John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

Do The Oz is samen met God Of Oz indertijd als single uitgebracht onder de naam van The Elastic Oz Band. Een groepje uit noord Engeland o.l.v frontman Billy Elliott. Apple was toen nog op zoek naar nieuw talent. Mal Evans ontdekte ze en ze kwamen naar London om daar vervolgens in de Abbey Road studio's te belanden. Met de groep is het verder niets geworden, maar Billy richtte de groep Splinter op. En dat werd de eerste groep, die onder contract kwam bij het Dark Horse label van George Harrison. Misschien een leuk weetje voor Beatles fans

Gisteren op de fiets gedraaid. Ga er weer een halfje bij doen toch. De kale instrumentatie en die korte aanslag op die overstuurde gitaar maken dat deze plaat zo'n eigen sound heeft. Plus de fantastische zang van John natuurlijk. Working Class Hero blijft een absoluut monument in de Beatle-muziek na de Beatles. Het ultieme singer-songwriternummer eigenlijk.

Erg spijtig dat cold turkey de 2010 remaster niet gehaald heeft als bonus track......past wel in de tijdsgeest.

Is dit dezelfde Power To The People die The Black Panthers zongen tijdens protesten?

Nee.

Hij staat wel digitaal geremasterd op The Signature Box, alleen niet als bonusnummer. Op de S-Box staan alleen alle reguliere albums van Lennon. Daarnaast heb je nog een Home Recordings en een cd met singles, die nooitop een regulier album hebben gestaan. En wat Cold Turkey betreft. Die klinkt héél veel beter dan de "gewone" opname.

Jarenlang Beatle-fan geweest en nu pas duik ik in het solo-genre van John...
Dit is volgens mij z'n beste 'solo'-elpee, kaal en melodieus. Vocalen klinken fris zonder de overdadige echo van meneer Spector die zich hier in weet te houden. Beter dan het hier en daar wat cynische 'Imagine' en het werk fraai als 'geheel'.
Eerst maar 'ns 4****

"Hij staat wel digitaal geremasterd op The Signature Box, alleen niet als bonusnummer. Op de S-Box staan alleen alle reguliere albums van Lennon. Daarnaast heb je nog een Home Recordings en een cd met singles, die nooitop een regulier album hebben gestaan. En wat Cold Turkey betreft. Die klinkt héél veel beter dan de "gewone" opname." ....schreef Ad Brouwers

Tja, heb niets tegen Yoko, maar dit riekt toch wel naar uitmelkerij. Had die home recordings even los uitgebracht

Prima 'kale'/eerlijke plaat van Lennon, die soms klinkt als opgepoetste home recordings wat in dit geval alleen maar positief is (en mij daardoor doet denken aan McCartney's eerste plaat).

Over het algemeen zijn het sterke composities, al had het geschreeuw in (het verder briljante) Mother en Well, Well, Well van mij niet gehoeven. Ook het "cookie" in Hold On snap ik niet helemaal en vind ik erg jammer. Look at Me doet me overigens erg denken aan Dear Prudence.
Verder natuurlijk een erg goede plaat !

Nou, salty, dan moet je wel een hele erge Lennon fan zijn om die te kopen. Voor diegenen, die alles al zo'n beeje van Lennon hebben is dit nou net zo'n cd, die het "los" in de winkel niet zou doen en commercieeleen flop zou worden en bergen van van kritiek zou opleveren bij velen. Voor de "verzamelaars", zullen we maar zeggen dat het een hele mooie inkijk geeft bij het tot standkomen van nummers, die de meest al kennen. India, te zien en te horen op You Tube en Serve Yourself zijn wat minder bekende nummers bij velen, maar met dit mooi opgepoetst geluid een mooie aanvulling van mijn verzameling.
Tja, en wat Cold Turkey (en Instant Karma) moet je dan maar even naar I-Tunes, vrees ik.

Je hebt een punt, Ad. Toch vind ik het jammer dat er vaak een idioot prijskaartje hangt aan de reissues in het algemeen en boxversies in het bijzonder
Itunes heb ik niet veel mee. Er gaat niets boven het glanzende karton van een papersleeve

Dat ben ik helemaal met je eens salty. Er gaat niets boven het origineel. Maar heel soms en pas sinds kort ben ik door omstandigheden wel eens genoodzaakt.

