Wilco - The Whole Love (2011)

Om te beginnen: wat is Art of Almost waanzinnig inderdaad niet normaal zo goed. Veruit het beste nummer van 2011 (tot nu toe). Licht experimentele rock met wat vage geluiden er doorheen die heerlijk loopt op basis van een synthesizer, wat opvallend is voor Wilco. De instrumentale finale met een uitblinkende bas en gitaar is extreem goed. Wow!
Het wordt gevolgd door iets heel anders: It's Alright: een typisch Wilco popliedje, catchy en lekker, met een leuk orgeltje. En voor de verdere afwisseling schakelen we vervolgens door naar een Beatles achtige ballad met een prachtpiano: Sunloathe.

Dawned on Me lijkt een simpel liefdesliedje, maar heeft (gelukkig) een heel aardig vrij chaotisch middenstuk. Goede drums hierop. Black Moon is een semi-akoestisch country pareltje, met prachtige violen, Wilco op z'n best: zo ontzettend mooi!!
Born Alone is een klassiek Wilco nummer: een verhaal op een heerlijk ritme doorspekt met een erg lekkere gitaar. Wow, wat een nummer! Terug naar de liefde en versnellingen terug in Open Mind. Een simpel liefdesliedje met vleugjes country. Hé daar zijn die Beatles invloeden weer: nu op Capitol City. Jeff Tweedy klinkt even als Paul McCartney... samen met een geinig orgeltje.

De versnelling is teruggevonden op Standing O, rijk gevuld met instrumenten wat voor een vol geluid zorgt en met die oh zo lekkere gitaar. Hop: weg is de versnelling, Rising Red Lung is een hele rustige akoestische ballad. Hé, ok gas erop: Whole Love is een popliedje met een lekker tempootje.
De finale is het meer dan 12 minuten durende One Sunday Morning. Een prachtig nummer met een net zo mooie piano, fraai gezongen door Jeff Tweedy.

Op The Whole Love krijgen we zo verschillende gezichten van Wilco te zien: de meer experimentele chaos, de popmuziek, country aspecten en sterke rock, hoewel de rock wat bekaaid eraf komt helaas. Dit alles allemaal door elkaar, net als allerlei tempo's die gehanteerd worden.
Zo is dit album een zeer afwisselende bloemlezing uit het eerdere werk geworden, met toch ook weer een eigen gezicht met nieuwe invalshoeken. En dat klinkt allemaal buitengewoon prettig, ook natuurlijk omdat er (zoals gebruikelijk) een aantal geweldige nummers op staan.

Ik weet niet of het een goed of een slecht teken is, maar ik hoef totaal niet te wennen aan dit album. Met name de eerste vier nummers zijn van grote klasse!

Ik wacht nog eventjes met een cijfer.

Ik wacht nog even met luisteren. Ben ontzettend benieuwd, ook naar het optreden van 13 november trouwens, het wordt de eerste keer dat ik mijn favoriete band Wilco live ga zien!

Nou, daar zul je veel plezier aan beleven!

Ik heb alleen pas Sky Blue Sky. Wat is aan te raden, eerst met terugwerkende kracht een paar oudere albums beluisteren, of gewoon met de tijd meegaan en eerst deze beluisteren?

Ik denk dat het niet heel veel uit maakt zo lang het maar een album na Summerteeth is.

Being There moet je zeker luisteren Stijn, dat is een album voor Summerteeth, maar erg goed!

@ Stijn: Misschien is voor jou de line-up vanaf Sky Blue Sky het meest interessant, omdat de nadruk daar ligt op pure rock met geweldige techisch begaafde instumentalisten (vooral Nels Cline). Snor zeker een keer hun live-dvd Ashes Of American Flags op, als je de kans krijgt.

Puur qua kwaliteit vind ik de albums van Summerteeth t/m Sky Blue Sky wel ongeveer gelijkwaardig. De Mermaid Avenue-sessies met Billy Bragg horen wat mij betreft ook zeker daarbij. Over de nieuwe heb ik nog geen echte mening.

