Mastodon - The Hunter (2011)

Betere weergave via: Mastodon ? The Hunter (2011): Trip door de droomwereld van een stel ?metal geeks? « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com


Mastodon – The Hunter (2011): Trip door de droomwereld van een stel ‘metal geeks’


De afgelopen twintig jaar is metal als muziekgenre verdeeld geraakt in ontelbare subgenres. Mastodonten (!) van weleer als Metallica en Iron Maiden maken nog steeds de dienst uit en sieren menig festival als headliner. Aan de horizon is er op het eerste gezicht geen erfgenaam te ontwaren die liefhebbers van de vele metal-subgenres kan verenigen. Misschien is die tijd wel voorbij. Maar als er één metalband is die een aanhang van een diverse pluimage weet te verwerven, dan is het Mastodon wel.

De leden van deze relatief jonge band uit Atlanta, Georgia zien er met hun vurige tatoeages en flamboyante kapsels nogal woest uit. We hebben hier echter niet te maken met een bende stompzinnige bikers, maar met zachtaardige geeks met een grote voorliefde voor Star Wars, fantasy en klassieke horrorfilms als The Creature of the Black Lagoon. In 2009 verraste Mastodon vriend en vijand met Crack The Skye: een intelligent, progressief album met cleane vocalen. Uitgesponnen nummers met een hypnotiserende sfeer.

Nu keert Mastodon terug met The Hunter. Een album met dertien relatief korte nummers, met een totale duur van 53 minuten. Vanaf stoere starter Black Tongue tot en met de melancholieke afsluiter The Sparrow is het een uitermate boeiende, frisse reis door de fantasiewerelden van Mastodon. De nummers zijn concreet, maar bevatten erg leuke ideeën die elke compositie zowel verslavend als uitdagend maken. Hoewel ze veel compacter zijn dan die op Crack The Skye ademen ze veel meer. De luisterervaring is veel relaxter, maar tegelijkertijd spannend. Dat is mede te danken aan de hoop variatie en dynamiek waarop we als luisteraars getrakteerd worden.

Zo doen bepaalde nummers denken aan het vorige album. Bijvoorbeeld titelnummer The Hunter met het typische pingel-gitaarwerk (fans weten wat ik bedoel). Mastodon speelt in rare tempo’s, die echter verbazingwekkend goed weten uit te pakken. De band schuwt er daarnaast bijvoorbeeld niet voor om typische blackmetal-gitaarlijnen te combineren met ronkende stoner-rock. De vele elektronische elementen dragen bij aan een uitermate psychedelische sfeer. Het lijkt alsof we te maken met een mish-mash van genres, maar het werkt, en belangrijker nog: het klinkt tegelijkertijd fris, uitdagend, maar ook typisch Mastodon.

Om eerlijk te zijn denk ik niet dat Mastodon met deze plaat veel nieuwe fans uit diverse metal-subgenres zal aantrekken. Daar is dit publiek doorgaans te conservatief voor. Dat gezegd zal The Hunter zonder twijfel luisteraars van buiten het metal-genre aanspreken. Liefhebbers van alternatieve muziek als Queens of the Stone Age zouden zeker deze plaat eens een kans moeten geven. Voor mij maakt muziek drugs onnodig (of is zelf een verdovend middel). De tripperige ervaring die Mastodon’s The Hunter is, bewijst dat weer eens. (Eru)

9.1

Afwisselende plaat, waarop Mastodon een aantal nieuwe paden bewandelt zonder de oorspronkelijke sound uit het oog te verliezen. Niet alle songs zijn de moeite waard, met een maffe track als Creature Lives kan ik bijvoorbeeld weinig, maar de meeste songs denderen lekker door. Daarnaast is alles lekker compact en energiek geproduceerd. Vooral de drums klinken erg goed.

Mastodon is er wederom in geslaagd om een album uit te brengen van hoog niveau. In vergelijking met het vorige, alom geprezen album Crack the Skye zijn de nummers compacter. Eerst vond ik dat jammer maar aan de andere kant krijg je nu 13 nummers ipv 7 nummers. Je krijgt nu een fantastische staalkaart van wat Mastodon te bieden heeft.

Dat varieert van epische nummers als The Sparrow en The Hunter met een dromerige sfeer tot het kneiterharde Spectrelight of Blasteroid. Daarnaast lijken de stoner-invloeden die op Blood Mountain al te horen waren (J. Homme zong op de achtergrond zelfs mee) ook een prominente plaats te hebben gevonden in het Mastodon universum. Dry Bone Valley en Curl of the Burl zijn daar de beste voorbeelden van.

Het knappe is dat ondanks de verschillende stijlen het album als een geheel klinkt en bovenal als Mastodon. De kenmerkende drums van Brann Dailor zijn gebleven en de halsbrekende riffs komen ook weer voorbij in bijvoorbeeld Octopus Has No Friends en Bedazzled Fingernails.

