John Lennon - Imagine (1971)

hmmm, dat weet ik niet. Ik draag de lyrics toch ook héél hoog in het vaandel hoor!

Ieder zijn ding, natuurlijk!

Het beste album van Lennon. Qua teksten erg dubbel; het pacifisme van Imagine (en ja; we weten nou wel dat het erg vreemd is om "Imagine no posession" te zingen in je kamer ter grootte van een balzaal..) tegenover het venijn van How Do You Sleep?
Het tekent waarschijnlijk de tegenstrijdigheden binnen de man zelf. Prima songs, de Spector-productie gaat op den duur wat tegenstaan. De echo die vanaf 1970 verplicht achter Lennons stem zit is een van die tragische dingen waar we maar mee moeten leren leven.

Ik vind dat Spector zijn productie hier net heel sober heeft gehouden, je moet zijn Wall of Sound dan eens horen bij zijn sixtiesbands (gewèldig goed trouwens !).

Mààr zijn beste zou ik dit niet noemen, want die maakte hij hier net voor met John Lennon/Plastic Ono Band. De schreeuwtherapie, weetjewel (Well Well Well!)
Neemt niet weg dat dit één van zijn mooiste platen blijft, met weinig of geen dipjes. En af en toe lekker rauwe rock (I Don't Wanna be a Soldier en Gimme Some Truth vind ik top!).
Neen, mijn Lennon top drie ziet er als volgt uit (albums dan hé)

1 John Lennon/Plastic Ono Band
2 Imagine
3 Walls & Bridges

Deze krijgt van mij wel 4.5 sterren ****1/2

Samen met John Lennon/Plastic Ono Band zijn beste solo album. Naast de bekende nummers Imagine en Jealous Guy (wat vele malen beter blijft dan die gladde cover van Roxy Music) zijn andere hoogtepunten Gimme Some Truth, Oh My Love en How. Maar eigenlijk zijn alle nummers op dit album gewoon goed. Zelfs How Do You Sleep?. Ik ben dan ook een groot fan van McCartney, maar toch vind ik How Do You Sleep een goed nummer.

5,0

Overigens is die documentaire over dit album, genaamd Gimme Some Truth, ook een aanrader.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo'n fan van Lennon's solo-carrière, al vind ik hem in The Beatles net zo goed als McCartney, solo vind ik dat Paul (en overigens ook George) veel meer sterke platen hebben gemaakt dan John en al met al overuigender zijn als solo-artiest. Van John's post-beatle discografie vind ik eigenlijk alleen Plastic Ono Band en Imagine van begin tot eind echt goed. Van die twee gaf ik lange tijd een grote voorkeur voor de eerste, maar vandaag voor het eerst sinds tijden Imagine gedraaid en dat is nu misschien wel mijn favoriete Lennon-plaat. Het is erg moeilijk de twee beste nummers uit te kiezen, want ik vind alles erg sterk. Toch ga ik maar voor Gimme Some Truth en Oh My Love.
Lange tijd sloeg ik trouwens bij het beluisteren van deze plaat How Do You Sleep? over omdat het me zo'n pijn deed mijn grote held Paul met de grond gelijk te horen worden gemaakt. Op de een of andere manier maakt het het nog veel pijnlijker dat het zo'n sterke song is en de tekst zo goed gevonden. Nu vind ik dat het juist goed kan zijn als een nummer een beetje pijn doet, het heeft gewoon impact op de ziel. En John's oprechte emotie en vileine pen maken het gewoon tot een meesterlijke song. Toch kan ik de neiging niet onderdrukken tijdens dit nummer te denken ''Jij wordt over een jaar of 10 lekker door je kop geschoten!''

Geniaal album, een welverdiende 5!

Imagine , wie kent het nummer niet ? Crippled Inside , vind ik zo'n nummer dat mij door zijn aanstekelijkheid en in al zijn simpelheid nooit gaat vervelen. Ik denk dat Sir Paul het daar hartgrondig mee eens zal zijn.Nu we het toch over hem hebben. Ja , dat How Do You Sleep verhaal. Ik kon het vroeger ook moeilijk draaien , die nodeloze en verbitterde lijkende aanval. Tot dat ik van beide heren vernam , dat het allemaal niet zo serieus genomen moest worden , die Liverpoolse wrange humor.De buitenwereld begreep bovendien hun persoonlijke omgang met elkaar niet. Harrison doet overigens mee op dit ' How Do You Sleep '....dus....misschien dat we het toch anders moeten zien . Ik houd mij er maar aan vast , want dat bevalt het beste.
Ondanks de soms toch wat te bar wordende liefdesverklaring aan Yoko en het langdradige ' I don't wanna be a soldier ' is Imagine voor mij een Lennon klassieker.

