menu

Machine Head - Unto the Locust (2011)

mijn stem
3,76 (129)
129 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Roadrunner

  1. I Am Hell (Sonata in C#) (8:26)
  2. Be Still and Know (5:44)
  3. Locust (7:37)
  4. This Is the End (6:12)
  5. The Darkness Within (6:28)
  6. Pearls Before the Swine (7:20)
  7. Who We Are (7:11)
  8. The Sentinel * (5:08)
  9. Witch Hunt * (4:46)
  10. The Darkness Within [Acoustic] * (5:05)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 48:58 (1:03:57)
zoeken in:
avatar van Don Cappuccino
3,0
Soms geef je uit extreem enthousiasme de volledige mep. Meestal ga ik dan paar weken later een halfje omlaag. Maar bij Unto The Locust is dit niet het geval. Na 3 weken luister ik hem nog steeds heel veel.

Als je me nu vraagt wat mijn favoriete album van Machine Head is zou ik eerlijk gezegd echt niet weten. Het gaat tussen Burn My Eyes, The Blackening en deze. En ze zijn alle 3 zo anders. Vanmiddag heb ik The Blackening weer eens geluisterd en die is toch een stuk lichter dan deze.

Deze is zwaar en donker. De gitaren staan heel laag gestemd maar verwacht van Machine Head niet dat ze meegaan met de trend van deathcore (breakdowns enz.). De mannen zetten hier een van de beste metalalbums van de laatste 5 jaar neer. Vol met emotie, melodie en stukken waar je een moshpit in je kamer houdt.

Een moshpitmoment zit gelijk al in I Am Hell (Sonata in C#). Het nummer begint met Sangre Sani en gaat daarna in een zwaar stuk wat niet eens zo gek zou klinken bij Triptykon. Nog nooit heeft Machine Head zo heavy en log geklonken. Daarna begint het nummer aan een snelheidsfestijn wat zijn gelijke niet kent.

Het tempo ligt echt niet normaal hoog! Uiteindelijk komt er een prachtige klassiek einde. Beste opener van Machine Head na Davidian. De verwachtingen zijn daarna torenhoog...

En die worden gewoon ingelost. Beter dan I Am Hell wordt het niet meer maar dat is dan ook echt van een klasse die je zelden hoort. Be Still And Know is een vrij melodieus nummer met een refrein wat je zo kan meezingen. Dat is nou de kracht van Machine Head.

Locust hadden we natuurlijk al gehoord in de preproductie versie en die was toen al geweldig. De studioversie is natuurlijk vele malen beter, de bas staat er veel beter in, het middengebied is zeer goed te horen. De cleane zang was even wennen maar Robb Flynn zet op dit album zijn beste zangprestatie tot nu toe neer. Zijn brullen zijn krachtiger dan ook en zijn normale zang is echt heel erg mooi af en toe.

Dit laat hij zeer goed horen in Darkness Within wat perfect de single had kunnen zijn. Robb Flynn laat hier zijn brullen achterwege en dat verrast me zeker niet. 1 jaar geleden speelde hij al een prachtige versie van Die Young van Black Sabbath als eerbetoon voor Ronnie James Dio. Kippevel!
Darkness Within is het nummer wat toch wel het makkelijkste in het gehoor ligt.

Who We Are is een hele aparte afsluiter. Het heeft iets heel krachtig en ook wel een beetje cheesy. Maar dat is toch wel iets wat af en toe een beetje bij Metal hoort. De tekst bij dit nummer is er echt die iedereen kan meebrullen. Zie je het al voor je?

Unto The Locust is zonder twijfel mijn album van 2011. Na The Blackening verwacht je niet dat de mannen met nog zo´n niet normaal goed album komen. Het is zeker geen Blackening 2.0. Het is Unto The Locust 1.0. Ongekende klasse!

avatar van west
4,0
Ik verhoog dit album naar 4,5* en zet 'm in mijn eindejaarslijstje van 2011. Wat een knaller, wat een power, wat een goede songs zeg en wat een riffs! En ook nog een heel mooi nummer: The Darkness Within en een geweldige cover: The Sentinel.

Het begint geweldig met het drieluik I Am Hell (Sonate In C#). Daarbij hoor je gelijk de kracht van deze plaat: het gaat van zacht naar keihard en terug en vrijwel alles klinkt mooi, goed of geweldig. Er zit veel variatie binnen de nummers en ook dat werkt meestal goed. Ik moest in het begin nog even wennen aan de 'schreeuwzang', maar het past prima bij de teksten en de muziek. Je zal maar zo'n plaag op je af krijgen! Be Still and Now and Unto the Locust zie ik als een logisch vervolg op de opener, maar echt goed vind ik het op This Is the End. Je hoort en voelt het aan alles op dit nummer. Als je dan ook nog de artwork erbij pakt wordt het helemaal logisch.

