Lindsey Buckingham - Seeds We Sow (2011)
mijn stem
50 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Buckingham
-
Seeds We Sow (3:43)
-
In Our Own Time (4:24)
-
Illumination (2:19)
-
That's the Way Love Goes (3:56)
-
Stars Are Crazy (4:50)
-
When She Comes Down (4:51)
-
Rock Away Blind (3:59)
-
One Take (3:28)
-
Gone Too Far (3:24)
-
End of Time (3:57)
-
She Smiled Sweetly (2:53)
0
Deranged
geplaatst: 2 december 2012, 23:54 uur
Als je bedenkt dat ik de drie voorgangers stuk voor stuk de volle beoordeling gaf dan is dit toch even een stapje achteruit. Maar bij nader inzien toch nog wel sprankelend genoeg om het naar vier te verhogen.
Alles behalve slecht, het pakt me gewoon net iets minder.
Alles behalve slecht, het pakt me gewoon net iets minder.
0
geplaatst: 21 januari 2013, 10:16 uur
Mooie plaat van Buckingham, stuk voor stuk goede nummers, When She Comes Down is mijn favoriet van deze cd *4.5
0
geplaatst: 7 oktober 2013, 13:36 uur
Deze maar weer eens opgezet na gisteravond een Lindsey in topvorrm te hebben gezien.prachtige cd van deze zanger en vooral gitarist. Wat kan die man gitaar spelen!
1
geplaatst: 5 juli 2020, 13:54 uur
Het wordt weer eens tijd voor een groots product van Lindsey Buckingham.
Hij is natuurlijk nogal 'getroffen' de laatste jaren door zaken als (onterecht) ontslag bij Fleetwood Mac. Hij heeft een open hart operatie moeten ondergaan.
Inmiddels zie ik, dat er officieel tourdata bekend zijn in de VS, te starten met 31 juli. Maar gezien de corona perikelen in de VS zal dat wel geen doorgang vinden.
Maar goed, hij is in ieder geval alive and kicking, de reden waarom ik mij afvraag wat er op tegen zou zijn met een grootse productie te komen, aanleiding genoeg zou je zeggen.
In dat kader heb ik deze laatste worp (2011), ter kennisname, op voorhand alvast flink afgewaardeerd. Maar voorganger Gift of screws (2008) op 5 sterren laten staan.
Ik vind dat er namelijk nogal wat bezwaren kleven aan deze Seeds of Sow.
Slechts drie nummers in het geheel laten een meer 'rockende' Buckingham horen, Illumation, That's the way that love goes en One take.
De rest is, het spijt mij, akoestische navelstaarderij. Met ondermaatse songs en een dito productie. Lindsey Buckingham komt bij mij inzake een volgend album niet weg met een thuisproductie en zelf inspelen van alle muziekinstrumenten.
Dan heeft hij solo inmiddels heel wat akoestisch achter de rug, ergo, Under the skin was een volledig akoestisch album. Maar die songs en de productie daarop zijn heel erg sterk dat kan dan nog leiden tot een betere beoordeling.
Gift of screws beperkt zich tot slechts 2 of 3 betere akoestische nummers en daar om heen speelt Buckingham voor het overige wel degelijk de sterren van de hemel. En dan is het allemaal nog te overzien.
Ik had nog gehoopt op een laatste degelijk Fleetwood Mac album. Maar door zijn ontslag (in 2020 nogmaals bevestigd) gaat dat er niet meer van komen. Ik moet ook toegeven, dat zijn samenwerking met Christine McVie (2017) met Mick Fleetwood en John McVie op de achtergrond, ook al niet heeft geleid tot grootse muzikale daden.
Vandaar mijn oproep tot uithuilen en opnieuw beginnen, nu dat nog kan. En dan hoop ik maar op goede songs, een elektrische gitaar, een goede begeleidingsband en een mooie productie.
Zaken die op Seeds we sow helaas veel teveel ontbreken.
Hij is natuurlijk nogal 'getroffen' de laatste jaren door zaken als (onterecht) ontslag bij Fleetwood Mac. Hij heeft een open hart operatie moeten ondergaan.
Inmiddels zie ik, dat er officieel tourdata bekend zijn in de VS, te starten met 31 juli. Maar gezien de corona perikelen in de VS zal dat wel geen doorgang vinden.
Maar goed, hij is in ieder geval alive and kicking, de reden waarom ik mij afvraag wat er op tegen zou zijn met een grootse productie te komen, aanleiding genoeg zou je zeggen.
In dat kader heb ik deze laatste worp (2011), ter kennisname, op voorhand alvast flink afgewaardeerd. Maar voorganger Gift of screws (2008) op 5 sterren laten staan.
Ik vind dat er namelijk nogal wat bezwaren kleven aan deze Seeds of Sow.
Slechts drie nummers in het geheel laten een meer 'rockende' Buckingham horen, Illumation, That's the way that love goes en One take.
De rest is, het spijt mij, akoestische navelstaarderij. Met ondermaatse songs en een dito productie. Lindsey Buckingham komt bij mij inzake een volgend album niet weg met een thuisproductie en zelf inspelen van alle muziekinstrumenten.
Dan heeft hij solo inmiddels heel wat akoestisch achter de rug, ergo, Under the skin was een volledig akoestisch album. Maar die songs en de productie daarop zijn heel erg sterk dat kan dan nog leiden tot een betere beoordeling.
Gift of screws beperkt zich tot slechts 2 of 3 betere akoestische nummers en daar om heen speelt Buckingham voor het overige wel degelijk de sterren van de hemel. En dan is het allemaal nog te overzien.
Ik had nog gehoopt op een laatste degelijk Fleetwood Mac album. Maar door zijn ontslag (in 2020 nogmaals bevestigd) gaat dat er niet meer van komen. Ik moet ook toegeven, dat zijn samenwerking met Christine McVie (2017) met Mick Fleetwood en John McVie op de achtergrond, ook al niet heeft geleid tot grootse muzikale daden.
Vandaar mijn oproep tot uithuilen en opnieuw beginnen, nu dat nog kan. En dan hoop ik maar op goede songs, een elektrische gitaar, een goede begeleidingsband en een mooie productie.
Zaken die op Seeds we sow helaas veel teveel ontbreken.
1
Deranged
geplaatst: 5 juli 2020, 16:05 uur
Een nieuw album met tracks van het kaliber van Time Precious Time of Someone's Gotta Change Your Mind zou zeker welkom zijn.
Die waren op deze lichtelijk teleurstellende release namelijk niet te vinden inderdaad.
Die waren op deze lichtelijk teleurstellende release namelijk niet te vinden inderdaad.
* denotes required fields.
* denotes required fields.