Ik denk dat "How do You Sleep" net zo vinnig en agressief bedoeld was als het overkwam...Lennon was in die tijd z'n Beatles-banden (en vooral z'n jarenlange vriendschap met Paul) aan het vernielen. In de Playboy-interviews uit die periode had hij nauwelijks een goed woord over voor zo'n oude collega. Later meldde Lennon dat de song net zo goed over hemzelf ging, maar hij maakte zich geregeld schuldig aan het opnieuw inkleuren van de geschiedenis....

Too Many People van Paul ook gehoord ?
Overigens dat inkleuren -wat klopt- beschouwen ze ook als Liverpoolse humor.

over het "how do you sleep" verhaal, even een kinderlijke maar een ware stelling: "Paul was begonnen"

En John heeft het met zijn talent om scherpe lyrics te schrijven een heel goede tegenaanval gelanceerd.



Anderzijds is het ook waar dat de ruzie tussen de twee die begon in het Beatles-tijdperk zijn schuld was, of in ieder geval de schuld van de drug en/of onrechtstreeks Yoko.

Dit was Lennons aantwordt op het hoesje van Pauls plaat "Ram "

Het schaap op het hoesje was John en daar moet die macho natuurlijk terug slaan.

Nou ja, Paul schreef één liedje gericht aan John (''Too Many People'') dat vooral kritiek uitte op John's engagement en eerder algemeen dan persoonlijk van aard was. Paranoide John en Yoko dachten vervolgens dat de héle plaat waar dat nummer opstond (RAM, overigens mijn favoriete soloplaat van een Beatle) het echtpaar belachelijk maakte. Ze kenden zichzelf weer eens veel te veel eer toe. Toen kwam John met de song HDYS? dat érg persoonlijk en gemeen was en wat Paul absoluut niet verdient had. Vervolgens bleek Paul volwassen genoeg om te reageren met luchtige ironie (Silly Love Songs).

Overigens wil ik hier nu niet zo'n John versus Paul kwestie van maken. Het is natuurlijk ook John's kracht dat hij zo gepassioneert in alles was en HDYS? is, zoals ik eerder zei, ook gewoon een erg sterk nummer. Maar ik heb uiteindelijk veel meer respect voor Paul als persoon, omdat hij zich niet zo makkelijk laat kennen en goedkoop op de persoon speelt. Hij heeft altijd John gerespecteerd voor zijn songschrijverschap, maar vanuit John kwam altijd alleen maar jaloezie en afgunst. Behalve toen hij wat ouder en kalmer werd, toen heeft hij volgens mij nog weleens wat aardige woorden over Paul gezegd in een interview.

Om nog even te benadrukken dat ik niet van het Paul-kamp ben dat John altijd met de grond gelijk wil maken: binnen de Beatles vind ik ze beiden even geniaal en Plastic Ono Band en Imagine krijgen van mij allebei een 5!
Maar Paul is gewoon leuker.

En de schaap op het hoesje is John helemaal niet, dat zagen hij en Yoko in hun paranoia er zeker ook maar in. Paul en Linda waren altijd omringt door dieren op hun boerderijtje en RAM is een lekkere landelijke plaat.

Mijn 2e en wat uitgebreidere(wat heet) reactie op jouw verhaal. Want natuurlijk , Bawimeko , ken jij 'Too Many People' . Het nr. mag dan ook als kritiek op John gezien worden , maar staat toch in geen enkele verhouding tot de reactie van L. Ik ken de absolute waarheid niet , dat blijkt ook uit mijn bespreking. Ik heb mijn twijfels en blijf daarom ook moeite met het nr. houden: Paul , moet zich zeer gekwetst hebben gevoeld. Dat kan bijna niet anders. M.u.v. Ringo , hebben de overige leden zich vaak vrij negatief uitgesproken in die periode over hun Beatle tijd. De Playboy-interviews heb ik ook gelezen. Evenals dat beiden beweerden (J & P) dat ze in die tijd via de pers en via hun platen met elkaar communiceerden en dat zij de enigen waren die dat begrepen en vooral elkaar begrepen(m.n. het ' jennen' van elkaar). John , verkondigde vaak Beatle onzin tijdens interviews. Het probleem is dat als de man serieus was , dat hij die onzin beaamde , uitleg gaf en vervolgens rechtzette. M.a.w. je kunt er niet van op aan. In de film Imagine (...!) zie je een fragment van de 'normale'John met een beatle-fan. De jongen rakelt een tekst op denkende dat die van John is. John herstelt hem onmiddellijk en spontaan in Paul. Uit niets blijkt enige afgunst , sarcasme etc. Integendeel. Volgens mij is er in HDYS kwestie sprake van een zeer bijzondere haat-liefde verhouding.
Wat mij betreft is het een moeilijke discussie: hoe zwaar moet je deze HDYS tekst nemen .
Ik kan slechts een ' Ware ' conclusie trekken.
Het was wel een heel apart duo: muzikaal en persoonlijk.

