Opeth - My Arms, Your Hearse (1998)

Is het al koud en kill genoeg buiten? Gisteravond vond ik van wel, het regende buiten best flink, een beetje onweer en een koud briesje, het einde van de zomer is aangebroken en daarna wordt het weer tijd voor de herfstsferen. Tijdens deze overgang van de tijd veranderd ook mijn muziekstijl lichtelijk. Waar ik in de zomer toch misschien vaak voor fleurige muziek kies, of de wat makkelijk te behappen nummers zijn de koudere maanden altijd gereserveerd voor de wat donkere muziek. Zo heb ik dat nou eenmaal, daar verander ik weinig aan.

Enfin, gisteravond: zeventien graden is na de toch nog broeierige zomer vrij koel. En tot mijn verbazing had ik hier nog helemaal niet op gestemd. Hoe kan dat nou? Geen idee. Vanaf Opeth's "Orchid" tot aan "Watershed" heb ik alle platen geluisterd en de meesten krijgen van mij het hoogste cijfer, Opeth staat bij mij ook wel bekend als een waanzinnig vette band die ik naar mijn mening veelte laat heb ontdekt. Dat zou denk ik pas in de COVID-19 tijd zijn geweest, toen dit soort bands bij mij nogal in opmars kwamen.

My Arms, Your Hearse heb ik altijd een hele leuke plaat gevonden. Echt rauw, tot op het bot toe. Åkerfeldt is een pure en waanzinnige muzikant, je moet er alleen wel van houden. Als het je niet ligt, dan pakt de muziek je niet. Compositie is een prachtig spel bij deze band, altijd iets waanzinnigs. Donker, ruw en zelf emotioneel wordt je er door heen gesleept waar Åkerfeldt gewoon weer de grunts afwerkt met clean vocals. Eigenlijk totaal anders dan 'Morningrise' waar voor mijn gevoel toch wat meer met clean wordt gewerkt dan het grunten. Tja, het is wat je vraagt, ik ga juist echt héél goed op de clean vocals en misschien dat ik daarom dat album toch wat vaker luister.

My Arms, Your Hearse is desalniettemin gewoon een onwijs waanzinnige plaat, en daar kun je niks van zeggen. Ik ben behoorlijk onder de indruk, ik was misschien ook wel een beetje vergeten hoe goed ik deze plaat vind. Lekker, die wordt dit jaar nog veel geluisterd!

Halve punt erbij. Ik ontdek nu echt geweldige aspecten in dit album.
Is snap mezelf eigenlijk niet jaren terug, misschien hoorde ik toen wat ik wilde horen en dat was hard.
Wat ik nu hoor is dat ook, maar de melodie en afwisseling hoor en neem ik veel meer waar nu dan toen.

Erg goed album gewoon hoor. Genieten!

Nee, deze Opeth gaat 'm voor mij ook niet worden. Ik ben bang dat mijn Opeth instapmoment hier debet aan is. Daar komt nog bij dat ik geen echte deathmetal liefhebber ben en ook niet zal worden. Dit album is dan toch weer iets teveel van het 'goede'. Geen man overboord. Ik vermaak mij verder wel - van prima tot uitstekend en daar weer de overtreffende trap van - met de andere Opeth's.

Een prachtig meeslepend keihard maar ook romantisch en melancholisch concept album.#
Mooi en intensief gitaar werk en een van de beste grunts van Michael in zijn carriere .

Prachtige hoes ook, met pas op het tweede gezicht een duister personage te herkennen.

Inderdaad wel een van de meest harde albums van deze legendarische band, en dat moet je ding zijn.

Ik ken dit album (en dus ook de hoes) al jaren, maar dit was me nog nooit opgevallen. Dank hiervoor.

Het is een leuke verwijzing naar het debuut van Black Sabbath.