John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

Meesterwerk?? Lol, Mother is echt een vreselijke plaat zeg..

En ja, ik ken het verhaal achter die plaat, maar ik blijf het vreselijk geschreeuw vinden. En de versie van Marianne Faithfull (Working Class Hero) vind ik beter dan deze van John. Nee, dit album was zeker niet memorabel voor mij.

Lennons eerste post-Beatles plaat is direct zijn beste. Qua productie zijn er in de jaren '70 innovatievere werkjes afgeleverd maar man: wat een emotie zit er in dit album! Het album kent een mooie variatie tussen ballads en ruiger materiaal. Nummers als "God" of "Well, Well, Well" staan prachtig naast het ontroerende "Mother".

Mijn favoriet is "Working Glass Hero" maar er zijn meerdere kippenvelmomenten. De teksten én zang komen recht uit Johns hart en weten mij voortdurend te raken. Wat mij betreft één van de meest aangrijpende elpees aller tijden. Met 232 (!) stemmen zal een plaats in de Top 250 wel een utopie zijn maar wat zou het? Voor mij een dikke 5* waard.

Erg spijtig dat cold turkey de 2010 remaster niet gehaald heeft als bonus track......past wel in de tijdsgeest.

Ik vind dat de hoes van deze plaat de sfeer voor mij erg bepaald.

Ik vind het een lente plaat, met zomerse trekken. Al is het verhaal achter de meeste nummers universeel.

Een heerlijke zonnige morgen, we lopen door het park. Een mooie oude boom, laten we er bij rusten en de kwalen van het leven van ons af zingen en uitrusten.

Mother:Een vrij kaal nummer, maar dat bepaald de schoonheid er van.
Enkeld Piano, drums, bass en vocalen. John Lennon op zijn naaktst, schreeuwt over zijn verleden.
Zijn moeder die hem in de steek liet en vlak na de hereniging werd dood gereden door een dronken politie man, en over zijn vader die bij de marine zat en altijd van huis was. Zijn moeder was niet de liefste, ging vreemd, kreeg kinderen met een andere man. Gevolg, vader Lennon ziet dit niet meer zitten en wil met zijn zoon emigreren naar New Zeeland, maar dit word verhinderd en John blijft achter in Engeland, helemaal alleen, bij zijn tante. Hij schreeuwt dit verdriet vanuit de diepste kelders van geheugen en dat is te merken. Schitterend, zo naakt en zo eerlijk.

Hold On: Hold On word hier als een misser genoemd, maar dat vind ik niet. Dit is zo'n moment waarop je jezelf moed inpraat en jezelf verteld dat je het allemaal kan en je er door heen sleept. John had geen makkelijke tijd, met zijn in opspraak geraakte nieuwe liefde, Yoko Ono. Ook hier is de setup vrij simpel, we hebben een drum, een bas en een gitaar. John zingt zich zelf en Yoko moed in: "Hold On John, you gonna win the fight", "Hold on yoko, Its gonna be alright". En dat het niet erg is om je alleen te voelen, want jezelf kan genoeg zijn, je bent sterk genoeg. Ook springt John's humor in dit nummer naar voren, met halverwege het nummer ineens "Cookie" te zeggen. Ook gelooft hij int een betere wereld, gewoon even vol houden.

I Found Out: Dit is een vrij bluesy nummer, met een crunchy gitaargeluid dat prima tot zijn recht komt met de begeleiding van drums en bas. In dit nummer spuugt John zijn ongenoegen uit, hij weet nu hoe het zit. Bekritiseert het geloof, de hogere figuren en de Hare Kirshna beweging. De hippietijd keert, junkies, overmatig drugs gebruik, hij heeft het mee gemaakt.

Working Class Hero: Misschien wel het mooiste nummer van de plaat. Een kaal, wederom naakt nummer. John alleen met een gitaar, op zijn sterkst.
Bekritiseerd de samenleving. Alles is normaal en geaccepteerd maar "ze" vormen je en je hebt weinig keus, zodra je daar voor wil staan maken ze je "bang". Je kan aan de top komen in de samenleving, vertellen ze je. Maar dat gaat over de lichamen van de armere, normale man.
A Working Class Hero is something to be. Het nummer sluit af met een achtervolgende gitaarslag die het nummer een beetje dat "haunting" gevoel geeft.

