menu

John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

mijn stem
4,12 (411)
411 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Apple

  1. Mother (5:37)
  2. Hold On (1:52)
  3. I Found Out (3:37)
  4. Working Class Hero (3:50)
  5. Isolation (2:51)
  6. Remember (4:36)
  7. Love (3:24)
  8. Well, Well, Well (5:59)
  9. Look at Me (2:55)
  10. God (4:10)
  11. My Mummy's Dead (0:59)
  12. Power to the People * (3:22)
  13. Do the Oz * (3:07)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 39:50 (46:19)
zoeken in:
avatar van Ducoz
5,0
Nog even terug komend op "God".

Dat I Belive in Yoko and Me, thats reality..
Vind ik ook een beetje een natrap naar Cynthia en Julian. Die in die tijd nogal overhoop lagen met het gedrag van Johnandyoko en de aftermath van de scheiding en die procedures.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Mwah, denk je dat hij dat zo negatief bedoeld heeft? Ik betwijfel het. Dat hij z'n ex-vrouw niet noemt vind ik eigenlijk wel logisch. Ik denk dat hij gewoon heeft opgeschreven wat toen in hem omging. Natuurlijk is het vreemd dat een vader zijn kind min of meer laat stikken, maar ik denk niet dat hij expres een natrap uitdeelde. Lennon besefte het gewoon niet (wat het niet goedpraat natuurlijk).

avatar van Ducoz
5,0
Mwa dat weet ik niet, heb net de Bio van Cynthia uit en over haar leven met en na John.
Dat ging nogal "vreemd" om het zo zacht uit te drukken.

Het was meer zo van: Ik neem pas echt contact op met Julian als Yoko contact heeft met Kyoko

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Maar dat hoeft niet per se in verbinding te staan met deze songtekst. Het zou kunnen dat deze situatie waar is. Het is wel iets dat bij Lennon past, maar aan de andere kant geloof ik de boze ex-vrouw met dollartekens in de ogen ook niet zo snel. Lennon is er bovendien niet meer om zich te verdedigen. Moeilijk.

5,0
Ik ben het helemaal met je eens, Stijn. Lennon was vanaf het begin mijn idool.
Om er nu over te te gaan speculeren, wat hij met bepaalde teksten bedoelde (zoals Ducoz, nu doet) is zinloos.
Als je wat ouder wordt en beslissingen neemt, zoals Lennon deed, is het niet aan ons om daar defitieve conclusies uit te trekken. Pure bladvulling!
Dat alles m.b.t. de scheiding met Cynthia is in (één van haar) biografieën is zeer subjectief. En, idd, Lennon kan zich niet meer verdedigen

avatar van devel-hunt
5,0
'God' Is een nummer waarin Lennon alle schepen letterlijk achter zich verbrand om ruimte te maken voor zijn wedergeboorte. Daarin was 'I don't believe in Beatles, but just believe in me, Yoko and me.." de sleutel. En als alle schepen worden verbrand is het onvermijdelijk dat mensen worden gekwetst.
Lennon zat in zijn diepe oerschreeuw therapie van de beroemde psycholoog Arthur Janov, alle pijn moest eruit op 'Plastic Ono band'. Soms teder, dan weer woedend en krijsend en afstand nemend in God. Lennon verkeerde in een egocentrische periode, maar dat leverde wel weer één van de eerlijkste, rauwste en mooiste platen ooit op.

avatar van Ducoz
5,0
ik zeg niet dat dat zo is, maar wel een extra schop wat het voor de dame in kwestie niet makkelijker op werd. En Stijns reactie over dollartekens vind ik hemaal van uit het niet komen. Tijdens de scheiding kon mvr. Lennon er met de helft van John's vermogen vandoor gaan maar heeft dat vervolgens afgeslagen, ging er maar met een klein bedrag vandoor.
De hele situatie waarin John allemaal valstrikken opstelde met zijn "Magic Alex" e.d. vind ik uiterst vuil, en de manier van tricken.
Pas nadat John zonder Yoko verderging, vervolgens dus met Pang, kwam er contact en wou hij Julian zien. Daarna kwam Yoko weer terug inbeeld en is dat niet meer hetzelfde geweest.
Even als de huizen die John voor zijn familie had gekocht,maar belastingtechnisch op zijn naam had gezet. Na zijn dood waren die dus van Yoko en heeft Yoko de familie er vriendelijk uit gekegeld.
Nee, dat liep niet lekker. Maar goed, ik ben het wel devel eens, John als herboren persoon zocht geen contact meer met zijn "verleden" en was moving on, als we zijn laatste studio album mogen geloven.

