Ryan Adams - Ashes & Fire (2011)

Een keer had ik het ook gehoord Bryan Adams maar de andere keren sprak hij hem volgens mij toch echt juist aan. Wel een fout die duidelijk bij Mathijs past. Net doen alsof hij iets van muziek weet maar er werkelijk niks van snapt.

Gelukkig vroeg hij niet om even nog een stukje van (Everything I Do) I Do It for You te spelen.
Ik hoorde ook dat hij 2x in de fout ging, maar ik vond die Carice van Houten er ook meer voor zichzelf zitten, dan voor Ryan Adams.

Hoewel het een goed optreden was, snap ik niet wat Van Houten daar deed. Ze presenteert toch altijd artiesten die voor haar shows naar Nederland komen, die zij dan naar Nederland heeft gehaald? Ryan was al hier en heeft geen show aangekondigd. Geef hem dan wat extra tijd.

Waar maken we ons druk over mensen?

99% van de kijkers naar DWDD heeft nog nooit gehoord van Ryan Adams. Adams zal blij zijn met deze promotie voor een miljoenenpubliek (inclusief het intro van Carice van Houten). Geeft hem weer wat naamsbekendheid in Nederland en het levert wellicht meer verkoop op van zijn nieuwe album.

En dat DWDD geen uitzondering wil maken voor iemand als Ryan Adams en hem ook niet meer dan 1 minuut wil geven pleit wel voor hen, vind ik.

Wel knullig van Van Nieuwkerk om hem tot tweemaal met Bryan aan te spreken...

Ik vond het raar dat Ryan Adams niet gewoon de gehele uitzending van DWDD mocht spelen. Dat oeverloze gelul hebben we toch wel een keer gehoord?

En zoveel verstand van muziek heeft ze nu ook weer niet. Ze komt iedere keer aankakken met artiesten die allang bekend zijn bij de echte muziekliefhebber (Ed Harcourt, Ane Brune etc). Waaron niet eens een heel groot talent, welke aan het begin van zijn carriére staat (bijv. Robert Ellis )?

Tja, het gemopper op het DWDD minuutje....
Bekend verhaal en alle voors en tegens zijn al eens gehoord.
Het optreden van Adams was fantastisch, al was het maar 1 minuutje. Erg mooi gedaan, zo simpel, maar zo indrukwekkend. Traantje in het oog.
Zoals ik al eerder concludeerde is dit album weer een stap in de goede richting en weet het het nodige bij me los te maken.
Aanschaf zal een feit zijn!
Welkom terug Ryan!

Ok, hier wist ik dus niets van! Leuke verrassing voor de oktobermaand!

Minuutje bij DWDD was ook erg mooi, met afstand de beste artiest die ze daar ooit hebben gehad geloof ik.

Eerste luisterbeurt valt me niet tegen, ben nog niet lyrisch, maar dat was ik bij geen enkel album van Ryans Adams toen ik het voor de eerste keer hoorde. Op het eerste gehoor is het een enorme vooruitgang ten opzichte van Cardinology.

Hij had gisteren een minuutje van "I Love You but I Don't Know What to Say" moeten spelen.

Inmiddels een paar keer vaker gehoord en ben behoorlijk positief. Het album laat zich omschrijven als back to basics, ingetogen met enkele wonderschone nummers, zoals Dirty Rain, Lucky Now en Kindness. Bijdragen van Norah Jones (en Mandy Moore!) mogen er zijn, maar zijn subtiel. Ryan Adams is de ster van dit album.

Al met al vind ik 'em nog niet zo 'leuk' als III/IV, al is 'ie wellicht wel wat beter.

Dit album lijkt denk ik het meest op 29, met wat vleugjes Cold Roses, Jacksonville City Nights en Heartbreaker. Vooralsnog niet hèt meesterwerk waar we op zaten te wachten, maar zeer degelijk. Hopelijk levert het contract met Capitol (en wat promotiewerkzaamheden zoals bij DWDD) wat meer bekendheid op. Zelfs Carice van Houten kende hem 5 jaar terug nog niet (en ze is best een muziekfanaat)!

Chains of Love doet me overigens aan Oasis denken.

Zo doet ze zich voornamelijk voor. Ze geet wel vaker dingen aan waarvan ik denk. Zo'n muziekfanaat ben je nu ook niet. Niet dat dit een probleem is. Maar je moet er niet meer van maken dan dat het is.