Ik zou gaan voor de klassieker Yankee Hotel Foxtrot en het fantastische live album Kicking Television. Overigens heb je een goede start gemaakt, want Sky Blue Sky vind ik hun beste album. Oh ja, vergeet niet naar dit album te luisteren: ligt lekker in het gehoor en je krijgt van alles wat.

Heb em nog niet vaak geluisterd, dat gezegd hebbende; duurt dat slotnummer niet veel te lang? Ik zit maar te wachten op wat spielerei, maar het tokkelt gewoon het album uit. Verder kan ik me wel vinden in de commentaren, beetje de oude Wilco, wat Beatles en dat fantastische eerste nummer.....waarom niet meer daarvan Helaas hebben ze niet gekozen voor wat meer experiment en het verder uitdiepen van hun sound.
Overigens valt de dip halverwege te overzien en echt slecht wordt het natuurlijk nooit bij deze band. Even wachten tot ie te koop is voor het definitieve oordeel. Heb een labbekakkerige versie met hotseknots geluid.

Nee, het nummer had zo door kunnen gaan en een hele tweede cd kunnen vullen, van dat nummer wordt iedereen Jane's smiley boyfriend.

Ben met het verschijnen van de Born Alone video het nummer toch wel gaan waarderen! Los van de context van het album hoor ik een sterke melodie met heerlijk gitaar werk van Cline.

Ik heb daarnet de stream beluisterd en ik vind het eerlijk gezegd toch wel iets hebben. Ik had geen 'wauw'-gevoel, maar vond het toch wel best te pruimen. Helaas heb ik geen behoefte om dit album daadwerkelijk te kopen.

Ik heb nu twee nummers gehoord: De opener en de afsluiter. Die zijn beide echt ijzersterk, als de rest ook zo niet normaal goed is kan deze zeker 4,5/5 sterren krijgen. Maar hij is vrij moeilijk te vinden.

De afsluiter had van mij nog wel wat langer mogen duren. Prachtig! Doet me best wel denken aan Nick Drake en dat is een heel groot compliment.

Wilco is het niet voor mij. Althans Yankee Hotel Foxtrot had ik gekocht en wilde maar niet aanslaan waardoor het richting Plaatboef verdween en ik heb opvolgers A Ghost Is Born en Sky Blue Sky nog geprobeerd maar het werd hem niet echt.
Dan moet je concluderen dat het je bandje niet is.

Totdat ik Art Almost hoorde en dat was wel even heel wat anders dan ik nog in mijn hoofd had. Geweldig sterk nummer en opeens was daar de hoop dat ik iets gemist had en misschien zou dit album dan wat voor me zijn.

Ik kan er kort over zijn: het nummer blijkt er voor mij torenhoog bovenuit te steken want ook op deze cd staan weer te veel drakerige slow-nummers of nummers waar ik gewoon niks mee heb. Daarbij komt ook nog eens de zang die me niet raakt want dat wil soms ook nog wel eens helpen om iets wat misschien niet zo bijzonder is toch hogerop te trekken. En die afsluiter duurt ook gewoon veel te lang.

Jammer. Ik had goede hoop maar het is na dat schitterende openingsnummer voor mij blijven steken in de categorie ' wel aardig'. Ik kan weer terug mijn winterslaap in voor wat betreft Wilco. Gewoon niet mijn band (terwijl ik dat toch eigenlijk wel zou verwachten want het is een beetje mijn genre). Punt.

Haha hoelang is dat geleden Aero? Ik heb er pas een gekocht van de Plaatboef

Misschien de live cd eens proberen. Die kan je volgens mij niet slecht vinden.

Ik denk dat ik hem een jaar in huis heb gehad of zo dus zal 2003 geweest zijn of zo


Ik heb sowieso weinig met live albums dus dan ga ik er hier al helemaal niet aan beginnen.