Ps. wat voor een vader ben je als je je zoon zo behandelt, denk aan Johns makkelijke stemmings wisselingen en het achterlaten van het verleden en het weglopen van pijnlijke gebeurtenissen.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Ik ben altijd wat achterdochtig over (ex-)vrouwen die zelf eigenlijk geen enkele rol van belang spelen, maar toch een boek moeten schrijven over hun privé leven met een beroemdheid. Je gaat niet zomaar de (vuile) was buiten hangen. Waarom wil je dat de hele wereld laten weten? Dan moet de beloning wel hoog zijn, of de bankrekening kelderend (wat na een x aantal jaren na de scheiding het geval zou kunnen zijn).

Ik heb het boek van Cynthia Lennon niet gelezen, maar ik zou niet alles zomaar voor waar aannemen, Duco. Wat Pattie Boyd in haar boek zegt over cruciale momenten (Clapton-Harrison-Boyd, scheiding Harrison en Boyd, etc.) komt ook niet overeen met wat George Harrison over die situaties gezegd heeft (staat zelfs haaks op elkaar). Eric Clapton heeft daar weer andere gedachtes over (die wat mij betreft het meest juist ogen). Als je in zo'n boek duikt en alles volgt op het standpunt van één persoon is dat al snel overtuigend, maar ik hoor graag ook wat de andere partijen te zeggen hebben, en ik vraag me af met welke intentie de tekst geschreven is.

avatar van Ducoz
5,0
Op dat punt ben ik het dan weer met je eens, maar dit ligt toch anders... denk ik.
Ze kreeg sowieso niet zoveel media aandacht en werd altijd maar weg gestopt met dit en dat.
Maar het boek gaat gewoon over het ontstaan van de Beatles en hun leven wat ineens samen kwam via de Kunst academie. Vandaar door Hamburg e.d. tot aan de scheiding.
De procedures en inzichten van andere vrienden en naasten van John.
Dat boek schept opzich een ander beeld van John, niet dat held achtige gedoe, maar meer van een man in zijn midlife crisis en dus een wedergeboorte. Maar ook vooral van een akelige houding tegenover het verleden.

Maar goed, voor de rest genoeg over dit. Anders duikt er hier een moderator op om de boel kort te knippen

avatar van hoolie55
4,5
wat een opening! Mother is echt een juweel van een nummer. Wat een primal sream al niet voor een nummer kan opleveren.
Ik vind hold on, i found out en well well well de mindere nummers, maar zeker niet slecht.
Al met al een voortreffelijk album (beste van John solo).
God vind ik ook heerlijk alleen jammer van het natrappen naar the beatles en het verwijzen naar dat yoko ding, maar dat was therapeutisch natuurlijk wel het beste.
4,5 *

avatar van kobe bryant fan
4,0
Mooie Soloplaat van John Lennon. Stuk voor stuk sterke songs met prachtige teksten.
Mijn drie favorieten zijn: God, Mother en Working Class Hero. Mooie hoes trouwens.

avatar van Mille Vinyl
5,0
Zeer goed album. Bijna onmogelijk om er de 3 beste nummers uit te halen ! Ik moet dit album een 5 geven . Wat vind ik het fout om John te vergelijken The Beatles of met Macca . The fab four was subliem, Maar zowel Lennon als Makka gingen hun eigen weg en toonden ook na de beatles hun kunnen ! Terug naar deze lp die behoort tot een van de beste platen van en door John lennon ! Mooie eerlijke muziek van een der groten der aarde !i!!!

avatar van rudiger
Ik vind de beste 3 nummers hierop , Mother , Working Class hero en God .
De rest is natuurlijk ook subliem en een gemiddelde van 4.14 is erg goed .

avatar van Maartenn
5,0
Maartenn (crew)
rudiger schreef:
Ik vind de beste 3 nummers hierop , Mother , Working Class hero en God.


