Wilco - The Whole Love (2011)

Moet je de muziek van Wilco absoluut geven!

Maar betrekkelijk laag voor een Wilco-album. Nouja, er zijn natuurlijk wel enige parallellen te trekken tussen dit album en W(TA) (beiden zijn tenslotte gemaakt in dezelfde bezetting) maar ik mis bij het gros van de nummers op W(TA) een zekere diepgang en urgentie (op alle vlakken, de lyrics b.v. zijn vaak ook aan de matige kant) - vandaar dat ik The Whole Love liever vergelijk met het mijns inziens betere Summerteeth, ook een pop-gericht album (beiden hebben een Beatles-esque inslag) met heel wat details onder de oppervlakte die ervoor zorgen dat men ook na meerdere draaibeurten nog naar beide albums blijft teruggrijpen. Dat aspect mistte ik toch op W(TA) - behalve op Deeper Down en Bull Black Nova.


Polariserend omdat met name op Engelstalige sites en fora (in de lage landen werd ie wel goed onthaald) Wilco verweten werd teveel op zijn lauweren te rusten en een te conservatieve en conventionele koers te varen- "dadrock" zoals dat tegenwoordig heet. Maar ik zit voor alle duidelijkheid absoluut in het pro-kamp (mijn avatar is niet voor niks de cover van SBS ), al zou ik het eerder een "convalescence-album" noemen dan eentje geschreven vanuit Tweedy's depressie (da's meer iets voor a ghost is born).

Kijk, dat zijn nou eens argumenten waarom jij de voorkeur geeft aan Summerteeth.

Inderdaad, een mooie avatar! Juist in je herstelfase van zo'n depressie kan je verwoorden in tekst en muziek waar je vandaan komt en wat je voelt. Dat levert naar mijn idee die intense plaat op, die Sky Blue Sky naar mijn gevoel is. Dit is juist tijdens de depressie moeilijk(er). Nu ik erover nadenk: mogelijk vind ik daarom A Ghost Is Born vlakker en minder.

Na dit alles vond ik het ook wel weer verfrissend dat de band met Wilco (the Album) kwam, met in beeld de heren op een kinderfeestje bij een kameel. Vergis je echter niet: het maken van een echte goede popplaat, wat dat meer was, is niet makkelijk. Zij slaagden met vlag en wimpel.
Op dit The Whole Love trekken ze naar mijn idee die lijn deels door, aangevuld met wat meer diepgang, zoals jij al aangeeft en soms die Beatlesachtige insteek. Maar dan wat subtieler dan op eerder werk. Het levert gewoon weer een hele mooie plaat op.

Zojuist op u tube eindelijk ook het extra nr op de vinyl uitgave getraceerd en beluisterd, "sometimes it happens": verdorie wat een mooi nummer - inclusief tekst- (trouwens ook de bijbehorende video is fantastisch: beeld van de elpee op de draaitafel) maar als track na "One Sunday Morning"....ik weet het niet, valt ben ik bang wat in het niet.
Wat jammer dat het niet op de extra CD van de Deluxe versie staat.

Sterker nog: dat vind ik niet zo netjes van de heren.

Ik was een beetje bang dat Jeff na The Album wat zou wegzakken naar een wat easy-listening popniveau, maar na een een keer of 4 beluisterd te hebben, heb ik gelukkig ongelijk gekregen. Dit is er gewoon weer één van "buitenklasse" (incl. de bonusnummers). Dus ik begin met 4.5*, dan kan hij altijd naar 5* toe. Nog even wat meer beluisteren.

Mwah, niet zo streng. Ze moeten nu hun eigen label runnen, dus enige marketing van hun kant is onvermijdelijk denk ik. Als dit ervoor zorgt dat de vinyl uitgave ook goed verkoopt, prima toch? Tzt komt er vast nog wel een x een verzamelaar met b kantjes en ander bonusmateriaal.

Ik vind deze album best wel goed. Ik vind het liedje Open Mind wel het beste liedje van deze album. hiervoor geef ik een 4.

Na een vijftal luisterbeurten hoor ik er persoonlijk de genialiteit nog niet zo van in.
Art of almost is wel een puik nummer, evenals het mooie Sunloathe en Black moon, maar het zeer geliefde One Sunday Morning kabbelt naar mijn mening maar wat voort. Ben ik trouwens de enige die veel gelijkenissen ziet tussen dat nummer en Desolation Row van Dylan?
De overige nummers maken totaal geen indruk en ben van velen zelfs vergeten hoe ze klonken.
Ik moet wel zeggen dat ik deze plaat pas 1 keer op mijn gemak heb geluisterd, en de overige keren terwijl ik met iets anders bezig was.
Ik zal er de komende week nog een aantal keer geconcentreerd naar luisteren en hopen dat het kwartje dan wel is gevallen.

