Slint - Spiderland (1991)

ja dat zal nu nog jammer genoeg niet kunnen aangezien die twee platen nog teveel voor me betekenen, maar waarom moest je juist die twee erbij halen?


ik twijfelde eigenlijk eerst tussen nine inch nails en slint, maar die eerste heb ik wat vaker beluisterd dus koos ik die uiteindelijk, mischien verandert het nog.
de eersten zullen de laatsten zijn inderdaad

Nee, mooie top 10. niks aan veranderen.

dank je deric raven
maar hij zal ongetwijfeld wel veranderen naarmate ik wat meer naar verschillende soorten muziek ga luisteren en bepaalde platen vaker op zet dan anderen.
jammer dat ze er geen top 15 van kunnen maken.
ik vind het altijd zo moeilijk om favoriete platen tegen elkaar te zetten.

ps:die top tien van jou mag er ook wel wezen.

na een aantal keer luisteren is het duidelijk, dit is een dijk van een sfeer-plaat die nooit zal gaan vervelen.
over de muziek kan verder niets nieuws meer verteld worden, maar waarom is er zo weinig gezegd over de cover?niet onbelangrijk natuurlijk.
de grijs/zwarte kleur past perfect bij de muziek en de foto van de bandleden in een meertje ergens geeft me een " middle of nowhere-verlaten " gevoel, als dat iemand iets zegt.

Is die foto niet genomen door Bonnie Prince Billy?

Een prachtige hoes inderdaad.

Klopt. Toen heette hij nog Will Oldham.

Gisteren is deze 'Spiderland' nog eens in m'n cd-speler beland en ik stond nog maar eens versteld van de heerlijke sfeer.

Pure klasse

Vandaag maar weer twee keer opgezet, om het feit dat ik er gisteren niet bij was te verwerken. Het is en blijft een wonderschone plaat. Een kunstwerkje van jewelste. Ben trots als ik em over (hopelijk) een weekje hier eindelijk in mn eigen muziekkastje heb staan.

Dat gaat je helaas niet lukken ; het was fantastisch

Hehe, hier netzo. Alles van Slint nog eens gedraaid, en wederom met volle teugen genoten. Die opening van Breadcrumb Trail is genoeg om plotsklaps in 'spider-modus' over te gaan.

Het hoefde natuurlijk niet lang te duren na het concert dat mijn stem zal gaan stijgen. Terug naar de 4,5*

Ik heb hier al eens een flink verhaald bij geschreven, maar kan het weer eens niet laten om nog maar eens iets moois neer te zetten, helemaal omdat het nu mijn nummer 1 is (toenertijd nog niet)... Over hoe ik hem heb ontdekt zal ik het verder dan ook niet hebben, dat is daar te lezen.

Wat me tijdens het concert van afgelopen maandag nog maar eens duidelijk is geworden is hoe goed elk stukje van dit album in elkaar zit. Van het snerpendste Pajo-gitaartje tot de subtielste drumroffel, alles is uitgedacht en wordt gespeeld door prima muzikanten (en dat toen ze amper 20 (of nog jonger?) waren.

Wat mij zo raakt is het abstracte karakter van de plaat, de mogelijkheid erin te horen wat ik erin wil horen. De ene keer hoor ik een plaat die me gewoon enorm raakt en een veel emotie opwekt, de andere keer hoor ik een band die met een heerlijk gevoel voor structuur lekker afwisselt tussen rustig en opzwepend, de ene keer vallen de kleinste subtiliteiten me op (de eerste versnelling in Don Aman, het spanningsvolle drum/bas-werk in Nosferatu Man, de snerpende Pajo-gitaar tijdens de climax van Washer om maar enkele voorbeelden te noemen), een andere keer zing ik gewoon lekker mee met de zang die gewoon bij deze muziek hoort, niet de pretentie om een geweldige stem te zijn, maar lekker abstract en niet te veel op de voorgrond tredend.

