John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

Prachtig emotioneel album. Verbaast me dat er nog niet meer op gestemt is.

Prachtig emotioneel album. Verbaast me dat er nog niet meer op gestemt is.


Helemaal mee eens,het is een prachtig album. Deze zou iedereen eigenlijk moeten hebben,gewoon zo mooi.

Nou zo mooi is het ook weer niet. Stukken minder dan The Beatles. Ik mis hier toch vooral het melodieuze van McCartney. Er zit zeker veel emotie in de muziek, maar alleen bij 'Mother' en 'Working Class Hero' grijpt deze emotie mij naar de strot. De rest van het album glijdt een beetje langs me heen.

3,5*

Schitterend album, zeker de beste van John Lennon, hij zingt/schreeuwt al zijn frustraties over the beatles, zijn jeugd, geloof, liefde van zich af. Enigste missers op dit album zijn Hold on John en Look at me. Toppers daarin tegen zijn God, Working class hero en I found out.

Kleinood als "My Mummy's Dead" is bijzonder aangrijpend. "Mother" is ietwat zeurderig lang. Maar verder...Het beste album van Lennon. Ingetogen boosheid en frustratie. Album heeft een intieme sfeer.

Mother en Working Class Hero en Power To The People mooie nummers.

Ah, wat heeft God toch een heerlijke climax, en dan nog my Mummy's Dead erachteraan. heerlijk.
Ik zit dan alleen niet te wachten op bonustrack Power to The People.

Schitterend album!!!
Het behoort absoluut tot John Lennons beste werk(niet-beatle, het album haalt zelfs beatles niveau). Het absolute topnummer vind ik God (die regel 'I don't believe in Beatles', prachtig ). Ik zet dit album meteen in mijn top 10.

Hier zitten tenminste veel nummers op die ik ken.

Véél mooier en pakkender dan die gepolijste afgevlakte opvolger 'Imagine'. Dit is tenminste de puurste, eerlijkste echte Lennon in zijn echte stijl: simpele rock zonder overbodige elementen. Ongelofelijk prachtig is 'Love', misschien wel het meest treffende liefdeslied ooit.

Wat voor mij deze plaat zo bijzonder maakt is dat je de persoonlijkheid van John Lennon haast kunt voelen..alsof hij in je kamer staat..Ik ken geen ander album waarbij ik zo'n eerlijke en directe kijk op de persoonlijkheid van de zanger krijg..Het ligt daar open en bloot, voor een ieder ter inzage Rauw en niet altijd even mooi...menselijk en herkenbaar. En om dat het hier om een "kijkje in de keuken"van niemand minder als John lennon gaat is dat natuurlijk een behoorlijk intense beleving..Kan ook erg benauwend zijn overigens,wat dan tevens de reden is waarom ik hem zelden draai.... En toch is het een van mijn meest geliefde albums...

Als een persoonlijke brief van John...

Mooi gesproken fredpit, ik vind dit John's beste plaat. Voor wie Mother te lang vindt, een kortere versie staat op Lennon Legend en is zeer pakkend. Plaat heeft een heel warm geluid en is verpletterend. Als je nagaat dat George ook zijn meesterwerk in 70 heeft uitgebracht, was het uiteenvallen van de Beatles begin dat jaar nog niet zo rampzalig.

Prachtig album, muv Well Well Well (dat is echt heel erg saai). Het enige album van John waar ik Paul niet mis. Ik vind vooral Working Class Hero en Remember mooi.

Vreemd dat er zo weinig reacties bij dit album staan. Het is toch 1 van de betere solo albums van een Beatle. Mijn persoonlijke favorieten van dit album zijn God en Working Class Hero, al het hele album gewoon erg goed

Vanmorgen in de auto, bladerde ik mijn cd map eens door. En wat vond ik: Plastic ono band. Ik dacht wat heb ik dit lang niet gehoord. Maar volgens bladerde ik verder en koos voor de "gewone" radio. Na ongeveer 2 minuten pakte ik zonder mij het bewust te zijn plastic ono band.

En het enige wat ik dacht: Deze krijgt een 5 en wat heb ik dit album gemist. Wat is lennon hier gevoelig, hij schreeuwt, breekt met zijn demonen.
De prachtige woorden: don't believe in beatles, de stilte welke perfect en balancerend klinkt en dan: just believe in me.

Mocht er ooit een plaat komen, die mij zo wist te raken en mijn dag zo mooi maakte, als john vandaag heeft gedaan.
Laat het mij weten, want misschien klinkt plastic ono band nooit meer zo mooi als hij vandaag deed.

een dikke 5

Lennon's ongetwijfeld allerbeste. Rauwste een eerlijkste plaat ever!

