Lindsey Buckingham - Seeds We Sow (2011)

Wauw,. ik ken geen artiest die op deze leeftijd nog zulke goede muziek maakt als Lindsey Buckingham, en dan ook nog eens blijft groeien!!!!!
One take vind ik geweldig!!!
Net als de hele plaat natuurlijk!!
Ik zou Lindsey graag een prijs willen geven voor zijn virtuoze gitaarspel
Maar helaas heb ik die eer niet,..hahaha

Waarom niet?

We roepen bij deze de Musicmeter Award in het leven voor talentvolle muzikanten met "kenmerkende, buitengewone, hoogwaardige en opvallende bijdragen aan de hedendaagse rockmuziek".

Eén award per jaar. Bedoeld voor zich onderscheidende artiesten die minimaal 25 jaar in het vak zitten en zich in die periode constant bewezen hebben.

Een goed idee Stickman, we beginnen met Lindsey, lijkt mij een terechte uitverkiezing!

Het album nu 1 dag in huis en al een aantal keren beluisterd. Luisterd goed weg waarbij ik nog niet teveel wil oordelen over de nummers. Moet het eerst een aantal keren gehoord hebben. One Take knalde wel door de speakers vanmorgen op weg naar mijn werk. Blijft nu al hangen.

Ja goed idee Musician!!
Ik ben het er helemaal mee eens zo'n Musicmeter Award!!!
Lijkt me leuk om deze Award samen naar Lindsey te brengen.. Hahaha!!!
pfff was dat maar waar zeg....

wat is me dat een verrassing... moet ik dringend eens opsnorren

Waar blijft overigens de beloofde nieuwe Fleetwood Mac?

Deze cd is echt brillant !
Hij is het zeker niet verleerd, waar Stevie me niet weet te raken, lukt het hier wel.



Vraag; als je deze cd goed vindt, welke van hem moet je daarna proberen ?

Gift of screws! Under the skin is akoestisch maar ook heel goed.

De eerste twee uit zijn carriére vind ik de minste, maar eigenlijk is alles van hem zeer aan te bevelen.

Fleetwood mac heeft opnames voor een nieuw album gepland in 2012. Aangezien dit meestal leidt tot enige interne discussies en veel voeten in de aarde heeft, reken ik niet eerder dan op 2013...

dank je wel!

Ook niet iets uit Stevie Nicks haar begin periode???

bella donna, verder kom ik daar niet.

Ook hier: sowieso de laatste twee albums van Stevie zijn van harte aan te bevelen.

Lindsey heeft een enorme productieve periode in de 21e eeuw. Vier van zijn zeven solo cd's komen uit de laatste vijf jaar. Dan Say you will nog en Live in Boston, twee FM albums uit dit decennium.

Dat is toch op z'n zachtst gezegd opmerkelijk, aangezien het meestal een aflopend iets is, de frequentie van albums die worden uitgebracht door oudere artiesten.

Ik ben Seeds of love tijdens het koken aan het beluisteren...

Met de drie bonus-tracks erbij (dank u!), valt dit album, wat mij betreft, zo in m'n top 10 over 2011.
Goeie!

Ik geef nu nog geen cijfer.

2,5 keer gehoord, eigenlijk te weinig. Bovendien de eerste keer op een goedkoop radio cd-spelertje.

Hij is wel weer onvoorstelbaar vingervlug en lijkt mij, in eerste instantie dus, ruimte te hebben gecreëerd voor zowel de akoestisch als de electrische gitaar. Een beetje Under the skin en een beetje Gift of screws dus, die overwegend óf akoestisch waren of electrisch.

Ik zit een beetje te wennen aan die mengvorm.
Ik kon het ook niet helpen halverwege opeens te denken dat ik de vette bas van John McVie en het slagwerk van Mick Fleetwood bij tijd en wijle wat mis.

Maar desondanks hoogstwaarschijnlijk wel de maximale score....

Ik geneer me bijna om het te zeggen maar ik hoor voor het eerst van deze man! en wat een kennismaking is dat! Een paar nummers en fragmenten gehoord. She smiled sweetly is geweldig. Om de koude rillngen van te krijgen zo mooi. En dan te bedenken dat ik alles nog mag ontdekken wat deze man ooit heeft gedaan.

Wat ga jij genieten, zeg

Ik heb het album nu 3 keer in zn geheel gehoord en ik vind Seeds We Sow toch wel `n minder nummer ertussen . In Our Own Time en Illumination zijn daarintegen erg goed .

ik heb wat vreemde teksten in m'n hoofd bij Illumination:
Beat me up at the station. Take me down to the whore.

Dit album begint me steeds beter te bevallen .

Album zonder gillende gitaren. Gelukkig! Soms kan Lindsey enorm tekeer gaan en die nummers skip ik liever. Maar goed, hier dus geen skip nummers. Ben het eens met rudiger. Seeds We Sow vind ik zelf wat saai. In Our Own Time en One Take zijn favo.
En nu graag een Fleetwood Mac album met de volledige Rumours bezetting!!!

Inderdaad. Maar het binnenhalen van Christine McVie zal je niet lukken.

Ja, "album zonder gillende gitaren" (het is overigens niet helemaal zonder) maar die nummers waar "Lindsey zo heerlijk te keer kan gaan" daar hou ik nu erg van.

En wat dat betreft vond ik z'n voorganger Gift of screws wel een tandje beter.

