John Lennon - Imagine (1971)

Ik heb altijd een zwak gehad voor imagine, de plaat die me terugbracht naar kerstmis, en Harry Potter (een raar verhaal).

Dus heb ik het allmighty internet bemind met een download, en Johnnie gauw op mijn ipod gezet.

Ik vond de plaat meteen geweldig!(en hij is godzijdank in prijs verlaagd..).

Aan imagine maak ik geen woorden vuil.
maar "crippled inside" vind ik bijzonder prettig, vooral het intro wat erg positief en lief klinkt.(naar eigen denken zal dat niet de bedoeling zijn geweest?)

De jaloerse gast heb ik al tig keer beluisterd op Youtube en het nummer heeft nog niks aan waardering ingeboet.

De rest is niet van dezelfde kaas als de eerste drie, maar behoorlijk lekker luisterend.

Tot "How do you sleep" die echt gegroeid is in mijn oren, en die ik zelfs pappalief met succes liethoren!

"How?" heeft een heerlijk (strijkers?)stukje wat mij erg oosters klinkt.

Maar het album sluit af met een heerlijk feelgoodnummer over dat.."mens".

trouwens! volledig toevallig heb ik deze in de zelfde periode beluisterd met Paul's Ram.. (en het verhaal is een heerlijk doorverteller).

And the dutch 4.5 stars go to..!

Sjit!

Bij "How?" bedoel ik "It's so hard"

Lam John's vergeeft al uw zonden!

Oh Yoko en Oh My Love zijn mijns insziens wél van het niveau van Jealous Guy en Imagine.

Ik ga dit album ook maar is proberen.

De videoclip is prachtig, geweldige teksten, heerlijke piano spel etc.
Mensen zeiden dat Elliott Smith ietwat op The Beatles leek, dus als ik nou toevallig mijn favoriete zanger uit The Beatles haal krijg je John Lennon.

Ik kom dus later terug met een beoordeling, wat wel positief gaat worden.

Geniet ervan Relax! En met zo'n naam kan het gewoon niet mislopen!

Van een paar nummers kan ik helaas niet echt genieten, maar ik weet in ieder geval al mijn favoriete nummers van het album.

Imagine, Jealous Guy, How Do You Sleep ?, How ? en Oh Yoko!

Dat is nogal wat, ik zal nog wat vaker beluisteren om erachter te komen welke ik nou minder vond.

It's So Hard is muziekaal geweldig. Lekkere swing in dat nummer. Crippled Inside is gewoonweg een gigantisch harde tekst. Vergelijk dat met de 'happy' muziek waarop hij de tekst heeft geschreven en je snapt het nummer. En Gimme Some Truth is een nummer vanuit het hart en een erg vaak gebruikte spreuk geworden in die tijd.

Luister nog een paar keer Relax, je zult het je niet berouwen!

Ook hier maar eens een berichtje plaatsen. Imagine is altijd al mijn favoriete John Lennon-album geweest met een aantal typische Beatle-nummers erop. Van Crippled Inside heb ik als kind lange tijd gedacht dat het van the Beatles was maar ook Imagine (alleen dan een typisch Paul-nummer, hoe ironisch ), Jealous Guy (al ten tijde van the Beatles geschreven onder de titel Child of Nature), Oh My love! en How? zouden zo op the White Album of Let it be passen. De rock-achtige nummers It's so hard, Gimme some Truth (hoewel dit ook een soort soloversie van I want you (she's so heavy) is), How do you sleep? laten vernieuwing zien in zijn stijl. Oh Yoko! staat behoorlijk op zichzelf en ik zou het als enige als een laat Dylan-adeptnummer (a la I want you)

Ook 'I don't wanna be a soldier' is misshien voor een diehard Lennon-liefhebber misschien een te lang én tè instrumentaal nummer. Ik vind toch een lans breken voor dit nummer. Heerlijk psychedelische sax van King Curtis + George met z'n slidegutar en een opzwepend bijna hypnotiserend ritme. De teksten zijn inderdaad moeilijk op waarde te schatten. Dat geeft misschien wel goed de verwarring weer van de gemoedstoestand van John in die tijd. Aan de ene kant had hj nog steeds dat dromerige Imagine/All you need is love-gevoel terwijl hij aan de andere kant hij al een beetje in dat revolutionaire sfeertje zat. Daarnaast zou de verwarrende tekst ook nog te maken kunnen hebben met zijn heroïneverslaving. Was het een anti-vietnamstatement, een creatief experiment of toch uiting van post-Beatles/heroïneverslaafden-verwarring? Misschien kan iemand (op de tekst van de titel na natuurlijk) de lyrics van I don't want to be a soldier uitleggen want mijn uitleg is ook maar wat gokken. Het is de meest ondoorgrondelijke tekst van het hele album en daarom des te intrigerender......

