Mastodon - The Hunter (2011)

Ik ben hem nu wat aan het draaien en er staan sowieso een paar geweldige nummers op, de rest moet ik nog echt gaan luisteren.

Ik snap best dat mensen die crack the skye goed vinden deze nieuwe minder vinden. Ik heb dat totaal niet. Ik ben blij met kortere nummers.

Gisteren cts nog even gedraaid maar dit is toch veel beter vind ik. Vooral Stargasm vind ik geweldig.

Black Tongue en Spectrelight zouden zo een nummer kunnen zijn!! Curl of the Burl ben ik nu aan gewend en eigenlijk vind ik dat best een lekker nummertje!! We zetten hem nog maar eens op!!

Ik begin zolanzamerhand echt enthousiast te worden over dit album. Er staan een paar geweldige nummers op.

Danku luisterpaal, nu heb ik niet kunnen wachten
Het is voor mij weer een groeiertje. Ik vind er ditmaal minder magistrale riffs inzitten maar de melodie en het ritme pakken me toch wel. Black Tongue is een knaller van een opener, zoals dat gewoonweg hoort. Over het algemeen weer veel geweldige solo's op deze plaat.
Toptrio is voor mij momenteel in het midden van het album te vinden. The Hunter toont zich een waardig titelnummer, Dry Bone Valley heeft een moordende drive met prachtige bijpassende zang en Thickening is na het 'introtapijt' een ontzettend zwoel nummer (ik denk hier ook aan een stevigere QOTSA). Deze drie nummers zorgen ervoor dat het album niet inzakt zoals zo vaak gebeurt na een sterk begin.

Ik vind de zang net zoals in CtS wél heel geslaagd maar ze gaan nu een stapje verder door het nog veel beter te verdelen. Geen eenzijdig gebrul van Troy of gekrijs van Brent, iedereen komt aan bod. En vooral ook clean. Kan ook enkel op plaat zo uitpakken, live wordt dit minder, so be it.

Curl of the Burl stoort veel mensen lees ik hier, maar ik vind het nie zo'n slecht nummer. Creature Lives is voor mij de absolute miskleun en na Ísland pas het tweede Mastodon-lied dat ik steevast zal skippen.

Het concept is weg, de nummers zijn korter en het is geen tweede Crack the Skye, maar dat kon en mocht ook niet. Nee, dit is weer een nieuwe frisse stap in het Mastodon-verhaal. Wordt vervolgd na nog enkele luisterbeurten.

Superalbum! The Hunter is weer even wat anders dan Crack The Skye, maar het doet er zeker niet voor onder. Eén van de betere releases dit jaar tot nu toe.

Wohow wat is titletrack The Hunter heerlijk meeslepend!

Maak daar maar meesleurend van.

Wow, de zoveelste release dit jaar waar ik naar uitkijk. Als ik de posts zo lees dan lijkt het een beetje tussen Crack in the Sky en Leviathan in te zitten. Klopt dat?

Eerder Crack The Skye en Blood Mountain.

Nee, het is meer een stoner album. Ik kreeg bij al de andere albums een YYYEEEAAAAHHH!!! gevoel. Dit is lekker hoor, heel lekker, maar ik mis het WWWOOOOOWWW!! gevoel.

Veel plezier ermee dus.

Mastodon is altijd 1 van mijn favoriete bands geweest, maar dit is toch eigenlijk wel het eerste album wat mij teleur stelt. Het mist de punch van hun eerdere werk en mist de complexiteit van hun latere werk. Er is geen enkel nummer op de cd die er echt uitspringt voor mij en geen enkele solo waarvan ik echt heb van YEAH!
En YEAH! is wat ik wil van Mastodon en wat ik al 4 albums lang gekregen heb van ze. Het is geen slecht werk maar voor Mastodon begrippen is het jammer genoeg wat slap en wat te doordeweeks. 3,5 is het maximale wat ik er aan kan geven. Hopelijk wordt het volgende album weer fantastisch.

Dat dacht ik ook eerst, tot ik The Sparrow nog eens hoorde. Die solo is verscheurend

Het gaat goed met de hedendaagse Metal, de 3e achtereen volgende Metal plaat op de Home pagina van Musicmeter , top!

En ik maar denken dat Metal een beetje stervende was Ik heb Mastodon nooit echt de tijd gegeven en ben eigenlijk wel benieuwd naar deze Defenders of the Faith 2 aan de cover te zien.

The Sparrow wordt met de minuut dikker en vetter!