Vroeger, lang geleden, had ik dit album op cassettebandje. Op CD had ik alleen Lennon Legend. Nu, jaren later, hoor ik het album weer eens helemaal. Dat was te lang geleden: wat een eerlijk, puur, soms rauw Rock 'n Roll album is dit zeg!

De solo carrières van de Beatles gingen nagenoeg mijn neus voorbij, het Beatles repertoire was oppermachtig, wat kon dat nog overtreffen? N.a.v. de interessante documentaire "The Day John Lennon Died" (ITV 2010) op Canvas een Lennon album via Spotify uitgezocht. Ik heb dit werk nog nooit echt goed beluisterd. Hoe is het mogelijk! Verder niets aan vorige sprekers toe te voegen

Hoe is het mogelijk . Lennon solo is misschien nog wel beter dan zijn tijd bij de Beatles .
Natuurlijk kent iedereen z`n solo hits maar op de reguliere albums van John staat zoveel moois op .Gauw ontdekken dan .Luister maar eens naar God , Mother ,Isolation,How,Watching The Wheels ,Out The Blue , Old Dirt Road , om er maar een paar te noemen .

Van de andere kant is maar goed dat er weer aandacht aan John wordt besteed op de tv met verschillende docu`s enzo want daardoor komen er weer luisteraars bij die zijn muziek gaan ontdekken . De songs van dit Muziekgenie mogen natuurlijk nooit vergeten worden .

Ik heb ook meer met Lennon en Harrison solo dan met de Beatles.

Ze klinken dan veel volwassener, persoonlijker en oprechter.

Mmm, je hebt ergens wel een punt Stijn_Slayer (ook Prince bezoeker).

Mooie documentaire gezien inderdaad: The day John Lennon died. Canvas zendt zo iets moois tenminste uit om Lennon te gedenken.
Op Nederland was gisteren DWDD over Lennon, waarbij vooral Patty Brard aan het woord was. Zo diep zijn wij al gezonken dus.....
Maar gauw vergeten.

Dertig jaar geleden is het afscheid van John alweer. En deze plaat is alweer VEERTIG jaar oud!

Een echt Meesterwerk! Hoewel er op latere platen nog heel mooie songs voorkomen heeft hij de intensiteit en klasse van Plastic Ono Band voor mijn gevoel niet meer bereikt. (of willen bereiken)

Wat off topic berichten verwijderd en een bericht over DWDD verplaatst naar John Lennon

Ik vind dat de hoes van deze plaat de sfeer voor mij erg bepaald.

Ik vind het een lente plaat, met zomerse trekken. Al is het verhaal achter de meeste nummers universeel.

Een heerlijke zonnige morgen, we lopen door het park. Een mooie oude boom, laten we er bij rusten en de kwalen van het leven van ons af zingen en uitrusten.

Mother:Een vrij kaal nummer, maar dat bepaald de schoonheid er van.
Enkeld Piano, drums, bass en vocalen. John Lennon op zijn naaktst, schreeuwt over zijn verleden.
Zijn moeder die hem in de steek liet en vlak na de hereniging werd dood gereden door een dronken politie man, en over zijn vader die bij de marine zat en altijd van huis was. Zijn moeder was niet de liefste, ging vreemd, kreeg kinderen met een andere man. Gevolg, vader Lennon ziet dit niet meer zitten en wil met zijn zoon emigreren naar New Zeeland, maar dit word verhinderd en John blijft achter in Engeland, helemaal alleen, bij zijn tante. Hij schreeuwt dit verdriet vanuit de diepste kelders van geheugen en dat is te merken. Schitterend, zo naakt en zo eerlijk.

Hold On: Hold On word hier als een misser genoemd, maar dat vind ik niet. Dit is zo'n moment waarop je jezelf moed inpraat en jezelf verteld dat je het allemaal kan en je er door heen sleept. John had geen makkelijke tijd, met zijn in opspraak geraakte nieuwe liefde, Yoko Ono. Ook hier is de setup vrij simpel, we hebben een drum, een bas en een gitaar. John zingt zich zelf en Yoko moed in: "Hold On John, you gonna win the fight", "Hold on yoko, Its gonna be alright". En dat het niet erg is om je alleen te voelen, want jezelf kan genoeg zijn, je bent sterk genoeg. Ook springt John's humor in dit nummer naar voren, met halverwege het nummer ineens "Cookie" te zeggen. Ook gelooft hij int een betere wereld, gewoon even vol houden.