Gezien de statistieken niet echt een originele keuze, maar ook ik heb deze aangemerkt als mijn favorieten van dit meesterwerk.

Ton Willekes
Ongetwijfeld Lennon's beste soloplaat.
Behalve de muziek kan ik me ook helemaal vinden in de attitude die Lennon hier uitstraalt.
Opstandig pakt hij persoonlijke frustraties en heilige huisjes aan.

Lennon is een held voor velen en ook voor mij.
Dat komt omdat hij naast z'n kritische houding ook positief is.
Hij schopt niet alleen tegen dingen aan maar komt ook met alternatieven en wat belangrijk is: Hij is oprecht en blijft zichzelf !

Moeilijk om hier hoogtepunten te noemen want dit is een plaat zonder zwakke momenten of het zouden de 2 noise nummers I Found Out en Well Well Well moeten zijn. Leuke statements maar geen klassiekers.
Nou vooruit dan:

De mooiste nummers zijn de zachtere nummers:
Hold On, Working Class Hero, Isolation, Love en Look At Me.

Bsete nummer:
Mother vanwege de minimale structuur die toch werkt.

avatar van Madjack71
Ton Willekes schreef: Hij is oprecht en blijft zichzelf !


Dat zou je zo op het eerste gezicht wel zeggen...mij lijkt het toch daarnaast ook dat hij vooral op zoek was naar zichzelf en dat Yoko Ono hem daar een flink eind op weg heeft geholpen. Die oprechtheid was m.i. pas aan het ontwaken.

avatar van IntoMusic
4,0
Zit net de documentaire te kijken over dit album en ga die maar eens snel beluisteren. Heb alleen een verzamelaartje van Lennon en dacht altijd dat dit een album was vol met het gekrijs van die irritante Yoko. Is dus totaal niet het geval... Mother en Isolation klinken errug lekker. Tevens herken ik nu wel waar zijn zoon Julian de sound vandaan heeft voor zijn album Help yourself

avatar van bawimeko
4,0
Vanavond ook even de docu gezien; hier en daar een stukje geschiedvervalsing over Lennon's motieven en drijfveren (de Beatles-jaren werden erg zwart afgeschilderd, hij heeft samen met Yoko maar een halve cursus 'Primal Scream' bij Doctor Yanov gevolgd; erg riskant).
Overigens is dit veruit z'n beste solo-plaat, dat dan weer wel!

avatar van IntoMusic
4,0
Paar keer vanochtend al beluisterd en meerendeel zijn echt pareltjes. Ik kende Love al van The Prodigal Sons, maar nooit echt op zitten letten dat het een nummer van Lennon was. Ijzersterk vind ik Mother en natuurlijk Working Class Hero.
Well, Well, Well had van mij de helft mogen duren, want John begint mij op een gegeven moment (ergens halverwege) erg te irriteren. Ook het voor mij vrij overbodige bonustrack Do the Oz schaar ik onder de minste nummers. Over het geheel genomen een absoluut sterk debut, maar zie het nog niet als een Classic album.

avatar van tsjong
3,5
Wat jij hebt bij Well, Well, Well heb ik totaal niet. Ik vind het eigenlijk wel lekker.

avatar van Wickerman
5,0
Bonustracks moet je vergeten, horen niet op deze plaat die na 'My Mummy's Dead' toch echt afgelopen is.