I don't wanna be a soldier. Op Songfacts.com staat er niets bij dat nummer. Wanneer ik de text wat analyseer kan het misschien een smeekbede zijn naar zijn moeder to (zoals "Mother"). Als je het veelvuldig gebruik van "Mama" hoort, is dat misschien voor de hand liggend en dus misschien niet zo verassend.

In het begin zingt hij "I don't wanna be a sailor". Misschien een verwijzing naar zijn vader.

"I don't wanna be a failure". Onzeker van zichzelf door het vroege heengaan van zijn moeder.

"I dont wanna be rich/poor" tweezijdigheid van John zoals Chronos die hierboven ook al uitlegde. Maar misschien heeft deze zin ook een voedingsbodem in zijn kindertijd. John heeft en niet zo rijke middenklassejeugd gehad(wat een zin ). 15 jaar later is hij zo rijk als de zee diep is maar zit wel te vitten op kapitalisten.

"I don't wanna be a lawyer". Het is bekend dat hij mannen in maatpakken en zakendeals meer dan beu was.

"I don't wanna be a churchman". Het is duidelijk dat John niet bepaald een groot Katholiek man was.

Waarschijnlijk is dit allemaal veel te ver gezocht. Op een post als deze zou John hebben geantwoord: "This is crap, man. I just wrote down some lines and put those in a song. That's all man, really." Maar dit is misschien gewoon een andere manier om naar het nummer te luisteren.

Precies, en daarnaast was John niet het type dat zijn jeugd/persoonlijke besognes open en bloot gaf. Als hij iets weggaf verhulde het vaak met een hoop spot of warrigheid (als in Strawberry Fields). Als het ging om zijn liefdes/vredes of politieke boodschappen daarentegen, was hij de eerste die zijn mond open deed.

p.s. Zou die "sailor" ook niet op Jezus kunnen slaan aangezien Jezus, verwijzend naar zijn "bigger than Jesus"-uitspraak?

Allers wat John Lennon schreef was op één of andere manier autobiografisch. In verhulde stijl of niet. Zijn "zijn"in het leven met alle gevoelens , die daarbij hoorden waren zijn inspiratie. De eerste lp lp van hem, Plastic Ono Band met o.a. Mother erop scheef hij nadat een psycholoog hem had gezegd dat hij gevoelens maar eens van zich af moest schrijven. Hij was immers een tekstschrijver. Met andere woorden achter zowat elk nummer zit wel een betekenis. Hij schreef bijv . geen obladi oblada's en all togethter now"s Maar Lennonlover heeft gelijk. Nu zou hij zeggen dat het gewoon maar nummertjes waren die in hem opkwamen. ( zoals overigens ook te zien is op de dvd imagine, als een versufte freak voor zijn huisdeur stond)

Ik denk dat er niet al teveel betekenis gegeven moet worden aan een nummer als I don't wanne be a soldier, niemand weet waar het over gaat, waarschijnlijk wist Lennon dat zelf niet eens. Want naast het feit dat hij briljante teksten kon schrijven schreef hij ook nummers met woorden die lekker bij elkaar paste maar geen diepe betekenis hadden (I'm the walrus, Lucy in the sky, No9 dream). Wel lijkt het muzikaal een voorbode te zijn voor zijn volgende plaat Sometimes in new york city. Het nummer lijkt op Do the Ozz, is op veel bootlegs te vinden. Persoonlijk vind ik het een nummer met een waanzinnige swing en aanstekelijk ritme, en op dit nummer is de wall off sound van Phil Spector het meest te horen.

Niet geheel mijn 'ding' , maar ik vind het persoonlijk wel zijn beste/mooiste.

The sound you make is muzak to my ears
You must have learned something in all those years

Zonder Paul was John nooit zo superieur geweest , en andersom al helemaal niet natuurlijk.

Niet erg gentle van John ( Ik weet dat paul dat ook niet altijd was )

Maar wel een HEEL erg goed nummer , wat overigens voor de hele plaat telt.. Dom dat ik hier nog niet op heb gestemd.

Oh My Love vind ik ook een erg goed nummer, Jealous Guy en Imagine zijn ook parels.. Oh Yoko! vind ik een goede afsluiter; op de een of andere manier wordt ik daar altijd vrolijk van

Een 5* voor deze geniale man

Even ter herinnering: 9 oktober 1940, geboortedag JOHN LENNON tevens verjaardag Sean Ono Lennon. TWO BEAUTIFUL BOYS!!!

Even de prachtige inside stories achter mij gelaten. Mooi om te lezen.
Dit album verdient in principe al de volledige 5* voor Imagine. Staat er potdorie daarnaast ook nog Jealous Guy op en nog een paar beauty's
I don't wanne be a soldier, is nog steeds up to date, zoals veel van de onderwerpen van John. Zal altijd ook zo wel blijven.
Hetzelfde geld voor Gimme some Truth, in deze plastische gevormde maatschappij, waar de waarheid is verworden tot een nummer van Marco Borsato.