I Found Out: Dit is een vrij bluesy nummer, met een crunchy gitaargeluid dat prima tot zijn recht komt met de begeleiding van drums en bas. In dit nummer spuugt John zijn ongenoegen uit, hij weet nu hoe het zit. Bekritiseert het geloof, de hogere figuren en de Hare Kirshna beweging. De hippietijd keert, junkies, overmatig drugs gebruik, hij heeft het mee gemaakt.

Working Class Hero: Misschien wel het mooiste nummer van de plaat. Een kaal, wederom naakt nummer. John alleen met een gitaar, op zijn sterkst.
Bekritiseerd de samenleving. Alles is normaal en geaccepteerd maar "ze" vormen je en je hebt weinig keus, zodra je daar voor wil staan maken ze je "bang". Je kan aan de top komen in de samenleving, vertellen ze je. Maar dat gaat over de lichamen van de armere, normale man.
A Working Class Hero is something to be. Het nummer sluit af met een achtervolgende gitaarslag die het nummer een beetje dat "haunting" gevoel geeft.

Isolation:Leuk nummertje, lekker bluesy pianotje, drumbeat en bas. Maar achter deze fijne melodieën zit de naakte ziel van John Lennon. Is het niet fantastisch om een Beatle te zijn? Alle roem? Iedereen die je kent? Iedereen die van je houd? In tegen deel, John is een normale man, met angst. Door de faam voelt hij zich geisoleerd, hoog op de top van een wolkenkrabber, waar niemand zich met hem meet, alleen maar op kijkt. Toch bang om alleen te zijn. Hij en Yoko zijn maar mensen, die toch de wereld willen veranderen, er een betere plek van te willen maken, daar hoef je niet beroemd voor te zijn, normale mensen moeten het uit eindelijk doen. Maar hij noemt geen schuldige, want we zijn allemaal mensen.

Remember:Ringo als drum computer, klinkt prima toch? Bijna als een machine. Do you remember when you we're young? Dit nummer gaat over een bepaalde therapie die John heeft gehad, om herinneringen op te halen en te verwerken, verdrietig of vrolijk.
Dan krijgt het nummer een wending, de beat word meet "Beatles" achtig, met een tempo wisseling die het een lekkere poppy swing mee geeft. Dit vind ik een erg fijn nummer.

Love: Misschien wel het sterkste nummer van de plaat, met Working Class Hero. Phil Spector op de piano. Het gevoel van liefde, het hebben van liefde, het proeven van liefde en het kunnen voelen van liefde. Het willen geloven in liefde en er op willen bouwen, de liefde voor het verleden en voor de toekomst. Het willen definiëren van het woord liefde. "Love is you, you and me. Love is knowing, that we can be" geeft me kippenvel, wonder schoon. De mooie dingen in het leven zijn gratis, liefde is gratis. Liefde is het gevoel om terug geliefd te worden. Dit alles vervaagd langzaam in de achtergrond en verdwijnt.

Well Well Well: Stiekem vind ik dit het minste nummer van de plaat, het gaat net te lang door. De gitaar in dit nummer is weer lekker gruizig en krabbelt door. Ik vermoed dat dit nummer over Yoko gaat. Hij beschrijft hierin situaties met haar, of dingen die hij met haar heeft besproken. Zoals revolutie, Vrijheid van vrouwen en schuldgevoelens.

Look At Me: Dit is misschien wel de oudste song op dit album, geschreven tijdens de "White Album" sessies. Ik heb "Julia" altijd in m'n hoofd bij dit nummer. Maar wederom een kaal nummer, alleen John op de gitaar. Hij is hij, niemand anders. Geen wereld ster gewoon een man. Hij vraagt zijn geliefde hem recht aan te kijken en hem te nemen zoals hij is. Hij denkt te weten wie hij is, maar probeert zich toch af te vragen wie ze nou echt zijn. Zijn geliefde en hij.

God: John op de piano, begeleid door drums en bas. Ook een mooi nummer, en schopt lekker tegen het algemene geaccepteerde idee van een god aan. God is a concept, by wich we measure our pain. Dan krijgen we een lijst te horen waar hij allemaal niet in geloofd.
Met deze lijst stelt hij alles aan elkaar gelijk, maar geloof alleen in hemzelf en in Yoko.
Nu is hij gewoon John, de Beatles periode is over, de dream is over. De Beatles waren god.
Als er een God is, zijn we dat allemaal.

My Mummy's Dead: is een vrij gemoedelijk, kinderlijk melodietje. Maar als je naar de tekst luistert krijgt het nummer veel meer lading en melancholiek mee.