Laten we het erop houden dat het de trieste periode na de echtscheiding was; de boedel was niet op orde, volop ruzie over het ouderschap (wie schreef wat en wat vond de ander van de werkjes van de één?) en Imagine (zowel de album als de film) is de weerslag ervan.
Als je wil weten wie via het medium elpee begon dan was het Ram; de copulerende kevers en wat songteksten (three legs, too many people, Dear Boy) verwezen naar het jaar ervoor en kwam uit in mei '71; de maand erop begon Lennon met de opnames van Imagine en bleek hij wat minder subtiel bezig met varken en How do You Sleep. Ik vind het een voorbeeld van de verscheurdheid van John; liefde en vrede prediken en vervolgens je ex-verloofde (om in John's termen te blijven) in een song zo te lijf te gaan.

Het drama werd later duidelijker; John was doodsbenauwd dat hij zélf de stroom van goeie songs kwijt was....en misschien was dat ook wel zo....

Ja , het was een moeilijke periode en met name John was een moeilijk (en te doorgronden) persoonlijkheid. Zeker in de 'Imagine' tijd. Het is wel de beroemdste song-writers ruzie uit de geschiedenis. En ze hebben al zoveel op hun naam staan...moet dat er dan ook nog bij ? Nou ja , het is tenslotte wel weer zo'n beetje goedgekomen tussen die 2. Paul kwam weer regelmatig op bezoek bij de Lennons , hoewel hij wel te verstaan kreeg om eerst te bellen (telefonisch). Laten wij ons daar maar aan vast houden en aan de tekst van ' Here Today '. Daaruit kunnen we ook veel opmaken.

Copulerende kevers? O, die kevers op de hoes. Heel stom, maar had dat dus nooit in verband gebracht met The Beatles.

Jij noemt drie songs die zouden verwijzen naar zijn relatie met John. Naar mijn weten gaat alleen Too Many People over hem, Paul heeft ook altijd gezegd dat dat het enige nummer op de plaat is die over John gaat, ook al dachten John & Yoko dat de héle plaat over hen ging. Kan je uitleggen waarom je denkt dat de andere twee ook op hem betrekking hebben?

How do you sleep b.v. het gaat over Paul, heel duidelijk, toch?

So Sgt. Pepper took you by surprise
You better see right through that mother's eyes
Those freaks was right when they said you was dead
The one mistake you made was in your head
Ah, how do you sleep?
Ah, how do you sleep at night?

You live with straights who tell you you was king
Jump when your momma tell you anything
The only thing you done was yesterday
And since you're gone you're just another day
Ah, how do you sleep?
Ah, how do you sleep at night?

Ah, how do you sleep?
Ah, how do you sleep at night?

A pretty face may last a year or two
But pretty soon they'll see what you can do
The sound you make is muzak to my ears
You must have learned something in all those years
Ah, how do you sleep?
Ah, how do you sleep at night?

Ik zet het 'antwoord' bij het bijbehorende Macca-album...

Niemand ontkent toch dat dat nummer over Paul gaat? RAM was er eerder dan Imagine, dus Paul kan evengoed begonnen zijn.

Ik denk dat de song grotendeels over Paul gaat, maar ook een groot deel over Lennon zelf. De eerste zin getuigt daar al van: So Sgt. Pepper took you by suprise. Ik denk dat juist Lennon zelf erg verasd was met het Sgt. Pepper suces. Paul was er wel van overtuigd dat het een groot suces zou worden, John was wat meer argwanend(Sgt. Pepper was toch echt een Paul plaat, integendeel tot Rubber Soul en Revolver). En Jump when your momma tells you anything, gaat ook overduidelijk over John en Yoko. Maar ik denk dat deze song Lennon's strijd met zichzelf duidelijk maakt. Dat was ook al te horen op Revolution 1,Don't you know that you can count me out,. in..
En dat blijkt bij deze song vooral uit de laatste strofe. Daarin laat Lennon blijken dat hij nog steeds van Mccartney houd, en hem bewonderd. Gelukkig draaide John na een tijdje weer een beetje bij, en daar is A Toot and a Snore in '74 onder andere een bewijs van. Zo ook de song Here, Today van Paul net na de dood van John, prachtige song trouwens.