De eerste track is een geweldig nummer om helemaal in de plaat te komen, ik denk het meest toegankelijke nummer van het album, het minst ingewikkeld. En daar knalt meteen Nosferatu Man overheen, een nummer waar de instrumenten elkaar mooi versterken. Don Aman begint rustig, alleen twee gitaren die nagenoeg hetzelfde spelen, maar versnelt al snel, veel spanning in dit nummer. Over Washer en Good Morning Captain is hier al heel wat gezegd (For Dinner is gewoon een spanningsopbouw voor de afsluiter (wel een noodzakelijke)). Washer is de emotiole kant van Slint, en Good Morning Captain is het toppunt van mooie compositie, met natuurlijk het geweldige einde.

En elke keer dat ik dit album heb geluisterd, denk ik nog steeds niet 'ik heb er genoeg van', er zijn tijden dat ik het minder en meer draai, maar dat is normaal. Dit album is voor mij het meeste 1 geheel van de albums die ik ken, het enige nummer wat ik afzonderlijk even sterk vind als op album is Washer, Good Morning Captain vind ik een beter nummer, maar vooral in de contaxt van het album.

Op hun concert afgelopen maandag had ik er achteraf ook geen enkele moeite mee gehad als ze alleen Spiderland hadden gespeeld en er daarna mee op waren gehouden. Dit moest ik live horen, en toen i het gehoord had was ik zo onder de indruk dat ik me van de laatste 3 nummers niks meer weet te herinneren.

Zoek je een album waarin je tijd kwijt kunt, en wat een avontuur is om te ontdekken, wat steeds iets meer onder je huid gaat zitten, dit is de ideale plaat.

Mooi bericht Scientist, klopt helemaal. En als ik die mooie berichten hier zo lees vind ik het helemaal zo ongelooflijk jammer dat ik er niet bij kon zijn in Paradiso, maar ja, die kl*te examens he....

Veel van gehoord deze band. Moet ik maar es uitchecken. Ik ken ze eigenlijk niet. En als de band echt zo belangrijk is geweest, is dat toch wel zonde dat ik ze niet ken. Los staande van het feit of ik het mooi ga vinden

Deze uk begint serieus op m'n zenuwen te werken.

Dan kan je zelf ook...

ach..ik vind em wel een leuk jochie.je moet ook rekening houden met zn leeftijd he.bovendien, (voor ik alle 17-jarigen op mn dak krijg) je hebt 17-jarigen en je hebt 17-jarigen.

overigens; deze cd vind ik tot nu toe niet zo bijzonder

Mooie zin Paalhaas

groeiertje, ik voel dat er meer in zit. Verslavend gevoel: een album horen, nog niet hélémaal mee zijn, maar voelen dat het nog allemaal moet komen....één keer geluisterd en nu op 4*. More to come.

Nu in de hoogste regionen van m'n top 10 en misschien daar wel voor lang. Dit album luister ik nu drie á vier weken intensief, de eerste paar keren vond ik hem redelijk, maar inmiddels kan het me maar niet loslaten. Altijd moet ik wel aan een nummer denken op dit album met hun geweldige teksten, gitaargeluid, drums, spanning, emotie, sfeer. Dit is een album wat het woord Perfect mag dragen. Favoriet vanzelfsprekend Good Morning, Captain. Geen uitleg bij nodig, is al honderd keer gegeven.

Deze plaat heeft iets dat ik nog nooit eerder bij muziek ben tegengekomen. Het maakt me ontzettend stil en zet me aan het denken. Het begint bij Dreadcumb Trail met zijn bijna onhoorbare tekst. De gitaren gaan erover heen. Maar het vreemdste is, Het klinkt geweldig. De gitaren vertellen een verhaal, een ander verhaal dan de tekst die je na twee keer luisteren goed hoort en misschien wel tot een van de beste teksten in de muziek ooit kan gerekend worden. Het gebeurt niet vaak maar bij dit nummer krijg ik een zwaar gevoel door heel mij lichaam. Ik zie in een keer bomen maar ik weet niet waarom. Donkere zwarte bomen die met hun takken meebewegen met de wind. Noem het overdreven maar dat is het gevoel wat ik krijg en zie als ik naar dit nummer luister.

