Radical Face - The Family Tree: The Roots (2011)

Ik heb eventjes met Ben Cooper gesproken toen hij in Amsterdam was, is best een groot verhaal geworden (bijna alles wat hij zei was ook zinnig en interessant) dus voor de echte fans/lezers (hopelijk) een aanrader om de muzikant wat beter te leren kennen.

Radical Face: ?Ik mag zo gek zijn als ik zelf wil? - Revolver's Lust For Life magazine - lustforlifemagazine.nl

Prachtig! Met elke luisterbeurt wordt ie beter.
Laatst live gezien in de Vera. Ontzettend goed, ook erg humoristisch!

Met vertraging toch nog de beste plaat van 2011 gevonden?
Zit er toch dik in, wat een mooie muziek is dit zeg. Teksten die me raken, een fantastische zanger en een uitgebreid instrumentarium zonder ergens overdadig te klinken.

Hear hear! Dit album wordt alsmaar beter, wat een parel!

hupla, 100ste stem en ik gooi er een vijf tegenaan Ik zit hier echt te wenen van al deze schoonheid, ongelooflijk Ik kan niet uitleggen waarom deze muziek mij zo raakt, op zich zijn het redelijk eenvoudige nummers.

Dat komt gewoon omdat Ben Cooper een genie wat betreft muziek maken is. Elk werk waar hij bij betrokken is verandert in goud lijkt het wel. Zijn albums en EP's van Radical Face, zijn werk met Electric President en het nummer met Miaou - Lost Souls, het is allemaal gewoon mooie en prachtige muziek. Daarnaast is hij niet een zanger met de beste stem, maar wat mij betreft wel een mooie stem omdat het niet altijd even zuiver is maar hij legt er ongekend veel gevoel in.

Goed om te lezen dat Radical Face eindelijk begint aan te slaan bij iedereen. Niet meer dan terecht

Ik denk dat de kracht van dit album is dat het aan de oppervlakte misschien eenvoudig klinkt, maar dat na meerdere luisterbeurten zich recht voor je neus overal werelden lijken te ontvouwen. Moeilijk te beschrijven inderdaad, maar het is in ieder geval een fenomenale samensmelting van verhaal en muziek.

Heel vreemd, maar ik associeer het heel erg met die gitzwarte korte verhalen van Roald Dahl.

Toen ik de eerste noten van The Roots hoorde, wist ik het zeker. En ik bleef daarbij, als een kind dat zijn vingers in zijn oren stopt en heel hard "lalalalala ik hoor je niet!" roept. Die ontkenningsfase was er natuurlijk niet zomaar. De dichtheid aan sfeer en geslaagde melodieën op Ghost was namelijk zeer uitzonderlijk. Niet slecht, want op basis van de korte recensie in OOR probeerde ik 'm uit en groeide uiteindelijk uit tot een persoonlijke favoriet. En toen daar opvolger The Roots was, ging ik er maar lauwtjes mee om. Radical Face doet zijn ding, dat ik allemaal al gehoord heb op Ghost en dat is dat.

Natuurlijk voel je al aan dat ik toch heb toegegeven aan dit album. (Een blik op mijn beoordeling lijkt me ook duidelijk.) Want Radical Face doet precies wat 'ie op Ghost ook deed, en ik wil het eigenlijk ook niet anders. Cooper is toch een klasse apart. Met een stem die weliswaar geen talentenjacht zal winnen - en laat dáár nou juist de charme in zitten. Naturel, op een bijna vertellende manier - ik heb nooit echt het idee dat hij zingt. Een herkenbaar stemgeluid, een beetje afstandelijk maar heel, héél erg vertrouwd. Opmerkelijk en moeilijk onder woorden te brengen.

De sound van Radical Face deed me op Ghost denken aan weidse, oranje/geel gekleurde Amerikaanse landschappen, met hoog gras, tarwe en een oud, groot huis die zomaar willekeurig ergens in de leegte is neergezet. Een Tideland-achtige omgeving. Het gejaagde van Ghost hoor ik ook weer terug op The Roots, met een sterk nostalgisch tintje. Die snelle piano is nadrukkelijk aanwezig, evenals die dwingende percussie en de oeh's en aah's. De herfstige piano op Severus and Stone, bijgestaan door die statige dum-dumdum, die meeslepende melodielijnen, de twijfelende gezelligheid van Ghost Towns, het trage Kins en het eenvoudige, knusse The Moon Is Down: ik kan er allemaal wat mee. Ghost was dus geen toevalstreffer. Cooper mag wat mij betreft definitief doorgaan met dit soort pareltjes.

