Radical Face - The Family Tree: The Roots (2011)

Meen je dat? Ik geef de voorkeur aan Ghost (ook al is deze eigenlijk bijna net zo mooi). Misschien komt het omdat ik die leerde kennen in een vroeg stadium en het in die tijd bij diverse users aardig heb lopen promoten. Worden het toch soort 'troetelkindjes' van je.
Maar ik vind dat album net even wat mysterieuzer ook waar deze nieuwe wat meer voortborduurt op Ghost. Ik weet ook niet in welke volgorde jij ze gehoord hebt want ook dat maakt altijd erg veel uit.
Ik zag dat je Electric President ook al opgezocht had en dat is echt een aanrader voor iedereen die Rdical Face goed vindt want die projecten lopen nu ook niet echt heel radicaal uiteen; ze sluiten goed op elkaar aan vind ik.

Vergeet ook de gratis EP niet.

Ik vind dit album toch ook wel beter hoor

Ik heb eerst Ghost gehoord en nu deze. Ghost is wat gevarieerder, waar ik deze meer een geheel vind. Maar ja, het zijn allebei fraaie albums. Ik denk dat ik dit album mooier vind, vanwege de Arcade Fire achtige versnellingen die regelmatig in de nummers zitten, deels ook met instrumenten van die band. Niet dat Ben ineens hen nadoet, hij heeft zijn eigen geluid, maar hij maakt er wel gebruik van. En zoals je weet vind ik dat helemaal niet erg.

Hoe zie je wat ik allemaal opzoek? Ben ik te volgen? Dat wist ik niet, help!
Ik heb inmiddels The Violent Blue binnen gekregen en deze week beluisterd en dat vind ik ook al zo´n mooi album. Dat neigt meer naar Ghost toe. Ik was zo enthousiast dat ik gelijk maar hun debuut ook heb besteld, ook omdat je het allemaal in een mooi digipak krijgt. Vind ik leuk.

Die gratis EP ga ik nu downloaden: grazie!

Ik heb ook eerst Ghost een vijftal keren gehoord waarna ik deze ben gaan luisteren.
Ik denk dat ik deze ook nèt iets beter vind.

Blijkbaar hebben meerdere dat. Het zal voor mij dan toch meer met het gevoel eromheen te maken hebben. Ghost was echt zo'n album waar ik helemaal blij van werd als ontdekking en ik bleef het maar draaien. Het was nieuw en ik kende de man niet. De beleving rondom dit album is anders. Ik praat ook maar over een lichte voorkeur want ik denk er zelfs aan dit gelijk te trekken qua beoordeling aan het debuut.
Daarom leuk te lezen hoe anderen deze 2 albums tegenover elkaar plaatsen omdat daar die gevoelens wat minder meespelen.

Ben Cooper alias Radical Face maakte (dus) al zo'n mooi album met Ghost. Deze opvolger vind ik nog mooier. Dat heeft ook te maken met de Arcade Fire achtige elementen die ik erin terug hoor. Voorbeeld is A Pound of Flesh. Het blijft de prachtsound van Ben, maar de versnellingen doen mij sterk aan die Canadese band denken, waar ik een grote fan van ben. Ook het achtergrondkoor wat regelmatig terug keert, doet me aan AF denken.

Een ander belangrijk element op deze plaat is een hele fraaie kraakheldere piano die je voor het eerst goed hoort bij het begin van Family Portrait. Hij vertelt daar in één nummer eventjes de vrij dramatische geschiedenis van een gezin. Details volgen op de rest van dit album.
Dan volgt één van de hoogtepunten van het album Black Eyes. Op basis van een fraaie drumbeat en de akoestische gitaar en later weer de piano ontwikkelt zich een heel fraai nummer.
Op Severus And Stone staat die mooie piano weer centraal en hoor je ook het achtergrondkoor regelmatig.

We gaan akoestisch verder want The Moon Is Down. Soms het pianootje erbij en je ogen dicht: wegdromen maar... hou ze dicht, want daar is Ghost Towns: oh zo mooi. Het gaat over 'I miss you' en dat hoor je niet alleen, dat voel je.
Of het nog niet mooi genoeg is? Luister naar Kin. Het onweert letterlijk in het begin en de muziek neemt nu een donkere wending. 'I hear them all the time'. Hier worden banjo en piano gebruikt. Als het nummer gaat 'lopen' met een achtergrondkoor erbij is het werkelijk briljant.