Een klein smetje is het nummer Creature Lives dat niks toevoegt. Het intro op keyboard al helemaal niet. Dit zang in dit nummer is geheel door Brann Dailor gedaan, die vocaal steeds meer bijdraagt. Het laat zien dat Mastodon echt een groep is en niet een muzikaal genie met wat muzikanten aan zijn zijde die enkel alles inspelen. Alle bandleden dragen immers ook bij aan het schrijven van de nummers waarbij Brann Dailor, de drummer dus, ook riffs schrijft. Iets wat je niet vaak ziet.

Het beste nummer heb ik voor het laatst bewaard. Stargasm. Wat een fenomenaal nummer. Die samenzang is heerlijk. You're on fire!!!!

4,5 sterren (om mee te beginnen)

Ja de titeltrack The Hunter is een meeslepende mooie song. Nog mooier is slottrack The Sparrow. IJzersterk is opener Black Tongue. Maar dan heb je het eigenlijk wel gehad. Misschien Spectrelight nog: dat is heerlijk rechtdoor.
Het grote probleem van dit album is de songkwaliteit: die is op de genoemde tracks na redelijk tot matig. Daarnaast verzanden en/of verzuipen de nummers regelmatig in nodeloos ingewikkelde arrangementen.
Daardoor kan je niet van een geslaagd album spreken.

Bij mij werkt het schijnbaar om en om bij Mastodon: het volgende album zou weer goed moeten zijn. Dit is een tegenvaller.

Niet verwonderlijk. Aangezien Mastodon, als onderdeel van de Crack the Skye tour, met Alice in Chains (en Deftones) tourde. Na de Blackdiamondskye tour in Amerika, brachten alle drie de bands een formidabel album uit, waaronder deze.

In mijn hoofd was ik al klaar met Mastodon en zag ik de rest van het oeuvre als een verplicht nummertje waar ik maar even doorheen moest bijten. En potverdomme, The Hunter vind ik eigenlijk gewoon best tof. Er zijn een aantal dingen die ik problematisch vind aan Mastodon en de band heeft veel daarvan goed verwerkt. Als eerste viel de productie op die niet meer zo klinisch en kil is. Het is allemaal war organischer geworden. Nog steeds is het modern, maar nu klinkt het wel prettig. Ook de structuur is een stuk beter. Ik heb gewoon echt herkenbare songs nodig. Crack The Skye is een plaat van eenheidsworst en instrumentale moeilijkdoenerij en dat is een gevaarlijke cocktail. The Hunter werkt een stuk beter. Dynamisch is het veel interessanter.

Wat van The Hunter pas echt een winnaar maakt, is de Nevermoreiaanse bravoure waarmee de heren voor de dag komen. Er zijn heel wat vette riffs te vinden en het voelt best thrashy aan bij vlagen. Soms zijn de stonerinvloeden ook best duidelijk, zoals op Curl of the Burl. De zang blijft een ding. Met een goede zanger, zou ik misschien zelfs een 4,5* geven. Ik denk dat ik dit album wat vaker blijf draaien en misschien dat Mastodon me dan alsnog weet te overtuigen. Ik blijf me verder vooral afvragen waarom The Hunter de op een na laagste ranking krijgt op MusicMeter, want voor mij is dit met afstand de beste.


Tussenstand:
1. Blood Mountain
2. Leviathan
3. Crack The Skye
4. Remission
5. Lifesblood

Mijn mening is hetzelfde als die van RuudC, ik vind dit namelijk ook met gemak het beste album uit Mastodon's discografie (tot nu toe in de marathon dan). Echte nummers met kop en staart, en vooral heel veel oprechte emotie. All The Heavy Lifting is hier echt een perfect voorbeeld van: ijzersterke tekst, machtig refrein, heerlijk stampend tempo en technisch zonder dat het te overdreven wordt. Het hele album voelt sowieso wat emotioneler beladen dan de voorgangers en de zangpartijen zijn dit keer echt ijzersterk. Sanders is huidige favoriet, al waardeer ik het wat lichtere, meer heldere geluid van drummer Dailor. Grappig dat ik het door hem gezongen Creature Lives wat Genesis vibes vind hebben, want ik lees net dat hij enorm beinvloed is door Phil Collins in zijn Genesis era. Verder zijn The Hunter en het psychedelische (beetje Hey You van Pink Floyd-invloeden in die gitaarriff) The Sparrow samen met All The Heavy Lifting absolute favoriete tracks. Mastodon is hier een perfecte metalband qua sound, ook al vinden ze zichzelf geen metalband om een 'dat is te beperkend' reden.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Leviathan
3. Blood Mountain
4. Crack The Skye
5. Remission
6. Lifesblood