Een erg sfeervolle plaat, met voorlopig 3 absolute topnummers: Black Eyes, Ghost Towns (absolute top!) en Always Gold! Af en toe zakt het een beetje weg, maar de betere nummers zijn evenwichtig over de plaat verdeeld zodat ik nooit helemaal het gevoel heb dat de plaat tekort schiet.

Dit is hele mooie muziek. Meer kan ik eigenlijk niet zeggen. Zou van mij wel eens de maximale scoren kunnen krijgen.
edit: Black Eyes is buitencategorie, zo mooi!

Waardering; voorlopig 4,5*

4-->4.5. Dit is echt een geweldige sprookjesachtige plaat. Gister origineel aangeschaft en vandaag weer beluistert. De muzikale omlijsting is echt prachtig en de stem van Ben Cooper past perfect bij de muziek. Het lijkt wel alsof hij een mooi sprookje verteld bij een haardvuur, zeer warm geluid en afwisseling is er genoeg. Mindere nummers kan ik niet vinden, grote kans voor 5* deze plaat. Nu maar verheugen dat deze man niet al zijn kruid verschoten heeft met deze plaat en nog veel lekkers over heeft gelaten voor de andere 2 delen van deze serie! Kijk er in iedere geval naar uit.

Six years later father died in the very same bedroom.
Many said it was the grief that did it,
I have to say it's cause he hung himself.
To be honest neither sister nor myself ever much regret his passing,
but I admit it was a nice thing, to always know that we could feed ourselves.
- Family Portrait

I ran out in the water with a lantern in my hand
I was waste deep and shivering
I took her wrist and walked her in
I was loathe to interrupt her, but I had to get her home.
if people were to see this, they'd gather up, raise hell and burn her alive
- The Dead Waltz


Mooie sprookjes

In juli schreef Ben Cooper op zijn website het volgende over deel 2:

The Branches is under way as well. I can never say how long it will take me to finish a record, but I have this one more sorted out than I normally do, so I suspect it won't take me nearly as long as it normally does. But again, we'll see.

Daarbij ook een preview van een project met Richard Colado genaamd Clone dat me erg nieuwsgierig maakt:

YouTube - Clone: Preview

Kom maar op hoor, met The Branches!
Wat blijft dit mooie muziek, zeg!

Officieel was de cd release in januari dit jaar. Veel mensen, waaronder ik, beschouwen het daarom als één van de topalbums van 2012. Ik ha het graag mee willen nemen in mijn jaarlijstje. Echter: het album was al eind 2011 via de website van de artiest (beperkt) te krijgen en daarom staat er nu alleen 2011.

Daar is hiervoor al een hele discussie over gevoerd (zie pagina 2), dus die hoeven we niet weer te herhalen. Wel was er de optie om 'm ook in 2012 mee te laten doen voor de jaarlijst. Helaas heeft Musicmeter het album niet ook opengesteld voor 2012. Erg jammer: het was zeker top 3 geworden bij mij.

Hij had er bij ook zeker in gestaan. Jammer inderdaad.

Het is je reinste bureaucratie, zeker als je weet dat het bij Moviemeter wel mogelijk is... zucht.

Dat vind ik inderdaad ook wel vreemd ja.

Van 4,5 naar 5. Werkelijk geen enkel nummer staat hier te veel op. Alles is ongeveer van hetzelfde niveau en laat dat niveau nou net geweldig hoog liggen.
Ik ben nooit ontzettend veel bezig met lyrics, maar hier vind ik het net leuk om ze te weten. Family Portrait vind ik bijvoorbeeld waanzinnig mooi beschreven. Het is natuurlijk ook een prachtig album-boekje om eens in te lezen.
The Branches mag er zeker aankomen. Die schaf ik mij zonder twijfel meteen aan.

Wow, Ben staat inmiddels op 4,12*!

En geen enkele onvoldoende

En net in mijn top 10 gezet!

Overdrijven is ook een vak

I follow your lead
en Ben staat op 4,13

Nee hoor, op 4,14

Waarom geef jij Ben zo'n lage waardering?

Waarom liet jij mij in 2007 alleen staan in mijn enthousiasme over Radical Face? Had je naar dit album uit kunnen kijken in 2011

En dat krijgt hij na de zoveelste luisterbeurt nu dus ook. Zonder meer het mooiste album van 2011 en eveneens een plaats in mijn top 10.

Je bedoelt het mooiste album van 2012...

Mooi dat je 'm ook in jouw top 10 hebt gezet.