Mijn eerste indruk van dit album is minder goed dan ik had gehoopt. Afgaande op Art of Almost dacht ik dat dit album wel iets zou kunnen worden en ik heb dit album nu één keer gedraaid. Wat me meteen op is gevallen, is dat dit album meer country- en minder rock-invloeden heeft dan ik verwacht/gehoopt had. Een kleine tegenvaller dus, maar misschien bevalt dit me ook wel.

Mijn beeld van Wilco heb ik zodoende wat bij kunnen stellen en nu kan ik met andere oren (en andere verwachtingen) naar dit album gaan luisteren. Later meer.

De eerste paar draaibeurten van dit album leveren 4 sterren op. Ben benieuwd welke kant het op gaat na nog eens 10 X draaien maar vooralsnog beter dan The Album.
Een beetje richting YHF zelfs.

Ik heb zojuist de songteksten van dit album eens bestudeerd. Dat had ik beter niet kunnen doen, want dat gaat dit album sterren kosten...

Ik hou best van ingewikkelde, moeilijk te doorgronden teksten, maar deze teksten slaan echt alles: Ze slaan he-le-maal nergens op! Er valt geen touw aan vast te knopen en ik heb eigenlijk ook niet het idee dat het de bedoeling is er touwen aan vast te knopen. Deze teksten vallen simpelweg niet te begrijpen, omdat ze gewoon nergens over lijken te gaan. Zonde, want de muziek is lang niet slecht.
Overigens staan er op het tweede deel van het album wel een paar begrijpelijkere teksten (Capitol City, Whole Love en One Sunday Morning), maar daar staan nog steeds strofes tussen die ik absoluut niet kan plaatsen binnen de rest van de tekst.

Als er iemand is die een songtekst weet te verklaren, dan door ik graag

De meeste teksten gaan volgens mij over verloren liefde en eenzaamheid Op een uitzondering na zoals deze dan

If the solar car is coming, im home
magna carte's on a slim jim but.brother!
sonic soul with a cold clean tote is a mother!
That’s right


I have heard the wall and worry of the gospel
Ferry faust it crossed a void
I have married broken spoke charging smoke wheels
Spit and swallowed opioid

tja. Lijntje gesnoven mischien

Ik vind hem er niet minder mooi om.

Jaja... Gezien de albumtitel zou dat best kunnen kloppen, maar ik haal het er nergens echt uit.

Ik wil best geloven dat er wel degelijk een gedachte achter hun teksten zit, maar ze hebben er duidelijk een sport van gemaakt om die zo vaag mogelijk te houden en zo ver mogelijk weg te stoppen. Bij het belachelijke af.

Ik verwijs er niet graag naar maar je top 10 laat toch echt wel helemaal het tegenovergestelde vermoeden.

Maar serieus, Tweedy's teksten zijn vaak licht impressionistisch en surrealistisch van aard en ze dragen af en toe wel eens eerder een gevoel uit in plaats van meteen ergens over te gaan (hoewel hier ook erg directe lyrics op staan, Dawned on Me en Capitol City b.v., kan me toch echt moeilijk inbeelden dat je de opzet van die nummers niet zou vatten) maar je moet nu toch geen diploma's in gevorderde tekst-exegese kunnen voorleggen om de meerderheid van de nummers hier te doorgronden, een beetje gezond verstand zou wel moeten volstaan. Enige uitzondering op dat vlak hier lijkt me het nonsensicale "I Might", een nogal gefaalde poging om sardonisch uit de hoek te komen.

Als je per se directere teksten van Wilco wil horen zou ik eerder Sky Blue Sky, W(TA) of A.M. aanraden trouwens.


Jeff Tweedy heeft inderdaad een verleden als pillen-verslaafde.

Als ik het heb over een nummer 'begrijpen', dan bedoel ik niet ongeveer kunnen gissen waarover het gaat. Als ik een nummer wil begrijpen, wil ik elke zin kunnen ontleden en ontrafelen. En met een beetje moeite lukt dat meestal wel. Behalve bij dit album.

Ik wil best geloven dat de grote lijnen in de meeste nummers wel duidelijk zijn. Of zoals jij het verwoord: de opzet van het nummer. Aan de titel valt gelukkig vaak al een hoop af te leiden. Het is dan heel makkelijk om te zeggen dat het ene nummer over 'eenzaamheid' en de andere over 'liefde' gaat, maar dat zijn niet de verklaringen waar ik naar op zoek ben. Ik wil weten wat er met teksten als deze bedoeld wordt:
DIe laatste drie regels snapt iedere halve gare nog wel, maar heb jij enig idee wat er met de rest bedoeld wordt?

