John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

Ik kan het alleen maar eens zijn met devel-hunt.

Plastic Ono Band is geen makkelijke kost en het was vrij dapper van Lennon om dit te delen met de luisteraar.
Ik kan mij de gemengde reacties enigzins voorstellen, want niet iedereen is gediend van dit therapeutische erg persoonlijke album.
Voor Lennon een kennelijke opluchting om de diepe frustraties songmatig te uiten.
Er voor open willen staan is wel een vereiste vrees ik.
Is dat het geval dan is het puur genieten en voel je zijn pijn als het ware door de speakers heen.
Een hele fraaie pure plaat.
Alle lof inderdaad ook voor bassist Klaus Voorman en Ringo Starr, die het sober en smaakvol begeleiden.

opvallend dat er nog geen post is over de deluxe editie. Misschien wel veelzeggend.

Ik vind dit zijn beste plaat, en had een deluxe versie een paar jaar geleden blind aangeschaft. Imagine heb ik nog wel, maar ik merk dat de rauwe outtakes een leuke reis door de opname sessies zijn, maar dan is het ook wel goed.
En dus is een luistersessie via Spotify van deze deluxe box ook wel voldoende. Mocht de box ooit nog voor een paar tientjes te krijgen zijn komt ie er vast nog wel bij, maar voor nu is het prima zo.

Ik heb een aantal takes geluisterd van de demo's en studio opnames. Wat me erg opvalt is dat de demo's eigenlijk niet veel verschillen met de uiteindelijke versies op het album. Dat maakt het voor mij een stuk minder interessant dan de deluxe versies van de verschillende albums van The Beatles. Daar zie je echt hoe het nummer eerst heel minimalistisch begint en vele veranderingen doormaakt. Vooral de demo's op The White album zijn een kleine goudmijn. Hier valt het me wat tegen. Misschien komt het door de ietwat minimalistische opzet van Plastic Ono Band?

Ja. Ik ervaar het zelfde.

God is nog wel aardig... daar past ie Elvis ook nog aan naar Presley en hij zegt te tekst op maar verder weinig anders. Tevens zijn veel van de takes ook al op de Lennon Box te horen geweest.. die box voldoet wel voor nu.

Is er soms ook nog een take met...
I Don't Believe in Lennon!!
I Don't Believe in Ono!!
Just Don't Believe in Me...Yoko and Me
Die tekst klopt heel wat beter...

Well, Well, Well .... oh Well

Fijn album alhoewel ik nooit zo'n liefhebber ben geworden van John Lennon na de Beatles.
Maar Working Class Hero vind ik top en ook de rest van dit album is zeker goed te verteren, met name Love en God. Het album maakt wel wat los bij mij en dat is meestal een goed teken. Ga dit dus absoluut vaker streamen. Voor nu 3,5* maar misschien spoedig meer.
Een 4e plaats in de 100 Greatest Albums vind ik rijkelijk hoog net als een 5e in de Best Ever Albums 1970.

Een heerlijk album van John Lennon.
Je voelt de pijn, frustratie en openheid van John door je speakers galmen.

Mede omdat dit album zo puur overkomt, spreekt hij mij zeer aan.

En dan is de deluxe box toch nog in fysieke vorm in mijn collectie verschenen. Voor een leuke prijs is dit dn wel weer een fijne box om te hebben.

Ik ontdek ook nog wat sneren naar Paul in de rauwe versies. Het is ook wel mooi te horen dat het album dus eigenlijk in redelijk rauwe versie uiteindelijk op plaat is verschenen.

Het blijft mijn favoriete Lennon plaat.
Er zat duidelijk wat frustratie in de man, dat geeft fijne muziek en teksten.

Een jaar of 10 geleden zag ik een speelfilm van John Lennon. Het verhaal speelde zich af rond de tijd van de Beatles break-up. Aansluitend zag ik een Classic Albums aflevering over dit album. Na al die informatie was ik toch wel benieuwd geworden naar deze plaat. Heb hem diezelfde week nog ergens tweedehands op de kop kunnen tikken.

Ik blijf een speciale band houden met dit album. In principe zijn er wel meer "persoonlijke" albums opgenomen door de jaren heen. Met name een soloartiest, als het zijn eigen teksten op papier kan zetten, heeft wel een persoonlijk verhaal te vertellen. Maar op één of andere manier is dit album van Lennon in mijn optiek het meest persoonlijke stukje muziek wat ik ooit heb gehoord. Het is niet perse mooi. Al vallen de kleine liedjes zoals Hold On, Love en Look At Me wel in dat straatje. Soms is het lelijk. Well, Well, Well en My Mummys Dead bijvoorbeeld. Maar als je de achtergrond van dit album kent maakt dat ineens niet meer uit. Dat eindeloze geschreeuw op Mother, en later op Well, Well, Well, komt anders binnen als je weet dat Lennon destijds een soort schreeuw-therapie onderging om af te rekenen met vervelende ervaringen uit zijn jeugd. De scheiding van zijn ouders bijvoorbeeld.

Qua productie is het ook allemaal vrij kaal. Maar dat past dan wel weer bij de sfeer op deze plaat. Working Class Hero is als enige echt blijven plakken in verschillende lijstjes. Tekstueel blijf ik dit ook een sterk nummer vinden. Niet poëtisch of cryptisch, gewoon recht voor z'n raap. Joe Cocker heeft trouwens op zijn album Unchain My Heart (1987) nog een mooie cover van Isolation staan.

Ik ben er nog niet over uit of dit m'n favoriete Lennon is. Walls & Bridges is ook een goede kanshebber. Maar het meest bijzonder is hij zeker.

Ook de box maar gekocht en ik blijf het leuk vinden om een inkijkje in het proces te krijgen. De achtergrondverhalen zijn ook heerlijk om te lezen. De rauwe manier waarop alles op de plaat terecht is gekomen, verklaart wat ik zo fijn vind aan mijn favo Lennon album.

Mijn moeder zou vandaag 100 zijn geworden .
Draai hem elk jaar op haar verjaardag, omdat ik het niet alleen een geweldige plaat vindt, maar als een blijvende herinnering .
Mother, de song is voor mij een flashback naar die tijd dat het een hitje was.
Vindt het een heel goed album.
Snap wel waarom John Lennon nog 28 miljoen luisteraars per maand heeft op Spotify.
Maar ik vond John Lennon en Paul McCartney beide solo altijd al klasse.