Heb het album nu meerdere keren beluisterd en kom uiteindelijk nu op 4 sterren, misschien uiteindelijk op 4,5. Het lijkt misschien wat weinig maar ik vind een nummer als When she comes down bijna niet om doorheen te komen, traag, veel te lang.

Het blijft natuurlijk een Lindsey album met een prachtige vingervlugheid in In our own time en prima tracks als One take. Maar als geheel minder dan Gift of screws.

When She Comes Down is juist een heerlijk relaxed nummer . Niks mis mee .
Valt ook niet mee om op een album 11 evengoede nummers neer te zetten.

Gone Too Far had zo op een Fleetwood Mac album gekund.

Idd Gift of Screws scoorde beter dan deze tot nu doet.
Het is niet slecht maar de nummers blijven minder hangen. Bepaalde nummers zijn idd te traag en te lang.
Grappig dat bij Fleetwood Mac dat evenwicht wel altijd goed was.
Zonde dat het nooit meer tot DIE bezetting zal komen.
(zeg nooit nooit )

Nou, ik moet je zeggen, Christine McVie heeft al sinds 2004 geen album meer uitgebracht. Aangezien ze, in eerdere interviews, aangeeft nog "dagelijks" nummers te schrijven (ideëen, tekstjes op bierviltjes e.a.) vraag ik mij af: wat doe je daar allemaal mee, na 8 jaar aantekeningen?

Dus zeg nooit nooit idd, met de juiste nummers (zoals op Rumours) kan Christine McVie van waardevolle betekenis zijn. Maar liever geen Tango in the night album. Overigens wordt ze in 2013 70, dus ik zou, mocht ze nog een keer mee willen doen, aandringen op enige vaart in de hele actie.

Ik mis op Seeds we sow een track als Murrow turning over in his grave van Say you will of Wait for you van Gift of screws. Het hoeft echt niet allemaal solo's voor de lead-guitar te zijn maar 3, 4 nummers op een album lijkt mij schappelijk.

Under the skin toont aan dat akoestisch, een héél album, ook goed kan maar de sfeer van die cd is geheel anders, past daar ook goed bij. Overigens, Stars are crazy is een voorbeeld van een prachtig akoestisch nummer op Seeds we sow dat zo op Under the skin had gekund.

Ik denk dat de lat steeds hoger wordt gelegd en dan valt het misschien wat tegen na Gift Of Screws en zo kan je de lat wel na ieder album hoger gaan leggen maar eens houdt het op..
Mij valt dit album mee .

Dames, heren! Graag even LB op één in de rotatielijst! De enige manier om het album nog verder onder de aandacht te brengen!

Voor mij gaat dit album een bedreiging vormen voor mijn tot nu toe favoriete soloalbum, Go Insane. Ik vind dit album als geheel sterker dan Gift Of Screws, waavan de productie inconsistent was; de nummers kwamen hoorbaar uit verschillende tijdsperioden en werden deels in een "normale studio" opgenomen met een gehele band en extern producer Rob Cavallo, en deels in Lindsey's homestudio, uiteraard geheel op eigen kracht. Dit album is daarin veel meer een eenheid en voor mij "vloeit" dit album beter. De rauwheid en schetsmatigheid van de rythmtracks vind ik erg lekker op dit album, en melodich heeft echt elk nummer zijn hooks. Ik betrap mezelf erop dat telkens een ander nummer loop te neurien of te zingen. Heerlijk. Zijn beste van de afgelopen 5 jaar.

Ik vind deze ook beter dan Gift Of Screws .
Eigenlijk stukken beter .

Ah, vandaar dat je nog even voor je bericht Gift of Screws van 5 naar 3,5 sterren hebt teruggebracht!

Overall ontbreekt het op Seeds we sow toch aan de vurige passie, de nodige venijn en agressie. Nog gezwegen over de neurotische inslag die Lindsey op Gift of Srews nog veelvuldig laat horen.


Ik onderschrijf wel een beetje de recensie van het Amerikaanse rockblad Rolling stone hierboven, ook al is het ook maar een mening. Het geeft wel precies aan waar het een beetje aan schort.

Lindsey is zonder twijfel een rasmuzikant met een ongebreideld talent. De eredivisie van de rockmuziek. Maar zijn spel (en beleving denk ik ook) komt waarschijnlijk toch wel beter uit de verf met een band, dan zo in z'n eentje.
En naast goede muzikanten voor de andere instrumenten een co-producer met een professioneel kritisch oog. Zoals z'n oude FM-maatje/producer Richard Dashut op Out of the cradle. Dat album is bepaald geen zwak geluid te verwijten, integendeel je moet het eens tegenover Seeds we sow zetten.

Daarom: de volgende keer graag weer uit je dak met John McVie en Mick Fleetwood!

Yep , ik vind deze beter .

Ik kan nu niet zeggen dat ik overloop van enthousiasme ,en dat was altijd wel anders bij het horen van een plaat van Buckingham .Ik heb hem sinds zaterdag j.l continue draaien ,maar ik kan er maar moeilijk warm voor lopen tot nu toe.Ik kan met moeite twee tracks aanwijzen die er uit zouden moeten springen.Ik ga me deze week nog maar eens nog intensiever verdiepen om de schoonheid van deze plaat te ontdekken voor ik sterren uit ga delen.