Isolation:Leuk nummertje, lekker bluesy pianotje, drumbeat en bas. Maar achter deze fijne melodieën zit de naakte ziel van John Lennon. Is het niet fantastisch om een Beatle te zijn? Alle roem? Iedereen die je kent? Iedereen die van je houd? In tegen deel, John is een normale man, met angst. Door de faam voelt hij zich geisoleerd, hoog op de top van een wolkenkrabber, waar niemand zich met hem meet, alleen maar op kijkt. Toch bang om alleen te zijn. Hij en Yoko zijn maar mensen, die toch de wereld willen veranderen, er een betere plek van te willen maken, daar hoef je niet beroemd voor te zijn, normale mensen moeten het uit eindelijk doen. Maar hij noemt geen schuldige, want we zijn allemaal mensen.

Remember:Ringo als drum computer, klinkt prima toch? Bijna als een machine. Do you remember when you we're young? Dit nummer gaat over een bepaalde therapie die John heeft gehad, om herinneringen op te halen en te verwerken, verdrietig of vrolijk.
Dan krijgt het nummer een wending, de beat word meet "Beatles" achtig, met een tempo wisseling die het een lekkere poppy swing mee geeft. Dit vind ik een erg fijn nummer.

Love: Misschien wel het sterkste nummer van de plaat, met Working Class Hero. Phil Spector op de piano. Het gevoel van liefde, het hebben van liefde, het proeven van liefde en het kunnen voelen van liefde. Het willen geloven in liefde en er op willen bouwen, de liefde voor het verleden en voor de toekomst. Het willen definiëren van het woord liefde. "Love is you, you and me. Love is knowing, that we can be" geeft me kippenvel, wonder schoon. De mooie dingen in het leven zijn gratis, liefde is gratis. Liefde is het gevoel om terug geliefd te worden. Dit alles vervaagd langzaam in de achtergrond en verdwijnt.

Well Well Well: Stiekem vind ik dit het minste nummer van de plaat, het gaat net te lang door. De gitaar in dit nummer is weer lekker gruizig en krabbelt door. Ik vermoed dat dit nummer over Yoko gaat. Hij beschrijft hierin situaties met haar, of dingen die hij met haar heeft besproken. Zoals revolutie, Vrijheid van vrouwen en schuldgevoelens.

Look At Me: Dit is misschien wel de oudste song op dit album, geschreven tijdens de "White Album" sessies. Ik heb "Julia" altijd in m'n hoofd bij dit nummer. Maar wederom een kaal nummer, alleen John op de gitaar. Hij is hij, niemand anders. Geen wereld ster gewoon een man. Hij vraagt zijn geliefde hem recht aan te kijken en hem te nemen zoals hij is. Hij denkt te weten wie hij is, maar probeert zich toch af te vragen wie ze nou echt zijn. Zijn geliefde en hij.

God: John op de piano, begeleid door drums en bas. Ook een mooi nummer, en schopt lekker tegen het algemene geaccepteerde idee van een god aan. God is a concept, by wich we measure our pain. Dan krijgen we een lijst te horen waar hij allemaal niet in geloofd.
Met deze lijst stelt hij alles aan elkaar gelijk, maar geloof alleen in hemzelf en in Yoko.
Nu is hij gewoon John, de Beatles periode is over, de dream is over. De Beatles waren god.
Als er een God is, zijn we dat allemaal.

My Mummy's Dead: is een vrij gemoedelijk, kinderlijk melodietje. Maar als je naar de tekst luistert krijgt het nummer veel meer lading en melancholiek mee.

My mummy's dead
I can't get it in my head
Though it's been so many years
My mummy's dead
I can't explain
So much pain
I could never show it
My mummy's dead

Een waardige afsluiter van een memorabel album, een van mijn favorieten, een van de beste in mijn bezit.
De zon gaat onder, het word donker en het word stil in het park. Het word tijd om naar huis te gaan, morgen weer een zonnige dag, dan begint alles weer overnieuw...

John Lennon/Plastic Ono Band luisterde ik wel eens als tienjarig ventje (misschien ook wel toen ik nog jonger was trouwens). Deels omdat ik de hoes zo intrigerend vond, of anders wel die galmende, valse klok waarmee het album begint. Voor de rest geloof ik niet dat ik zoveel aan dit album vond. Teveel geschreeuw, en misschien ook wel te rauw.

Gelukkig maar dat meningen kunnen veranderen. Ik ken niet geweldig veel solo-albums van de verschillende Beatlesleden, maar dit zou mijn favoriete zijn geweest als All Things Must Pass er niet was geweest. Wat ik van de volgende albums van John Lennon gehoord heb, leek verder ook weinig in de buurt van dit album te kunnen komen.
John Lennon/Plastic Ono Band vind ik meer dan alleen een album. Het is eerder een statement van John Lennon over hoe de wereld in elkaar zit, of althans hoe zaken er voor staan in Lennon’s wereld. Trauma’s en angsten, en tegelijkertijd een afrekening met de erfenis van de Beatlesjaren. Ook als puur muzikaal werk vind ik dit een uitstekend album. Het is rauw, maar ingetogen op de juiste momenten. Op andere momenten (I Found Out, Well Well Well) wordt er wat meer gerockt.