Op the Darkness Within blijkt dat het eigenlijk gaat over een depressie en hoe iemand zich van binnen voelt. Het is een trieste tekst en ook dat komt goed over op dit prachtige nummer, wat in de climax weer naar (This is) the End toewerkt.
Pearls Before the Swine gaat daar weer vol gas overheen en tot slot volgt het nummer Who We Are waar de tegenstellingen rustig (zelfs een kinderkoor) tot keihard opvallen en goed uit de verf komen.
Toch gaat dus de cover van Judas Priest Sentinel daar nog even overheen: wat klinkt dat ronduit super!

avatar van AOVV
3,5
Machine Head ben ik stukje bij beetje aan het ontdekken. Ik ben begonnen met ‘The Blackening’, een plaat die me meteen erg beviel, met zijn lange, loeiharde nummers. ‘Burn My Eyes’ was de tweede, ietwat compacter, en met klassiekers als ‘Davidian’, die de plaat onsterfelijk maken. En toen ik las dat Machine Head een nieuwe plaat aan het maken was, wist ik dat die de volgende zou zijn. Dit is namelijk de opvolger van ‘The Blackening’, en al zit er vier jaar tussen, ik had hoge verwachtingen voor dit ‘Unto the Locust’.

Opener ‘I Am Hell (Sonata in C#)’ voldoet aan deze hoge verwachtingen. Het is een geweldig nummer, lomp en bruut op z’n tijd, maar ook erg gevarieerd (zoals de mooie intro), en de ene gouden riff na de andere wordt op me afgegooid. Rob Flynn heeft zanglessen genomen, heb ik ergens gelezen, en dat hoor je wel. Hij kan erg veel aan, klinkt soms wel een beetje glad, maar het gaat eigenlijk nooit storen. Dit nummer klinkt als een hedendaags klassiek meesterwerk, maar dan met gitaren, zware drums en geschreeuw. De gitaarsolo’s zijn van ‘The Blackening’-niveau.

Het met afstand beste nummer staat dus vooraan. Betekent dat dat er voor het overige niet veel te beleven valt? Welnee. De gitaarsolo’s blijven erg sterk, en regelmatig hoor ik een lekkere riff voorbijrazen. Voor de teksten luister ik niet naar Machine Head. Die zijn op zich niet zo slecht, maar wel een beetje cliché. Beste voorbeeld daarvan is het refrein van de afsluiter, die buiten de tekst eigenlijk toch wel een lekkere song is.

Na de opener komen voor mijn gevoel ‘Locust’, ‘Darkness Within’ en de meeslepende afsluiter ‘Who We Are’. Lelijk eendje in het gezelschap is ‘Pearls Before the Swine’, dat qua sound ook afwijkend is. Laten we het collateral damage noemen; een probeersel dat niet helemaal goed heeft uitgepakt. Maar laat dat vooral de pret niet bederven, want Machine Head serveert hier nog altijd thrash metal van hoge kwaliteit. Ik ben al bij al toch blij dat ik ‘m gekocht heb, en nu staat te blinken naast ‘The Blackening’. Zij het met een ietwat doffe glans.

3,5 sterren

avatar van james_cameron
4,5
We hoeven gelukkug niet heel lang meer te wachten: Machine Head zit momenteel in de studio om het nieuwe album op te nemen. Releasedatum: eind 2014. Ben benieuwd! De eerste nieuwe track, Killers & Kings, klinkt alvast lekker bruut en op en top Machine Head.

avatar van Kondoro0614
4,0
Ik was altijd een groot fan van dit album, en vooral het nummer 'Locust' heb ik ontzettend vaak gedraaid, wel héél erg vaak als ik eerlijk moet bekennen. Nu ik het zo terug luister zwijmel ik er niet helemaal meer van weg, het begin is leuk dan wel de eerste vier nummers te verstaan maar daarna vond ik het allemaal niet zo heel speciaal meer. De covers van ik te doen, voelden ook niet anders aan en Flynn is lekker bezig maar zijn stem vind ik toch wel steeds meer achteruit gaan. En zeker tijdens het vergelijken met 'Through the Ashes of Empires' viel dit album toch wel weg. Echter, het gitaarwerk is toch wel weer perfect gebracht en de ene vette solo volgt de andere op. Toch liep dit album wel een beetje in de voetstappen van 'The Blackening', de eerste drie nummers vooral waren echt wel om te genieten maar ook de akoestische versie van 'Darkness Within' was niet verkeerd. Al om al, prima album alleen haalt hij het niveau van de vorige albums echt niet meer!

Voorlopige tussenstand:
01. The Blackening
02. Burn My Eyes
03. Through the Ashes of Empires
04. Unto the Locust
05. The More Things Change...
06. The Burning Red
07. Supercharger

Gast
geplaatst: vandaag om 07:28 uur

geplaatst: vandaag om 07:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.