Bij Nosferatu Man wordt de muziek een stuk zwaarder en de gitaren winnen het van de woorden. Ze zijn hypnotiserend. Voeren me mee naar een donkere plek met de bomen die ik al eerder zag. Een open plek waar uit alle kanten het harde geluid van de gitaren uit komen. Ik werd er bang van maar genoot er nog meer van. Don, aman vindt ik bij ver weg het minste nummer op het album. Het lijkt dat het verhaal blijft hangen bij die plek en pas verder gaat bij het volgende nummer. Toch is dit nummer niet over te slaan als je naar dit album luistert.

Washer is het mooiste nummer van het album en gaat verder waar don, aman bleef hangen. Een soort haven buiten het bos met zwart water en een oude boot die ruw op en neer gaat. Ik voelde dat er iets ging gebeuren maar er gebeurde niks maar de spanning en gitaren bleven maar doorgaan.

For Dinner... is het beging van het einde van deze plek. Het begon te regen en uit het bos kwam een meisje aan lopen. Lang bruin haar en rond de ongeveer 16 jaar. Ze liep het water in onder de melodie van For Dinner... en kwam niet meer boven. Het was als ze in eens verdween in het water, nog zwarte lijnen dan het water achtelatend. Ik keek toe en de gitaren bleven onrustig door janken.

En toen begon Good Morning, Captain. Het enige nummer waar de tekst goed hoorbaar is. Met natuurlijk de jankende voordracht van Brian McHahan die zelf mij aan het huilen zette. Ik zag het meisje terug komen uit het water en naar mij toe lopen en zacht huilend de woorden 'I Am Sorry, I Miss You' tegen mij fluisterd met de stem van McHahan.

Ik krijg een brok in mij keel van Good Moring, Captain en van heel het album. Het is vreemd, poëtisch en oneindig mooi. Spiderland is geen plaat maar een manier om iets te beleven. Je kan zeggen dat ik teveel fantasie heb of ik gewoon gestoord ben. Dan zeg ik, doe je ogen dicht en neem je gedachten mee naar de mystieke wereld van Spiderland. Misschien zie je zelf de duistere wuivende bomen of het meisje, dan weet je wat ik bedoel.

Spiderland is donker, gekmakend en droevig tegelijk en weet me naar een keer helemaal te verbazen dat hij nu in de repeat gaat en daar lang in blijft staan.

Magie die zeker blijft doorwerken als ik hem andere keren beluister. Magische gitaren zoals je nooit hebt gehoord en nooit meer zal horen hoe ver je ook zoekt, het geheim is met de split van Slint in 1991 de grote doodskist van de onbekende meesterwerken ingegaan maar er is nog hoop. Ze toeren weer, en ik heb onzettend spijt dat ik dit album niet eerder heb geluisterd anders was ik zeker in Paradiso geweest. Hopelijk brengen ze dit magische briljante album nog eens helemaal live in Nederland, ik zal op de eerste rij zitten en totaal in mij element zijn. En ik zal zeker dan proberen in contact met de band komen en te praten over hoe je zo plaat als Spiderland kan bedenken.

Spiderland is geen muziek meer maar een magische epishe verhaal. Onverwacht. Maar het heeft mij ogen geopend. Ik kan er niks anders voor geven dan de hoogste 5,0 en een (voorlopige) 3de plaats in mij top tien met zeer grote kans op stijgen. Ik denk dat ik de wereld van spiderland nog veel meer ga betreden. En misschien zie ik de bomen, het meisje of de zwarte zee terug of een ander verhaal. Morgen ga ik zeker het eerste album beluisteren en de LP. Een ding is zeker, Spiderland en zijn makers heeft een nieuwe aanbidder erbij.

mooi verhaal!

Bedankt, weet iemand waar ik deze CD voor een prijs van onder de 15 euro kan krijgen

Ontzettend bedankt

Bij GET in Amsterdam heb ik hem voor 10 euro gekocht.

Ik zie hem ook bij de Plato in Enschede nu telkens staan voor 10 euro (heb er zelf 16 voor betaald)

Verder mooi stukje D-ark, maar misschien dat wat alinea-gebruik geen kwaad zou kunnen

Heb ik gedaan

Mmm, apart album.
Beetje een mix tussen White Light / White Head en Nevermind.
Kwam deze vóór Nevermind uit?

Zo ja dan is het geluid redelijk origineel.
Don, Aman vind ik overigens de grootste draak.

Het laatste nummer is het beste, 3,5*