te beginnen met 'One Sunday Morning'. Daarna is de intimiteit niet meer verdwenen en werden passie en virtuositeit toegevoegd.

Deze plaat is opnieuw het bewijs dat Wilco nog steeds zeer relevant is. In 'Art Of Almost' blijf je bij elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekken. Zo'n complex nummer en toch zo'n dijk van een song. Ik vind de plaat qua 'toonsoort' in het verlengde liggen van 'Wilco (The Album)', maar dan beter. Scoorde die plaat bij mij een 4min, deze krijgt ook 4****, maar ruikt de 4,5 al. Kan nog groeien.

Ik zei het al bij mijn post van de voorgaande plaat: wat een oeuvre hebben deze mannen inmiddels bij elkaar gespeeld. De eerste matige plaat moet nog steeds gemaakt worden, waarbij ik 'A.M.' een voldoende geef. Alles is goed ('Summerteeth', 'Wilco (The Album)', 'The Whole Love'), zeer goed ('Being There', 'A Ghost Is Born', 'Sky Blue Sky') of zelfs van meesterwerkniveau ('Yankee Hotel Foxtrot').

Op dit moment met Radiohead en Arcade Fire de buitencategorie van de popmuziek.

Hehe, tsjah Cor ik loop daar ook weleens tegen aan. Moderators doen goed werk, maar soms zijn ze een beetje te ijverig

Ja, ik vind dat dit soort posts thuishoren bij de albums mits de nadruk in de verslagen ligt op nummers van dit album. Je wil hier toch ook terugvinden hoe de nummers van DIT album live uitgevoerd worden?

Goeie plaat van Tweedy & co. Over het algemeen onderhoudend, maar met op z’n tijd eens een hoogtepuntje, zodat je je nooit gaat vervelen. De plaat trapt af met het erg sterke ‘Art of Almost’, en wordt afgesloten door het lange ‘One Sunday Morning (Song for Jane Smiley’s Boyfriend)’, dat wel uit een jamsessie lijkt te zijn ontsproten. Het is tevens mijn favoriete song op het album, en ondanks de lengte en het hoge repetitieve gehalte gaat het nergens vervelen. Een staaltje van hun kunnen vind ik dat, maar van Tweedy verwacht je kwaliteit, uiteraard.

Daartussenin vinden we 10 fijne songs, met invloeden uit het zonnige California (zo klinkt het mij in de oren), country, americana en roots. De 12 nummers kunnen ook telkens rekenen op een sterke tekst van de hand van Tweedy, en de melodieën zijn niet bepaald om van in slaap te vallen. Toch is dit geen topplaat. En in de volgende paragraaf zal ik proberen uit te leggen hoe dat komt volgens mij.

Wilco heeft al enkele erg sterke platen uitgebracht. Tweedy wordt gezien als een enorm talentrijk muzikant, en ook zijn medebandleden zijn geen groentjes. Tweedy heeft al heel diep gezeten, maar lijkt nu uit die put zijn gekropen, waardoor de songs net dat tikkeltje minder intens aanvoelen. Er bestaat ook een hoog verwachtingspatroon bij elke nieuwe Wilcoplaat, vind ik, en het wordt steeds moeilijker om daaraan te voldoen. Ik ga niet zeggen dat ‘The Whole Love’ daarin faalt, maar er met brio in slagen, dat gebeurt dan ook weer niet.

Genoeg uitstekende popsongs dus, op deze nieuwe plaat. Een waardige, experimentele opener. Een lange slotoorkonde. Het zit ‘m dus vooral in de details, zoals ik al zei. In de persoonlijke luisterervaring. Ik betrap me er simpelweg te weinig op dat ik hier gespannen naar zit te luisteren. De magie is er bij vlagen wel (neem nu ‘Dawned on Me’, heeeeeeeerlijk), maar toch te weinig. Maar minder dan 3,5 sterren kan je voor zulk een fijn album toch onmogelijk geven?

3,5 sterren

Voorlopig ook 3,5*
Goed album hoor, maar het weet mij nog niet helemaal te pakken. Iedere keer als ik het opzet krijg ik toch weer zin om geweldige Being There of Yankee Foxtrot Hotel op te zetten....

Wow, ik ben best wel omver geblazen! Behoorlijk anders dan YHF als je het aan mij vraagt. Deze is een stuk rommeliger, maar dat is absoluut geen probleem. De afsluiter is echt bloedmooi.

Amen. In het begin was deze plaat even wennen, met het in eerste instantie rommelig overkomende eerste nummer. Maar na een aantal intensieve luisterbeurten verwordt deze plaat tot een ware groeibriljant en is het inmiddels een juweeltje.

Na het bijwonen van hun show in de 013 in november hebben de nieuwe nummers zelfs nog meer aan kracht gewonnen. Erg sterke, mooie en afwisselende plaat van een geweldige band.

En dat nummer 'One Sunday Morning'... prachtig!

De opener en vooral de afsluiter zijn prachtig! Rest is wel aardig, maar niet echt bijzonder...

Wilco is een band die ik goed zou moeten vinden. Ik had de kans al eens om ze live te zien, op TakeRoot, maar helaas voor hen speelde Dave Rawlings Machine op hetzelfde moment. Zo gaat het met de CD's van Wilco ook, als ze een nieuwe CD uitbrengen, dan koop ik die van Ryan Adams of Gillian Welch. Ondertussen heb ik ook Being There en Kicking TV in de kast staan, maar ook komen die er zelden uit.

Toch ben ik bekend genoeg met Wilco om te kunnen zeggen dat dit een echte Wilco Plaat is, en eentje die me direct grijpt, meer nog dan Being There. Ik hoor duidelijk invloeden van Neil Young's Broken Arrow en One Sunday Morning had zo van Townes van Zandt kunnen zijn. Het is uiteindelijk een lekkere luchtige Folk/Rock plaat die voor mij misschien wel de definitieve klik met Wilco betekent. Smaakt naar meer!