The Dead Waltz heeft een duidelijke titel, maar is juist een mooi nummer met een vol geluid, waar alle instrumenten van dit album gebruikt worden. Op Always Gold staat een pianoloopje centraal en hoor je ook de strijkers die ik nog niet genoemd had.
De deur slaat dicht: we zijn bij het slotnummer Mountains. Een wat sneller nummer met als basis weer een lekkere drumbeat en een akoestische gitaar. Daar komt handgeklap bij. Ben zingt: 'everything goes away'. Ook dit album houdt helaas op.

Wat een enorm talent is Ben Cooper. Hij heeft ook nog prachtplaten gemaakt onder de noemer Electric President (samen met Alex Turner) en brengt vier gratis te downloaden EP's uit met materiaal wat dit album niet haalde. En ook die eerste al beschikbare EP mag er wezen.
Dit album is zo goed dat het raar moet lopen wil het niet mijn top 10 van 2012 halen zeg ik half januari. Een juweel van een plaat.

Nee, het drieluik 'The Family Tree' gaat over een fictieve familie uit de 18e eeuw

Bij mij is het ook maar een héle lichte voorkeur.
Maar dan dus naar dit album, ipv naar Ghosts.

Ik ben overigens benieuwd hoe lang we moeten wachten op volume 2 Branches. De aanloop naar dit album verliep ook niet zonder horten en stoten en liet erg lang op zich wachten. En dan de vraag of er überhaupt een vervolg komt want niets zo wispelturig als artiesten

Ik denk niet dat dat heel lang gaat duren.
Dit album liet zo lang op zich wachten omdat hij een platenmaatschappij nodig had.
Nu hij die heeft (zijn eigen label) kan de rest tamelijk snel volgen, geloof ik. Hoop ik.

Ja dat weet ik maar dan nog. Op zijn website is het ook erg stil. Nu is hij aan het touren dus dat zal er ook wel mee te maken hebben maar het zou me niets verbazen als het weer even gaat duren. Waarschijnlijk ook afhankelijk van het succes van dit album. Zijn concert is ook niet voor niets verplaatst naar het grotere Paradiso. Zulke dingen kunnen ook wel voor vertraging zorgen.

Vandaar het vraagteken en de haakjes bij over een gezin: ik heb (zijn?) weggehaald, bedankt.

Vandaar dat ik antwoorde



Dit album is officieel nog niets eens uit. Het lijkt me niet dat deel 2 dan zo snel al volgt.
Ik denk dat we daar nog wel een jaartje op moeten wachten. Ook wel gepast, lijkt me.
Drie albums binnen 1 à 2 jaar is ook een beetje teveel van het goede.

Hier antwoord ik maar niet meer op


Dat ben ik niet helemaal met je eens. Het is immers een drieluik en het lijkt me toch wel dat je daar geen jaren tussen kunt laten zitten. Kaizers Orchestra heeft ook iets soortgelijks lopen op dit moment en hun deel 2 komt een jaar na deel 1. Dat het commercieel niet handig is of vanwege allerlei andere verplichtingen is wat anders. Maar om jaren aan een drieluik bezig te zijn.... ik vind dat dan wat vreemd. Aan de andere kant: het is maar een titel.

Je moet toch even de tijd krijgen om het eerste deel op je in te laten werken?

Deel 1 is van Oktober 2011. Deel twee lijkt me ook een beetje 'herfstmuziek', dus een Juni-release zie ik niet werken/gebeuren.
Dus ik denk we nog wel op zijn minst tot de volgende Oktober moeten wachten.

Maar dat is ook redelijk. Het zou mij juist niet verbazen als het veel langer dan dat gaat duren wat op zich niet zo veel uitmaakt omdat er altijd wel tijd tussen albums inzit maar ik ben dus benieuwd hoe dat nu gaat nu de albums met elkaar verbonden zijn

Je hebt het er maar zwaar mee Aero!

Je zal continue maar met release gezeur te maken hebben ja

Jullie hadden het 4 jaar geleden al kunnen weten dat deze man goed is. Maar toen reageerde er nauwelijks iemand. Tja.... voortaan beter opletten dan kon die ook in jullie 2011 lijstjes staan waar die hoort (dat wordt achteraf alsnog sleutelen voor jullie)

Maar even serieus: het zou nu wel eens leuk zijn om het gewoon echt over dit album te hebben. Voor beleidsveranderingen moet je maar bij de crew wezen; stel ze maar voor dat NL releases voortaan moeten gelden en help ze met alle correcties op de site als ze akkoord gaan.

Goed album he west?

Je hebt gelijk dat het over het album moet gaan: een paar berichten hierboven heb ik mijn review geschreven met de conclusie: een juweel van een album. Dit is echt hele mooie muziek!