Power to the People en Do the Oz staan er origineel niet op, dat krijg je met die re-releases, ze zouden die plaat liever in zijn originele uitvoering uitbrengen, want die 2 horen er niet op.

Absoluut diepst gaat Lennon in WELL WELL WELL !

Die schreeuw, màn, màn, màn... !

We're going to the Toppermost of the Poppermost of zoiets van die strekking naar Lennon's commentaar waar The Beatles zouden eindigen...
Wèl, hier is hij er eindelijk !

***** Maximale score verdient deze ! 5 STARS YES

Samen met Imagine is dit ongetwijfeld het hoogtepunt van Lennon solo.
Het is in elk geval zijn meest persoonlijke en eerlijkste plaat.
Er lijkt voor hem na The Beatles geen rem meer te bestaan.
Hij dwingt je om met hem mee te voelen. Zoiets kunnen alleen de allergrootsten !

Zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer intense plaat, zó intens dat ik hem om die reden weinig opzet. Maar als ik dat eens doe (deze plaat opzetten) word ik meegezogen door een stortvloed aan emoties. Waarschijnlijk toch nog net iets beter dan het veel vriendelijkere Imagine, al beweer ik bij die plaat net het tegenovergestelde.

Ik heb hem ook nog eens beluisterd en ik werd wederom diepst in mijn ziel geraakt zodat ik me afvroeg waarom ik dit eerst maar een 4* had beoordeeld. Dit verdient minstens 4.5*!

Zonder meer één van zijn betere albums, zoniet zijn beste. Zijn stem komt hier goed tot zijn recht en de rillingen lopen je over de rug bij songs als Mother en Isolation. Al stoort mij de enigzins simplistische gedachtengang die vooraf moet zijn gegaan aan het nummer "God". Je verwacht toch een alternatief voor alles wat hij zegt niet (meer) te geloven. Antwoord: Zich zelf! Mwoah, gaap...
Maar dat is persoonlijk. Prettig is overigens dat Yoko Ono slechts hier en daar "voelbaar" aanwezig is is de teksten. Zo komt het op mij over als een ècht solo-album van John Lennon.

Ik word echt kregelig van zo'n nummer als ''Mother''. Had ie dat niet voor therapie kunnen bewaren?

Working Class Hero Wel Een Mooi Nummer.

Ja , Tondeman , ik kan mij dat goed voorstellen: dat kregelige gevoel bij Mother. Lennon zit helemaal in The Blues op een zeer persoonlijke wijze. Hij schreeuwt het uit en dwingt je in wezen om met hem mee te voelen. En dat is tegelijk het sterke en tere punt. Wanneer dat medegevoel ontbreekt bij de luisteraar of men verzet zich tegen zijn 'dwingende meevoelende eis' , dan kan zoiets enorm irriterend, 'overdone' en kregelig overkomen. Ik ga erin mee , misschien tegen wil en dank; jij niet en dat maakt het verschil.

Best een irrirant album eigenlijk. En het is *gestemd.

Een [irrirant album??? wat bedoel je daar mee?

jah Brain Stew, dat snap ik ook niet goed...

Ik kan het me wel voorstellen.

Denk er hetzelfde over als George, heb ook woorden van die strekking in mijn eigen bericht gezet.

Het is een beetje dwingend, niet echt een ontspannen luistertoer....kan behoorlijk irritant zijn

Of je dat kunt (wilt) handelen is een persoonlijk verhaal

ahja, dat verhaal. Je moet er een beetje voor in the mood zijn of ervoor open staan he. Dat snap ik wel.

Zelfs deze grootste Lennon-fan vind zapt het einde van "Mother" soms weg

Tja, spellen kan ik nog steeds niet.

Maar ik haal gewoon niet veel meer uit dit album. Misschien omdat ik de laatste tijd niet meer zo Beatle-minded ben.
Ik geloof wel dat John's emotie's echt zijn. Maar de liedjes zijn, op enkele uitschieters na, gewoon erg matig en de productie is een beetje leeg.

Ja, ik vind het ook egoistisch dat hij geen rekening heeft willen houden met de audiofielen onder ons

Ik heb altijd het idee gehad dat de productie en composities bewust kaal zijn.

Wat ben ik toch een overemotionele dwaas...

Ik heb altijd het idee gehad dat de productie en composities bewust kaal zijn -

Natuurlijk....wat ja ook een middel is om een bepaalde steming te creeren. Een vroelijke "Mother: of "Working Class Hero" kan ik me niet voorstellen. Ook geen "God" in een vroelijke Reggae style

John Lennon wiste precies de sound voor deze texte te creeren

Ook ik een een overemotionele dwaas?