Wat een gave afsluiter!

btw, Sleeping Giant (Blood Mountain)had zo op deze kenne staan

Mastodon is er wederom in geslaagd om een album uit te brengen van hoog niveau. In vergelijking met het vorige, alom geprezen album Crack the Skye zijn de nummers compacter. Eerst vond ik dat jammer maar aan de andere kant krijg je nu 13 nummers ipv 7 nummers. Je krijgt nu een fantastische staalkaart van wat Mastodon te bieden heeft.

Dat varieert van epische nummers als The Sparrow en The Hunter met een dromerige sfeer tot het kneiterharde Spectrelight of Blasteroid. Daarnaast lijken de stoner-invloeden die op Blood Mountain al te horen waren (J. Homme zong op de achtergrond zelfs mee) ook een prominente plaats te hebben gevonden in het Mastodon universum. Dry Bone Valley en Curl of the Burl zijn daar de beste voorbeelden van.

Het knappe is dat ondanks de verschillende stijlen het album als een geheel klinkt en bovenal als Mastodon. De kenmerkende drums van Brann Dailor zijn gebleven en de halsbrekende riffs komen ook weer voorbij in bijvoorbeeld Octopus Has No Friends en Bedazzled Fingernails.

Een klein smetje is het nummer Creature Lives dat niks toevoegt. Het intro op keyboard al helemaal niet. Dit zang in dit nummer is geheel door Brann Dailor gedaan, die vocaal steeds meer bijdraagt. Het laat zien dat Mastodon echt een groep is en niet een muzikaal genie met wat muzikanten aan zijn zijde die enkel alles inspelen. Alle bandleden dragen immers ook bij aan het schrijven van de nummers waarbij Brann Dailor, de drummer dus, ook riffs schrijft. Iets wat je niet vaak ziet.

Het beste nummer heb ik voor het laatst bewaard. Stargasm. Wat een fenomenaal nummer. Die samenzang is heerlijk. You're on fire!!!!

4,5 sterren (om mee te beginnen)

Ja de titeltrack The Hunter is een meeslepende mooie song. Nog mooier is slottrack The Sparrow. IJzersterk is opener Black Tongue. Maar dan heb je het eigenlijk wel gehad. Misschien Spectrelight nog: dat is heerlijk rechtdoor.
Het grote probleem van dit album is de songkwaliteit: die is op de genoemde tracks na redelijk tot matig. Daarnaast verzanden en/of verzuipen de nummers regelmatig in nodeloos ingewikkelde arrangementen.
Daardoor kan je niet van een geslaagd album spreken.

Bij mij werkt het schijnbaar om en om bij Mastodon: het volgende album zou weer goed moeten zijn. Dit is een tegenvaller.

Mijn comment was van toen ik The Hunter (track) net had beluisterd, The Sparrow was nog niet aan bod gekomen. Maar inderdaad, The Sparrow = niet minder dan: en

Ik vond Crack the Skye echt hélemaal geweldig, hoe anders is deze plaat. En is ie aan te raden?

Ik vind CTS ook ge-ni-aal en deze hier beluister ik momenteel voor de tweede keer integraal en met z'n 13 kortere nummers is het een ietwat andere aanpak, maar er staat zeker genoeg interessant materiaal op om wat mij betreft bijna te kunnen tippen aan CTS. Vooral The Hunter (track: trager, meeslepender, sludgy'er, heerlijke zanglijnen van Brent Hinds en Troy Sanders en harmonieën) en de afsluiter The Sparrow (prachtig ding dat), zoals ik eerder al zei. Over de hele lijn is de plaat minder hyperactief dan Leviathan - op dat vlak hebben ze wel wat 'sfeer' van CTS behouden. Ik zou 'm zeker aanraden (en gezien het stemgemiddelde, de meesten hier ook).

Mastodon kon mij nooit echt overtuigen. Er was iets wat mij net niet helemaal raakte. Waarschijnlijk de zang... CTS was voor mij al een stap in de goede richting, maar dit is echt een geweldig album! Volgens mij is het allemaal net wat toegankelijk geworden.

Gaat hoog in mijn jaarlijst komen.

Na een keer of 5 geluisterd:

Black Tongue, vet!
Curl of the Burl, na n paar keer al saai
Blasteroid, zelfde probleem
Stargasm, vet!
Octopus Has No Friends, óók weer wat vervelend na paar keer
All the heavy Lifting, vet!
The Hunter, episch!
Dry Bone Valley, vet!
Thickening, vet!
Creature Lives, leuk experiment, maar óók overbodig
Spectrelight, vet!
Bedazzled Fingernails, vet!
The Sparrow, episch!