Hij is binnen. Mooi boekwerk. Het luistert ook als één verhaal. Voorlopig de beste release uit 2012

Wat blijft deze plaat toch wonderschoon. Nr. 1 uit 2011. En vooruit ,ook uit 2012.

Nog iemand in Paradiso? Ik zit mooi vooraan 1e reling: ben benieuwd hoe het live klinkt...

Ik was er ook. Naar mijn mening een beetje een vreemde sfeer, met name door een publiekssamenstelling die ik niet helemaal kon plaatsen. Het optreden zelf was prachtig, zoals verwacht. Al was het slotnummer op zijn minst onorthodox te noemen, haha.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit album nog niet zo heel goed kende. Ik heb het pas de afgelopen weken intensief geluisterd, omdat ik door mijn neef was meegevraagd naar het concert in Paradiso. Ik kan er eigenlijk weinig anders van maken dan dat dit een waanzinnig goed album is; prachtige teksten met evenzo mooie muzikale ondersteuning. Er zit iets zwarts in, iets unheimlichs , iets ongrijpbaars. Muziek die vervreemdt, maar wel met zo een ontzettende schoonheid dat je het met een glimlach ervaart. Ja, deze plaat zal voorlopig nog wel door mijn koptelefoon klinken, vooral nu met die winterkou: het klopt gewoon.

Precies wat ik zei tegen mijn vriendin op de terugweg.. Zij kwam daardoor slecht in het concert, ook omdat het eigenlijk allemaal nieuwe nummers voor haar waren. Je merkte heel erg dat mensen aan het wachten waren op Welcome Home.

Toch staat ook na vanavond dit album pal overeind en gaat ie voor mij zelfs voorbij het eerste album.. Die teksten zijn zo mooi!

ps. van de week met de zus van Ben gemaild over het verkrijgbaar zijn van vinylversie.. Ze zijn bezig en hebben proefpersingen gemaakt, maar ze verwachten pas over een maand hem te kunnen gaan leveren. Super leuk dat persoonlijke contact

Ik stond ook vooraan. (Ik had een tamelijk opvallend rode trui aan)
Ik vond het een enorm goed goed concert. De humor, de open sfeer.
Na afloop signeerde hij ook nog en liepen ze met zijn allen door de zaal.
Ook Ben Cooper nam uitgebreid de tijd om te vertellen over notitieboekjes en dergelijke.

Live klonken sommige stukken anders dan op plaat. Dan kan ik altijd wel waarderen.
Ik had inderdaad ook het idee dat er heel veel mensen alleen voor Welcome Home waren.
Toch gedroegen ze zich tijdens de rest van het optreden ook behoorlijk.

Alleen de mensen helemaal achteraan bij de bar konden hun waffel maar niet houden. Ik blijf dat ongelooflijk vinden, wat heb je dan te zoeken op zo'n concert? Ik stoor me er wat minder aan dan vroeger, maar hoe dan ook verstoorde het The Moon Is Down. Ik snap ook niet dat Paradiso de bar open had gehouden.

Anyway: wat een stem heeft die Ben ook live zeg. Fantastisch hoor! Mooi was het contrast tussen de verlegen grappen makende zanger die een lied uitlegde en de artiest die het vervolgens steengoed neerzette. Magisch mooi werd het soms.
En inderdaad ook leuk dat sommige nummers van dit album wat anders klonken en gearrangeerd waren dan op het album. Het was af en toe nog wat steviger en dat vond ik helemaal niet vervelend.

Net nog even naar het album geluisterd en ik vind het inmiddels - ook na het concert - echt een meesterwerk. Het is zo mooi! Ik verhoog 'm naar 5,0* en zet 'm zelfs in mijn top 10.

Altijd fijn als je denkt de muziek aardig te volgen maar toch weer bands tegen komt die je over het hoofd gezien hebt. Waarom is dan vaak niet duidelijk. Deze band past perfect in mijn straatje en ik baal dat ik geen kaartje heb voor vanavond in de Vera. Maar ben erg blij dat ik de muziek helemaal kan ontdekken. Ik heb deze cd nog niet vaak genoeg gehoord om een goed verhaal te kunnen schrijven, maar onder de 4 sterren gaat het cker niet komen. Vandaar mijn stem.

Ik heb er nog nooit van gehoord maar erg mooie muziek dit!

Groeiplaat, luisterplaat.

Ik vind vooralsnog het begin van het album het beste. A Pound of Flesh, Family Portrait en Black Eyes zijn fantastische nummers. De rest heeft nog wat meer tijd nodig, maar toch al 4*.