Nog twee stukken tekst waar ik helemaal niks mee kan:

De overtreffende trap van creativiteit: waanzin.

Afijn, ik doe dit niet graag want een mens komt al gauw schoolmeesterachtig of ronduit onnozel over maar ik zal de handschoen dan maar opnemen.


Je zegt zelf dat je de laatste 3 regels vat, welaan: dan lijkt het me niet zo moeilijk om de rest ervan (en al zeker de 2e couplet) in dat licht te interpreteren, toch? Black Moon lijkt me een stoffige ballade over onvervulde verlangens en verstoorde communicatie (sowieso een nogal vaak terugkerend thema bij Wilco) met een poëtische inslag. Zoals ik hierboven al aangaf zijn bepaalde Wilco-nummers licht surrealistisch van aard, je moet dus pakweg dat over de 'black dunes' kruipen en 'above the blades' dansen niet letterlijk nemen, dat wordt hier als beeldspraak gebruikt om een gevoel van figuurlijke afstand en onbehagen te scheppen.



Deze lijkt me eigenlijk vrij duidelijk als je de geschiedenis van deze band wat kent. Wilco werd uit bepaalde hippe hoek de laatste jaren (afijn, vooral ten tijde van Sky Blue Sky) nogal regelmatig versleten als 'dadrock', ongevaarlijke muziek voor bezadigde, oudere heerschappen. Die "kids on fire" moet je dan ook spreekwoordelijk interpreteren (als in: de jongere generatie enthousiasmeren), het is net als de rest van het nummer wat provocatief bedoeld.




De overtreffende trap van creativiteit: waanzin. [/quote]
Dat heb je goed gezien, waanzin - wat overeenstemt met de muziek: Standing O is het meest lichtvoetige, maffe nummer op deze CD. De verteller hier lijkt me doorheen het nummer te spotten met iemand die volledig in diens ban is.
Nou ja, het is zoals bij elke goede (poëtische) tekst alvast betekenisvoller om het ganse plaatje in acht te nemen dan elke zin krampachtig apart te trachten te interpreteren, bepaalde zaken houden immers enkel steek in een bredere context.

Dat snap ik, maar om een tekst volledig te kunnen interpreteren vind ik het wel van belang om elke zin te begrijpen. Als er tussendoor steeds regels 'wegvallen' die ik niet begrijp wordt het interpreteren toch een stukje lastiger.

Hoe dan ook, bedankt voor je reactie. Daar zat toch wel wat verhelderende informatie tussen Door heel diep na te denken (en door meer te weten over de band en hun werk) is er inderdaad wel het nodige te achterhalen, maar ik blijf erbij dat ik de teksten te complex en te bizar vind. Het merendeel van hun beeldspraak vind ik nogal vergezocht.

Het gaat mij juist eerder vervelen als ik precies weet waar een band over zingt. Ik vind het altijd wel prettig als ik niet precies begrijp waar het over gaat. Ik wist niet dat mensen zoveel moeite doen om de tekst van een band te begrijpen. Maar was interessant om te lezen, maar behalve als de teksten tenenkrommend slecht zijn maakt mij de tekst van een nummer niet zoveel uit. Het gaat meer om de emotie dat het nummer bij mij oproept dan waar de zanger daadwerkelijk over zingt.

Emotie hangt voor mij toch voor een groot deel samen met waar over gezongen wordt. Emotie vind ik ook heel belangrijk, maar die emotie moet natuurlijk wel op zijn plaats zijn.

Ik vind de teksten ook belangrijk maar als je ze niet helemaal kan plaatsen heeft ook wel iets. Sowieso interpreteert iedereen ze anders en vaak wordt die ruimte ook door de schrijver gegeven. Ik heb me nooit zo verdiept in de teksten van Wilco maar de teksten hierboven daar kan ik wel wat mee. Waarom voelt iemand zich als een oude schoen? Een oude schoen die in een hoekje wordt gegooid maar eigenlijk tock het lekkerst loopt?

Stoepkrijt, jij geeft aan echt elke zin te willen snappen maar dat lijkt mij gewoonweg niet mogelijk. Tenzij de schrijver er zich over uit laat. Andere bands uit jouw top tien hebben anders ook teksten geschreven die moeilijk te doorgronden zijn. Bijvoorbeeld Radiohead (Yesterday I woke up sucking a lemon?) en Arctic Monkeys (met name de laatste twee platen).

Er zijn ook sites waar je veel informatie kan halen, bijvoorbeeld songmeanings.net. Ook wordt er in de interviews in het Oor vaak op teksten ingegaan. Eerder dit jaar een interessant interview met Alex Turner over de lyrics van Suck It and See.