avatar van IntoMusic
4,0
@tsjong het is ook absoluut wel (toepasselijk) een lekker nummer, maar het wordt op een gegeven moment eentonig en schreeuwerig. Als het nummer dan lijkt beëindigd en het gaat weer verder, dan is bij mij het geduld op.
Die bonustracks vallen ook wat buiten de boot, maar altijd leuk voor de heb

avatar van IllumSphere
4,5
Persoonlijk vind ik dit het beste album van John Lennon. Het klinkt heerlijk en het is van een ongekend hoog niveau. Alle nummers hebben dezelfde kwaliteit en geen enkel nummer is beter of slechter. Dit album doet me denken aan Abbey Road, ook dit album heeft ook zo van die warme productie, vooral Come Together. Veel woorden kan ik hier niet vuil aan maken, want dit is van een uitstekende kwaliteit.

Het album krijgt momenteel een vier en een half, maar mag zich zeker mengen in de strijd om een plekje in mijn top tien. De keuzes worden zo nog moeilijker om een degelijke top tien in elkaar te flansen.

avatar van IllumSphere
4,5
Ik ben nu al een week bezig om een aantal albums te kiezen voor mijn top tien en vandaag was het aan de beurt van Ram en John Lennon / Plastic Ono Band. Aangezien beide albums vroeger als wapen diende voor de oorlog tussen McCartney en Lennon, heb ik ze eens tegen elkaar geplaatst. Wat ik trouwens niet aanraad omdat we hier spreken van twee uiteenlopende albums en dat is net als appelen met peren vergelijken.

Nu heb ik dat wel gedaan en ik moet zeggen dat John Lennon / Plastic Ono Band me een stuk meer aantrekt dan Ram. Niet dat John Lennon / Plastic Ono Band beter zou zijn dan Ram, maar de sound dat John Lennon / Plastic Ono Band heeft weet me meer te interesseren dan de sound, die ik trouwens ook kan aanbevelen, dat Ram heeft. Op Ram klinkt het meer naar de rock and roll / bleus, een stuk speelser dan John Lennon / Plastic Ono Band. Dit doet me meer denken aan The Beatles dan wat Lennon doet met zijn plaat. Ik durf te stellen dat John Lennon / Plastic Ono Band in het verlengde lag van The Beatles en dat Ram zich nog wilde tentoonstellen als een The Beatles product. Ik wil trouwens niet impliceren dat McCartney wou meeliften met het succesformule waar hij deel van uitmaakte. En dat is uiteraard niet iets dat ik als de ultieme waarheid zie en waar ik niet van wil afstappen.

Nu ben ik altijd van mening geweest dat Lennon de filosoof was van de Fab Four. Waar Harrision de experimentalist was, Ringo het manusje van alles en Paul McCartney de levensgenieter, was Lennon de filosoof van de bende. Ethiek en het begrijpen van het onbegrijpelijke waren de pilaren van Lennon zijn ideologie. Hij was niet schuw om dingen te zeggen waar mensen van walgen of niets van wilden weten. Om hem als de typische hippie af te schilderen gaat er bij mij dus niet in. En op deze plaat wordt dat extra aangedikt.

De filosofie wordt hier trouwens gecombineerd met psychologie en de psychologie krijgt hier de bovenhand. Nu wil ik hier nog niet veel over wijden, maar in eender welk nummer kun je wel een onderwerp vinden die de psychologie kenmerken van alles en nog wat aan toont. En het is zo hedendaags. Ik kan perfect enkele zinnen citeren wat ook voor mij een struikelblok was of zal worden. Waar ik mijn twijfels kreeg over de beoordeling van Ram, ben ik hier nu wel zeker van mijn zaak. Dit album krijgt zijn welverdiende vijf en nog even en ik bestempel deze plaat als de beste The Beatles soloplaat die ooit uitgebracht is.

Ozric Spacefolk
Gave plaat met rake teksten en mooie sfeer maar 1 punt eraf omdat ik nummer 1 echt niet zo goed vind met dat geschreeuw aan het eind.