Conclusie: Als je na een paar keer luisteren al tracks begint te skippen dan is het geen blijvertje vrees ik. Dat heb ik bij Mastodon enkel bij Bladecatcher van Blood Mountain pas eerder gehad, maar nu al 3 of 4 tracks die niet bij elkaar passen..? Als ze nou gewoon wél hadden gedaan wat ze normaal doen (langer in studio, laten bezinken, schrappen, herschrijven, afwerken) ipv gewoon hotseflots, alles op plaat zetten, was ie NOG vetter geweest, want nu heb ik telkens zo'n gevoel dat ie niet lekker doorloopt, als geheel dan..

Maar van andere kant, er staan nog genoeg héle goede tracks op (met name op de 2e helft v/d plaat).

Met dertien tracks kunnen er inderdaad al eentje of meerdere tegensteken na een tijdje. Ik heb hem nu 4 keer geluisterd op twee dagen en pas nu blijven er nummers hangen (daarvoor ook 3-tal keer al). Ze zijn dan ook bijzonder kort en er zijn er veel. Voor je het weet, is de song gedaan en denk je, 'tiens, heb ik dit nu gehoord'? Tja, het is niet slecht allemaal inderdaad, er zitten vette riffs en zanglijnen tussen, maar the overall is wat mij betreft wat zwakker dan voorganger. En ze mogen nog eens in Europa komen touren. Maar dat zit er niet aan te komen voor 2012 zeker?

Hoe weet je dat het is gebeurd zoals je beschrijft?

Het Nummer "The Hunter" klinkt net alsof Ozzy Osbourne daar op zingt, akelig close!

Vrienden, zijn het! Deze toch ook maar weer op 5*. Wat een compleet album is het.
Wederom leveren de heren een gevarieerd en spannend album af.

Gelukkig is Brent, nadat hij bijna doodgeslagen was in 2007, meer gaan soleren. Ik durf wel te beweren dat zijn aanwezigheid een groot stempel drukt op het algehele geluid van de band. Met name de laatste jaren.

Mastodon is zo'n beetje precies het tegenovergestelde van eentonigheid.
De 'van-de-hak-op-te tak'-ritmes van weleer zijn geleidelijk veranderd in makkelijker te volgen songstructuren. (Dit is voor sommigen een achteruitgang).

Het geschreeuw is minder. En ik mis het niet eens. Ondertussen zijn zowel Troy en Brann maar vooral Brent enorm gegroeid als zangers.

Het muzikale vakmanschap is sowieso niet betwistbaar. (ik weet het, een boude bewering)

Volgens mij gaan ze nu pas echt 'doorbreken'. Met 'Crack the Skye' hebben ze zichzelf al behoorlijk in de picture gewerkt bij de serieuze muziekpers. Ik geloof dat dit succes stijgende is.

(Nadeel is; de kans wordt nu steeds kleiner om een nacht Amsterdam te doen met Brent, Troy & Brann zoals toen, in maart 2005)

Het album wist me na een eerste luisterbeurt niet echt te overtuigen, maar enkele extra luisterbeurten deden het tij aardig keren!

Teleurstelling van formaat daarentegen, is het materiaal op de bonus DVD die bij de limited edition zit. Zeker als je bedenkt dat de heren ons wisten te verwennen als losgelaten kinderen in een snoepgoedwinkel met die heerlijk over-the-top "making of" van 'Crack The Skye'. Neen, deze bonus DVD is niets meer dan een hoop verspild polycarbonaat...

De DVD valt inderdaad behoorlijk tegen. Van een making-of is eigenlijk niet te spreken. Een ietsie pietsie commentaar van Brann over elk nummer.

De supertoffe clip van Deathbound staat er gelukkig wel op.

De CD zit er trouwens niet minder om in de speler. Blijft een geweldige plaat!

ze hadden eigenlijk in plaats van Curl of the Burl Deathbound er op moeten zetten.

Nou, wat schrappen en herschrijven zullen ze vast wel hebben gedaan, (want zo ontstaat muziek), maar in allerlei interviews zeggen ze dat het gewoon een "spontaan album is geworden", in slechts 2 weken gemaakt, en met een hoop losse stukjes en nummers die ze tijdens t touren hebben verzameld.
Bij alle vorige albums hebben ze steeds een compleet concept helemaal uitgewerkt (meest extreme geval dus CtS, dat hoor je wel..), en helemaal 'from scratch' alle muziek geschreven. En ik persoonlijk vind dat echt gaaf! Dáárdoor klink tot nu toe elk album écht als n geheel, en tegelijk weer helemaal* uniek!

*Hé, t blijft metal, t blijven riffs