Oh my love wederom een prachtig nummer, zoals m.i John zelf blijkbaar destijds alleen kon neerzetten.
How do you sleep en How? doen mij quo sfeer en zang denken aan Neil Young, zouden hem ook niet mistaan hebben. Ware het niet dat bij How do you Sleep de tekst uit zijn context zou zijn.

Oh Yoko is een mooi gevuld nummer dat me meetrekt en enthousiast maakt. Pas achteraf zag ik dat het over Yoko ging..duh.
Al bij al een prachtig album en ware het niet door de wat "normalere" settings van Crippled inside en It's so hard. De volledige 5* had gekregen. Maar goed John heeft ook zijn hart liggen in de jaren vijftig rock 'n roll.

Kinderachtig getroll en reacties daarop verwijderd.

redelijk album van een artiest die mijn niet zo bekoren kan

Een van de mooiste teksten ooit geschreven, recht uit het hart, is het nummer HOW. Na Imagine en Love, volgens mij, één van de meest ontroerende teksten die ik ken. Bovendien erg autobiogafisch.

Heel toevallig vandaag over het nummer HOW gepraat met een meisje op onze woongroep. Die tekst is zo buitengewoon goed en dikwijls zo toepasbasbaar voor mensen, die "zoekende" zijn. How can I give love, when love is something I ain't never had en How can I go forward, when I don't know which way to go. Zomaar even 2 regels van dit geweldige nummer. Verder is dit natuurlijk is dit ook gewoon monument in de muziek, deze lp

Ik kom net terug uit New York en als ik daar ben maak ik altijd een Lennon tripje, zoals de Dakota Building bekijken en oversteken naar Central Park waar een mooi monument staat in de vorm van Imagine. Er worden kaarsjes ontsteken en veel bezoekers die Lennon liedjes zingen. Mooie sfeer en rustgevend, in een stad die je anders doet verzwelgen in de mensenmassa en chaos.

Moest helaas weer te vroeg naar Nederland anders zeker naar het Guggenheim museum gegaan om een lezing van Yoko Ono bij te wonen.

Heb dit album weer eens beluisterd en iedere keer ontroerd hij alsof ik hem voor het eerst hoor. Met name inderdaad How, maar ook Oh My Love, Gimme Some Truth en de eerste drie songs van dit album die meesterlijk is in zijn eenvoud en eerlijkheid.

Mensen die de song Imagine te zoetsappig vinden kan ik wel neerknallen......

Lennon is een kunstenaar en een uniek persoon.

Beetje ironisch als je de tekst van Imagine erbij haalt, Imagine all the people Living life in peace en jij wilt iemand neerknallen.

was ook meer een grapje uiteraard.

Helemaal met je eens en zijn teksten blijven aktueel en zijn tijdloos. He's still alive in my heart and in the hearts of many others.

Net zoals bij George Harrison's All Things Must Pass heb ik hier af en toe wat moeite met de productie. De zang had soms wat meer naar voren gemoeten. Nee, Phil Spector ben ik geen fan van...

De muziek is daarentegen dik in orde. Less is more mag hier wel gezegd worden. Lennon zingt emotioneel, met 'How?' misschien wel als beste voorbeeld. De sfeer is wat grauw, en dat komt het album ten goede. Toch vind ik deze niet zo overtuigend als John Lennon/Plastic Ono Band.

'Oh Yoko!' valt alleen volledig uit de toon vergeleken met de rest van het album. Daar komt bij dat het onderwerp me niet zo aanspreekt....

Voorlopig een 7, maar wie weet wat er kan gaan gebeuren.

Blijfen luisteren is dan de boodschap Stijn. Persoonlijk is Oh Yoko een van de beste nummers op dit album (en van heel Lennons solorepertoire) maar bon. Les gouts et les couleurs...

Welke raad je me aan Lennonlover? Of zal ik gewoon het rijtje chronologisch afgaan?

Solo is dat niet echt nodig. Zijn Unfinished Music-albums en Wedding album zijn geluidscollages en dus écht niet de moeite (je ziet het hier op MuMe wel aan de rating). De andere albums zijn pareltjes (zo veel zijn het er nu niet) maar af en toe kruipt er een Yoko-nummer tussen en die zijn verraderlijk Tik ook eens 'John Lennon & Yoko Ono' in. De twee laatste albums zijn lekker ('80 en '84) als je je oortjes dichthoudt voor Yoko's nummers Ik denk dat je beter een hele goeie verzamelaar koopt van John. Neem Working Class Hero. De beste Lennon verzamelaar! Of de beste verzamelaar, tout court!

Aha, dankjewel. Ik zal eens zien of ik tweedehands een goedkoop verzamelaartje kan vinden (non-album singles staan daar op dacht ik?), en van daaruit eens kijken wat me het meeste aanspreekt, en dan verder zoeken uiteraard.

John Lennon/Plastic Ono Band moet ik binnenkort in ieder geval aanschaffen.

Een Bob Dylan-knipoogje van Lennon. Ik ben ook meer een liefhebber van Plastic Ono Band.