My mummy's dead
I can't get it in my head
Though it's been so many years
My mummy's dead
I can't explain
So much pain
I could never show it
My mummy's dead

Een waardige afsluiter van een memorabel album, een van mijn favorieten, een van de beste in mijn bezit.
De zon gaat onder, het word donker en het word stil in het park. Het word tijd om naar huis te gaan, morgen weer een zonnige dag, dan begint alles weer overnieuw...

Ik heb 'My Mummy's Dead' zelfs als favoriet aangevinkt. Ik vind dat zo'n schitterend, klein nummer. Lennon bracht daar heel direct en eenvoudig zijn gevoelens over, prachtig.

Erg goede recensie Ducoz, wat moet ik er nog aan toevoegen??
Het is inderdaad een zomerseizoen plaat met een pikzwarte inhoud. De bedoeling van Lennon was waarschijnlijk om deze plaat als een soort wedergeboorte door te komen. Vandaar de hoes, waarop het Lennon is die bescherming zoekt bij Yoko, terwijl beide door een grote eik worden beschut.
De hoes en de datum van release zijn niet in overeenstemming. Als je de cover ziet lijkt het logisch dat deze ergens in de maand mei uit kwam maar de plaat kwam uit in december 1970.
Leuk is dat Yoko een tweeling plaat maakte met dezelfde band, zelfde hoes, zelfde thema's en zelfde producer. Daar is het op de hoes Yoko die bescherming bij John zoekt.

Zeker een mooie bespreking door Ducoz. Volgens mij de beste soloplaat van Lennon. Ik vind Well well well ook het minste omdat het te lang doorgaat en het geschreeuw mij een beetje gaat irriteren. Maar voor de rest is er niets op deze plaat aan te merken. Ik ben dol op Remember, de mooiste song van de plaat volgens mij.

Prachtige omschrijving. Als ik vandaag tijd heb en mijn vriendin is niet thuis, zal ik beide Plastic Ono Bands (John en Yoko) weer eens achter elkaar opzetten.

Ik weet nog altijd niet welke ik nu beter moet vinden van Lennon; deze of 'Imagine'? Op 'Imagine' staat het legendarische titelnummer, naar mijn mening toch wel het beste van Lennon. Deze plaat is echter wat samenhangender, en, laten we het niet vergeten, er staan enorm zware nummers op. 'Mother', 'God', zelfs het korte 'My Mummy's Dead'.. Mijn favoriet is echter 'Isolation'.

P.S.: De hoes ademt eenzelfde sfeer uit als die van 'Everybody Knows This Is Nowhere' van Neil Young & Crazy Horse. Dat is mijn gevoel, althans..

Als ik je daar bij mag helpen AOVV: Deze plaat heeft mijns inziens een meer constant niveau, waar Imagine iets wisselvalliger is. De toon is ook wat serieuzer - Criple Inside van Imagine is gebouwd op een kermisdeuntje - en de nummers wat ingetogener. Imagine is dan misschien wel het beste nummer wat Lennon ooit heeft gemaakt, maar dit is het beste album

Dat is leuk gezien ja. Het was flower power he.

Ik vind vrijwel elk nummer op deze plaat beter dan het nummer 'Imagine'.

Daar zijn we het dan niet over eens, al komt 'Isolation' wel dicht in de buurt.

Imagine vind ik een mooi nummer, en een mooi streven uiteraard.
Maar het is zo cliché om te zeggen dat Imagine het beste nummer van John is, al mogen velen dat vinden want een goed nummer is het zeker.

In mijn opinie is dit inderdaad het beste album, het meest puur lijkt wel.
Ik denk ook dat John hier het eerlijkst is, tegenover zichzelf en de muziek.
Hij was net los van de Beatles en kon eventjes iets doen zonder die "fame", eindelijk een uitlaat klep voor alle frustratie en dat heeft misschien zelfs wel tot het beste resultaat geleid.
Dit is dan ook Lennons meest sobere plaat waar zijn emoties het beste worden weer gegeven en niet echt iets te raden overlaten. Een nummer als "Crippled Inside" had ook helemaal misstaan op deze plaat, en daarom juist passen Hold On en Look at Me er zo goed op. Die eerlijkheid en zichzelf vragen, publiekelijk, te durven stellen.
John Lennon had uiteraard een bepaalde image, een mediabeeld, waar hij niet goed meer mee kon leven. Dit was misschien het punt van echt volwassen worden.