Even je twee bedoelde strofen gekopieerd en geplakt. Ik merk dat je Lennon's latere verklaring over het nummer volgt.
Ik zie in de laatste strofe geen aanwijzing van het feit dat John van Paul hield.
In de eerste strofe gaat het over Linda McCartney...
In dit conflict is, vind ik Paul degene die wat eleganter (indirecter) bezig was en John de botte bijl hanteerde.
Wat wel zo was; John was wel bezorgd dat hij zelf z'n creatieve kruit bij de Beatles had verschoten. Ik denk dat dat voor alle Beatles geldt; ze hebben constant moeten knokken tegen de slagschaduw van Peppers en Revolver.

Nee er staat niet echt duidelijk Ik houd van je Paul, maar de zin But Pretty soon they'll see what you can do. In die tijd werd Paul nog door iedereen verguisd, maar john stelt paul gerust en verteld hem dat ze later nog wel gaan zien wat die Mccartney allemaal wel niet kan. Dat doe je niet bij iemand die voor jouw part dood kan zijn. En hij had nog gelijk ook(band on the run)
De eerste strofe gaat wel meer over Yoko dan over Linda. Linda was zeker niet degene die bepaalde wat Paul moest doen, Linda ws niet degene die paul pushte tot wat Paul was. Juist andersom. Paul betrok Linda juist in zijn projecten, terwijl Linda dit zelf niet echt zag zitten. Paul wilde dit omdat John ook altijd Yoko duidelijk in zijn projecten betrok.
Maar nogmaals ik denk toch echt dat deze song Lennon's strijd met zichzelf duidelijk maakt.

Verder een sterk album, met natuurlijk Imagine maar ook Gimme some truth en Oh my love als echte smaakmakers.

Lennon was wel erg goed bezig aan het begin van zijn solo cariere. Na het schitterende plastic ono band album en een paar steengoede singles (instant karma, cold turkey, power to the people) weer een album die als een groots kan worden aangemerkt. Het is zonder twijfel zijn bekendste plaat. De titelsong kan ik eerlijk gezegd niet meer horen, helemaal stuk gedraait. Het is zijn laatste plaat ooit die hij in Engeland heeft opgenomen. Spoedig na het uitbrengen van deze plaat verhuisde hij naar New York, wat niemand toen wist is dat hij Engeland nooit meer zal terug zien. En nu de muziek. Klink als The Beatles maar zonder Paul en Ringo maar met George die op de meeste nummers gitaar speelt. Mooiste nummers vind ik Jealous guy, Oh my love, Give me some thruth, how en het fantastisch maar oh zo smerige en gemene How do you sleep. Macca was er kapot van!! Het feit dat juist George op How do you sleep een waanzinnige solo speelt zegt genoeg over de sfeer van toen, maar paul begon met Ram, wie ruzie zocht met John kon bergen stront verwachten!!

Geslaagd album dat vol met idealen en maatschappijkritiek zit, maar nooit naief overkomt. Maar hoewel 'How do you sleep' een parel is op muzikaal vlak, ligt de tekst er misschien ietsje te hard op .

Misschien een beetje te hard maar Paul was vroeger ook geen watje en konde ook goed uit deelen maar wel op een wat subtielere manier, John was altijd direkter.

En ik maar denken dat het ene Ram was op die cover is het gewoon een schaap

Na de Beatles heeft John Lennon nog prachtige albums uitgebracht zoals John Lennon/Plastic Ono Band en deze hier.
Titelsong en openingsnummer "Imagine" vind ik nog steeds de mooiste tekst ooit op muziek uitgebracht, "Jealous Guy" (later door Roxy Music gecoverd), "Gimme Some Truth" en "Oh Yoko!" zijn eveneens top.
"How do you sleep" is een snerende aanval op Paul McCartney (als reactie op "Too many people" op diens "Ram").

Jealous Guy is zo mooi. Geen woorden voor. Oh My Love, idem. Dit album heeft gewoonweg alles..

Precies Zigstar , dit album heeft ook alles , samen met Plastic Ono Band en Mind Games het beste wat dit Muziekgenie gedaan heeft .

Dit album hoort bij de beste albums allertijden . Een plaats in mijn top 10 verdiend . Minpunt is de veel te korte speelduur .

5 dikke sterren .