John Lennon/Plastic Ono Band is een erg persoonlijk album. Gelukkig heeft John Lennon zijn therapie in een erg sterk album weten te vertalen. Maar goed, dat hij een goede schrijver was, was in 1970 natuurlijk geen nieuws.

4.0*

Dit is één van de meest persoonlijke albums die ik ooit heb gehoord. John Lennon legt op dit album al zijn problemen, emoties en frustraties bloot op een hele directe manier. Hierdoor komen de nummers hard aan. Het album begint met het zeer emotionele Mother. De manier waarop Lennon steeds harder “Mama don’t go, Daddy come home” zingt totdat hij het uitschreeuwt gaat door merg en been. Dit nummer is wat mij betreft een goede indicatie om te kijken of dit album wat voor je is.

Andere hoogtepunten zijn de melancholieke nummers Working Class Hero en God. Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel, aangezien Lennon op andere nummers hoopvol en positief probeert te zijn, zoals op Hold On.

Muzikaal is het album erg sober: piano, drums, gitaar, bas en zang, zonder overbodige elementen. Hierdoor ligt de nadruk op de songwriting, welke ijzersterk is, evenals de melodieën.

Zeer intieme en intense plaat van heer Lennon. De primal scream "Mother" hakt er tot en met de fade-out diep in. Nog een fucking mooie parel is "Working Class Hero", Lennons commentaar op de sociale klassen en geïnspireerd door "Masters of War" van Dylan. "Love" vormt een geniaal liefdesnummer in al haar eenvoud. Het optimistische "Hold On" is evenmin te versmaden. "God" mag dan muzikaal niet zo interessant zijn, het biedt een zeer belangrijke inkijk in Lennons gedachten. De zin "I don't believe in Beatles" doet dan wel even pijn.
(Working) klasseplaat.

Op 11 december 1970 verscheen het eerste solo album van John Lennon, al zou je kunnen zeggen dat hij dit album gemaakt heeft met een band, aangezien de titel “JOHN LENNON/PLASTIC ONO BAND”. The Beatles waren officieel in april van 1970 uit elkaar gegaan en Lennon had met zijn vrouw Yoko Ono al 3 duet albums gemaakt, die niet veel met de muziek van The Beatles of zijn latere solo werk te maken hebben. Met dit album maakte hij een begin 7 solo albums (soms wordt Yoko Ono ook als uitvoerende artieste genoemd) en dit album behoort tot zijn toppers en is terecht uitgegroeid tot een klassieker. Met het schreeuwende “MOTHER” begint hij het album zwaar, want hierin komt de moeilijke jeugd van Lennon naar voren, waarin hij nagenoeg geen contact had met zijn biologische vader en niet bij zijn moeder opgroeide, maar bij zijn oom en tante. Via het kleine “HOLD ON” gaat het in “I FOUND OUT” weer ruiger en schreeuwt Lennon het weer uit. Het werkelijk prachtige “WORKING CLASS HERO” is ook qua tekst briljant, met tegenslag, tegenwerking op school en werk, maar dat je wel kunt uitgroeien tot held. “ISOLATION” is weer een mooi melodieus liedje. “REMEMBER” heeft een heerlijk uptempo beat, door Ringo Starr, die alle drumpartijen speelt. De prachtige ballad “LOVE” is ongetwijfeld voor Yoko Ono bedoelt, “WELL WELL WELL” is uptempo en kent veel herhalingen, daarna wordt weer gas terug genomen met de ballade “LOOK AT ME”. In “GOD” komt de cynische Lennon duidelijke naar voren. Hij bezingt de twijfel die hij heeft aan het God, waarna hij een lijst met dingen opnoemt waarin hij ook niet gelooft, zoals Hitler, Kennedy, Buddha, Elvis en….The Beatles. Het album sluit af met de demo-achtige versie van “MY MUMMY’S DEAD”, waarin hij, net zoals met de opener, over zijn moeder en in dit geval haar overlijden zingt. Met producer Phil Spector is John Lennon erin geslaagd om van “JOHN LENNON/PLASTIC ONO BAND” een geweldig klinkende plaat te maken, die geen minuut verveeld en waarin Lennon zich bloot geeft, als ware het een therapie. Schitterend!!