Nee, elke regel begrijpen is vaak niet te doen. Dat besef ik ook wel. Daarom probleem ik altijd gewoon zo veel mogelijk te snappen. Dan blijft er tenminste nog wat over om zelf een invuling aan te geven en dat heeft ook wel wat natuurlijk. Maar als ik zinnen tegenkom waar ik echt geen chocola van kan maken knaagt dat wel aan me

Mja, hangt er natuurlijk zoals met veel zaken van af hoeveel moeite je er in wil investeren. Het is met lyrics in feite niet anders dan met muziek in zijn algemeenheid: een mens kan naar fast-food acts als Britney Spears luisteren in de gedachte dat dat soort muziek makkelijk zal binnenkomen maar veel zal je daar op het einde van de dag niet uit halen. Sowieso, denk dat Tweedy op dat vlak zeker geen volstrekt foutloos parcours aflegt ( I Might b.v. vind ik verre van literair meesterwerk) maar qua quasi-abstracte sfeerscheppende lyriek is hij wel één van de betere tekstschrijvers van zijn generatie en hij laat zich tevens doorgaans niet verleiden tot het soort quasi-diepzinnigheid die je tegenwoordig vaak terugvindt, het is misschien niet altijd duidelijk na een eerste lezing maar het gaat meestal echt wel ergens over.
En als je niet al te diepzinnige, directe lyrics wil dan kan je nog altijd afwisselen met die nieuwe Coldplay-plaat natuurlijk.


Soms kan dat wel een meerwaarde brengen, over "One Sunday Morning" b.v.:

Ik moest er even aan wennen, maar het is toch wel een erg fijn album.

De opener Art of Almost was totaal niet wat ik had verwacht, redelijk stevig en een lange gitaarsolo. Hoewel het niet heel ontoegankelijk is, had ik er toch even moeite mee en belemmerde dat nummer me een beetje om van de rest van het album te genieten. Vaak is een 'vervelend' eerste nummer al genoeg om mijn aandacht te laten verslappen. Uiteindelijk heb ik hem overigens aangevinkt als favoriet van het album.

Een ander nummer dat het noemen waard is, is natuurlijk het 12-minutendurende One Sunday Morning. Eigenlijk in een heel simpel, maar wel mooi liedje, wat ondanks (of misschien dankzij?) zijn repetitiviteit al snel uitgroeide tot mijn volgende favoriet. Het blijft voor mij ook constant boeiend.

Zeer tevreden dat ik dit album toch nog een aantal luisterbeurten heb gegeven en ik zie het binnen afzienbare tijd ook wel 4,5 ster worden. Erg mooi.

Mijn eerste Wilco album en het is me niet tegengevallen. Zeer mooie songs staan hierop alhoewel ze me niet allemaal kunnen bekoren is het toch een een erg fijn album. Het eerst en het laatste nummer zijn de beste wat mij betreft maar daarom is het midden stuk wat minder. Een easy listening album die toch spannend blijft. 3.5*

Ik zou dan zeker eens Yankee Hotel Foxtrot proberen die is nog beter.

wat leuk, ze stoppen 1 maart 2012 ook nog even in Groningen. Maar eerst de huidige europese tour die gisteravond begon in Glasgow, en wat een setlist, om U tegen te zeggen: One Sunday Morning, Poor Places, Art of Almost, I Might, I Am Trying to Break Your Heart, One Wing, Bull Black Nova, You Are My Face, Rising Red Lung, Impossible Germany, Handshake Drugs, Standing O, Jesus, Etc., Born Alone, War On War, Dawned On Me, Shot in the Arm, en dan kwam nog een uitgebreide toegift eindigend met Misunderstood. Een diepe buiging, en mijn hemel wat kijk ik uit naar 13/11.

Prachtig album dat me, naarmate ik het meer beluister, steeds beter bevalt. Heel opmerkelijk trouwens ook dat wanneer de zang wordt ingezet op 'Standing O' ik het gevoel heb dat ik naar Lou Reed aan het luisteren ben. Volgens mij had 'Standing O' zo op Transformer gepast.

De vergelijking met Transformer van Lou Reed vind ik overigens absoluut niet gelden voor de rest van de nummers op dit album.

Persoonlijke voorkeur:

#1 A GHOST IS BORN

#2 YANKEE HOTEL FOXTROT

#3 SUMMERTEETH

#4 SKY BLUE SKY

#5 ONE SUNDAY MORNING

Toch wel een sterke plaat. Tien "gewone" songs worden begrensd door de aparte opener 'Art of Almost' en de 12 minuten durende repetitieve jam 'One Sunday Morning', meteen ook m'n favoriet van het album. Een hoge score zit er best in, maar ik moet 'm toch nog wat meer luisterbeurten gunnen..