Twee langere nummers aan het begin en het eind.. Allebei juweeltjes, hoe verschillend ook. Art of Almost heeft een nogal complex ritme dat mij een beetje aan de Talking heads doet denken. Geweldig einde van die song met die complete gekte die even de ruimte krijgt.
One Sunday Morning is veel rustiger. Er is al veel over gezegd en ik ga het niet herhalen. Mooi, gewoon heel mooi. Bovendien de aparte opener van hun shows afgelopen najaar.

Alles dat tussen deze twee prachtnummers staat is van wat minder gehalte, maar nergens zwak of het zou Dawned on Me moeten zijn. Ook Standing O vind ik niet erg sterk en te weinig een Wilcosfeer hebben.
De plaat is een beetje een collage van de verschillende stijlen die Wilco op vorige platen presenteerde. Wat dat betreft geen vernieuwende plaat meer, maar wel degelijk.
Hier en daar zo'n typisch semi akoestisch Tweedy-liedje waar ik wel van hou, zoals Black Moon en Sunloathe. Open Mind is ook zo'n liedje, dat op zich vrij simpel lijkt, maar wel heel mooi uitgevoerd en goed verzorgd gearrangeerd is. Rising Red Lung is er weer een, waarmee de rustige liedjes samen met One Sunday Morning alweer op vijf komen.
Een vreemd eendje is Capitol City. Een beetje foxtrot, jaren dertig melodietje. Met grappige stationsgeluiden er door heen gemixt.
En dan is er nog het titelnummer Whole Love. Dat staat eigenlijk model voor de hele plaat. Niet erg opzienbarend, wel prettig in het gehoor liggend.
Het is een plaat die er bij mij lang over heeft moeten doen voor ik er echt iets van vond. En nog steeds aarzel ik een beetje. Een 4* zou ik te hoog vinden. Hij kan niet tippen aan hun oudere werk, van voor Wilco (The Album) zeg maar. Maar ja, de band evolueert en ze hebben succes,
Ik ben benieuwd of er na deze twee albums met mooi maar niet echt verrassend werk weer eens iets komt van het kaliber Yankee Hotel Foxtrot of Sky Blue Sky.

Soms heb je van die bands waar alles aan lijkt te kloppen maar het kwartje lijkt maar niet te vallen.
En je weet ook niet waar het aan ligt, oh wat heb ik een zwaar leven....

Ergens mis je dan het emotionele klikje. Of missen, voor sommige is die er nooit geweest en zal die er ook nooit komen. Heel herkenbaar, heb ik bij Arcade Fire.

Had dat een lange tijd met Radiohead, sinds kort weer aan 't luisteren en nu valt het kwartje (bij the Bends en OK Computer) wel. Misschien is het bij ook nar een jaartje het geval....

Ik had daar gelukkig wat minder moeite mee. Wat voor mij persoonlijk de echte 'click' gaf bij Wilco, was het live album Kicking Television. Dan hoor je nog beter hoe sterk hun songs wel zijn, en wat een fantastische groep Wilco is.
Ik hoop dat ze nog een Live album zullen uitbrengen met enkele songs van dit album op. The art of almost live moet geweldig zijn.

Dat is het zeker! Heb Wilco live gezien in november, Echt fantastish, en ik heb ondertussen al best wat live gezien.

Maar toch is het knap dat sommige Wilco nummers op het eerste gehoor heel simpel lijken, maar probeer ze maar eens uit je mouw te schudden.

Dat is niet alleen bij de laatste 2 platen, dat is kenmerkend voor het Wilco oevre, ik weet namelijk niet hoe het met de rest zit, maar alle mensen aan wie ik Jesus etc. heb laten horen waren daar absoluut niet van onder de indruk, idem een ashes of american Flags, Handshake drugs en Impossible Germany.

Nu geldt niet meteen voor The whole love die ik bij de mindere nummers van dit album vind horen, maar wel voor I might en een Born alone.

Soms heb je inderdaad een " openingsalbum" nodig en valt de rest op zijn plek...
Kicking Television dus, hoor ik hier.....

Was bij mij wel het geval, maar heb hem wel meer dan een keer moeten luisteren

als eerste kennismaking zou ik Summerteeth aanbevelen! Geen geëxperimenteer in de songs en gwn allemaal kleine pareltjes. als die bevalt kan je daarna nog meer verdiepen in de echte meesterwerken die ze gemaakt hebben

Mee eens. En als vervolg op Summerteeth zou ik Sky Blue Sky aanraden.

En dan door naar Being There voor alle 'normale' Wilco-songs

Algemene raad, geef het wel de tijd!

Summerteeth klinkt goed......merendeel in ieder geval!
Wat ik trouwens met 90 procent van de artiesten heb.......

Bedankt voor de tip!

Mijn Wilco speurtocht was een beetje op een laag pitje beland, maar ik draai ze de laatste tijd weer vaker. Heerlijk veelzijdig album met een hele mooie productie. Onderling verschillen de nummers best wel, maar toch klinkt het als één geheel. Het openingsnummer ontaard in een prettig gestoorde gitaareruptie, 'Sunloathe' is erg George Harrison-achtig (overgangen en slidegitaar) en bijv. 'Capitol City' doet qua sfeer aan vervlogen tijden denken.

Mooi om te horen hoe ze redelijk toegankelijke liedjes toch zo creatief weten te arrangeren.

Vocaal en tekstueel vind ik Tweedy alleen niet goed genoeg om hem echt bij de allergrootsten te rekenen.