Wilco is een aardig bandje. Een typisch 3* band voor mij dus.

Ik luister inderdaad ook niet veel live platen heb ik ook niet veel mee. 2 uitzonderingen daargelaten. Wilco en Madrugada. Maar je kan ze inderdaad beter een keer live zien

Vind je het erg als ik eerst naar artiesten ga waar ik wat meer mee heb?

Vind je Summerteeth ook niks, aERo? Dat is namelijk een stuk poppier, en wat mij betreft het beste album van de band.

Een aardig plaatje, met een paar popliedjes a la Summerteeth en een paar rustige liedjes die ook op Wilco The Album hadden kunnen staan.

Leuke liedjes. Aardig plaatje. Beter dan de vorige. Maar het is me wel duidelijk dat Wilco op de automatische piloot blijft vliegen, en de innovatieve route die ze ooit bewandelden hebben gelaten voor wat 'ie is. Ze hebben geen zin meer om te bloeden voor een meesterwerk, en komen met een lekker wegluisterend plaatje. Moet kunnen, niks mis mee. Maar lyrisch ben ik er ook niet over.

Want hoe leuk het ook klinkt allemaal, Tweedy schrijft dit soort liedjes waar je bij staat. Hij schudt ze zo uit zijn mouw. Het zijn liedjes die 10 jaar geleden op de plank zouden blijven liggen, maar nu als hoofdmateriaal dienen.

Dat is althans hoe ik erover denk.

Interessante woordekeuze, en ik vraag me dan ook af: moet dat dan? Mijns inziens ligt het gemiddelde niveau qua songwriting hier b.v. niet lager dan op A Ghost is Born (beiden beginnen zeer sterk maar raken de weg even kwijt na nummer 6), maar omdat AGIB een plaat met een geschiedenis is met centraal een getormenteerde Tweedy ziet men die drone van 13 minuten die iedereen toch maar skipt of matige rockers als Late Greats & I'm a Wheel plots veel sneller door de vingers. Bovendien ook wel frappant dat een oerdegelijke Beatle-esque stijloefening als Summerteeth plots ook als innovatief versleten wordt terwijl dat ook niet meer was dan een collectie leuk wegluisterende popliedjes en in realiteit de enige keer dat Wilco echt innoveerde Yankee Hotel Foxtrot was. Ik krijg er nogal een 2 maten, 2 gewichten gevoel bij feitelijk. Soit, misschien moet er maar eens iemand zijn gezin kidnappen ofzo zodat Tweedy toch maar weer midgraine-aanvallen krijgt en aan de medicijnen verslingerd geraakt en daar opnieuw liedjes over begint te schrijven. Alles voor de Kunst.

Art of Almost past in ieder geval niet in jouw beschrijving. En ook nummers als Black Moon en Born Alone niet.

Wat een geweldig nummer is One Sunday Morning (Song for Jane Smiley's Boyfriend) toch!!

Inderdaad!!!

Ook leuk, de band is aan hun tournee begonnen, 13/09 jl. in Indianapolis, USA.
Mooie setlist:
Art Of Almost/I Might/Misunderstood/At Least That's What You Said/Bull Black Nova/In A Future Age/I Am Trying To Break Your Heart/Handshake Drugs/War On War/Born Alone/You Are My Face/Impossible Germany/Via Chicago/Dawned On Me/I'm Always In Love/Shot In The Arm
----
Hummingbird/The Whole Love/Jesus, Etc./Walken/I'm The Man Who Loves You

Nog niet heel veel nrs van AoA, maar tegen de tijd dat ze hier in Ned. komen is dat hopelijk in ieder geval uitgebreid met One Sunday Morning.

Voorprogramma was Nick (Love my Lable) Lowe!

Je bedoelt TWL zeker.

Tanky Wotel Loxtrot?

haha, neen AoA=Art of Almost (I Presume), TWL= The Whole Love.

YeP!