Mijn favoriete songs op deze plaat zijn Isolation en Working Class Hero...

avatar van bikkel2
4,5
Ik dacht dat ik hier al een stukje over geschreven had, maar dat blijkt dus niet zo te zijn.
Ok. Een beladen plaat, maar dat is al duidelijk beschreven door de meeste users hier boven mij.
Lennon op zijn kwetsbaarst, gevoeligs en puurst.
Dit is een plaat die hoort in de catagorie '' therapeutische albums'' .
Lennon is hier bezig met zijn getroubeleerde verleden af te rekenen. Zijn vroeg overleden moeder en zijn vader, een notoire zuipschuit die het gezin al vroeg in de steek liet.
Lennon in thearpie, de oerschreeuw therapie, waar hij al een poosje mee in de weer was.
Al dat alles vind zijn weerslag op waarschijnlijk zijn meest indrukwekkende soloplaat.
Ringo doet mee op de drums en Klaus Voorman hanteert de bas. En ondanks de simpelheid waaruit de ritmesectie opereert, is het allemaal heel treffend en raak. Haast geen fills, geen gekke loopjes, maar een oprechte sumiere begeleiding naar Lennon toe.
Een zeer constante plaat derhalve. Somber en effectief, als je tenminste begrijpt waar de ex Beatle je heen wilt brengen. In dit geval naar zijn eigen gedachtengoed.
Dit is van alle ex Beatles in elk geval 1 van de best geslaagde soloavonturen.

avatar van Queen Bitch
5,0
ik moet eerlijk zeggen dat ik deze plaat niet heel vaak draai maar als ik hem draai is het tog altijd weer van begin tot eind kippenvel! die gevoelige screams op het eind van mother, de tekst van working class hero, de gevoelige lennon die we te horen krijgen op god, het weet mij altijd weet te raken !

avatar van wizard
4,0
John Lennon/Plastic Ono Band luisterde ik wel eens als tienjarig ventje (misschien ook wel toen ik nog jonger was trouwens). Deels omdat ik de hoes zo intrigerend vond, of anders wel die galmende, valse klok waarmee het album begint. Voor de rest geloof ik niet dat ik zoveel aan dit album vond. Teveel geschreeuw, en misschien ook wel te rauw.

Gelukkig maar dat meningen kunnen veranderen. Ik ken niet geweldig veel solo-albums van de verschillende Beatlesleden, maar dit zou mijn favoriete zijn geweest als All Things Must Pass er niet was geweest. Wat ik van de volgende albums van John Lennon gehoord heb, leek verder ook weinig in de buurt van dit album te kunnen komen.
John Lennon/Plastic Ono Band vind ik meer dan alleen een album. Het is eerder een statement van John Lennon over hoe de wereld in elkaar zit, of althans hoe zaken er voor staan in Lennon’s wereld. Trauma’s en angsten, en tegelijkertijd een afrekening met de erfenis van de Beatlesjaren. Ook als puur muzikaal werk vind ik dit een uitstekend album. Het is rauw, maar ingetogen op de juiste momenten. Op andere momenten (I Found Out, Well Well Well) wordt er wat meer gerockt.

John Lennon/Plastic Ono Band is een erg persoonlijk album. Gelukkig heeft John Lennon zijn therapie in een erg sterk album weten te vertalen. Maar goed, dat hij een goede schrijver was, was in 1970 natuurlijk geen nieuws.

4.0*

avatar van teus
4,0
Dit album en All Things Must Pass , de 2 mooiste Albums van een ex Beatle
Lennon en Harrison kunnen goed hun emotie,s en gevoelens weergeven in hun muziek
Dat is ook wat deze albums zo bijzonder maakt

avatar van Frenz
Zag gisteren de documentaire over dit album, indrukwekkend. The Beatles is nooit mijn ding geweest en ook Lennon solo heb ik me nooit in verdiept, maar wat ik gisteren zag en vooral hoorde was wel prachtig & puur.

Briljante serie trouwens, classic albums, die van Rumours, Pink Floyd en The Wailers staan me ook nog helder bij, geweldig hoe muzikanten over de totstandkoming van de nummers vertellen.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:24 uur

geplaatst: vandaag om 19:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.