Ik gun hem overigens al het succes van de wereld. Maar zelf vind ik het prettig als artiesten niet te groot worden, want dan blijven de concertkaarten tenminste betaalbaar.

Vier jaar terug in de RAI gezien voor 36 euro pp, vond ik nog goed te doen, zeker omdat het een kleine zaal is.

Afgelopen zomer heb ik hem in het concert gebouw gezien, toen was het dacht ik 50 euro.
Dus de kaartjes voor Ryan Adams zijn niet zo heel goedkoop meer.
Niet dat het erg was, want het was echt een ontzettend goed optreden.
Ryan Adams was toen in zijn eentje.

Ben nu het album aan het luisteren, en ik moet zeggen dat ik het goed vind klinken.
Perfecte muziek voor de late avond uren, soms vind ik het album trouwens wel net iets te rustig.

Afgelopen week het geluk gehad om Ryan Adams met zo'n 50 andere te zien voor de opnames van That's live van BNN. Erg bijzonder en intiem optreden. Hij was zeer toegankelijk en speelde ook een paar nummers van dit nieuwe album. Ik vind dit album weer schitterend al mis ik soms wel de onderliggende spanning die de meeste andere albums wel bezitten. Gek genoeg kan ik een Ryan Adams plaat meestal pas een stuk later echt goed op waarde schatten. Zo vond ik Jacksonville City Nights lange tijd wel ok maar is het nu opeens mijn meest gedraaide RA plaat van de afgelopen tijd en kan ik er geen genoeg van krijgen.

klinkt allemaal wel redelijk slaapverwekkend cq eenvormig deze plaat, na 1 luisterbeurt. wel een aantal mooie nummers maar lijkt me geen hoogvlieger

Inderdaad, soms heeft Carice nogal wat snobistische trekjes: alsof zij de grote ontdekker is van al dit moois.

Enfin, zal deze een draaibeurt geven.

Ja, zou eerder zeggen dat ze er rijkelijk laat bij is. Overigens stond van Cardinology zelfs een recensie in de Veronica gids, kreeg nog 4 sterren (dat zou ik er niet eens aan geven), maar toch. En ook altijd maar dat euwige gezever over Gold dat dat zijn grote doorbraak was en hij het daarna liet afweten, terwijl zijn Cardinals periode veel beter was.

Maar goed, over dit album, zit te denken aan een verhoging, bij elke luisterbeurt wordt dit album beter, vind em in ieder geval beter dan Gold, 29 en Cardinology.

Het album staat op de luisterpaal van 3voor12 !

Goed hard draaien dan komen de gitaar en de drums echt lekker over.
Bij Jacksonville was ik afgehaakt maar dit is toch moeilijk te weerstaan. I like it!
Het is best rustig gitaar werk op dit album maar wel met de melancholie die Ryan goed kan overbrengen op zijn platen. Af en toe gaat het tempo omhoog maar niet tè.

Prima album dit!

Wel klinkt het allemaal bekend in de oren en hoor ik duidelijk C.C.R langs komen en Neil Young, vooral Neil Young uit de Harvest Moon tijd.
Productie is prima, alles staat prima in evenwicht.
Ik vind ook dat de snare prima gemixed is, geeft weer een extra soort sfeer.

Zit nog eventjes te verzinnen of ik er 3,5 of 4 sterren aan vast plak

Ik vind de vergelijking met Neil Young in mijn geval een uiterst treffende. Zowel Young als Adams hebben een vrij hoge breekbare stem die bij de up tempo rockers nogal eens uit de bocht vliegt en bij de ballads juist weer iets te "klagerig" overkomt. Het moet perfect in balans zijn anders raakt het mij niet. Hoewel ik erg vaak teleurgesteld wordt door beide heren blijf ik het elk album weer proberen, want anders mis je geheid een keer een parel. De laatste tijd is dat in het geval Young Le Noise en bij Adams Cold Roses. Beide geweldige platen waarbij de balans helemaal perfect is. Helaas is dat bij dit album niet het geval. Slaapverwekkend vind ik een wat overdreven term en doet de reputatie van Adams te weinig eer aan. Ik kan de concentratie er niet bij houden, laat ik het daar ophouden. Eigenlijk vind ik alleen het titelnummer echt een topper.

Heel Goed. Luister naar: 'Lucky'.

Het is alweer even geleden dat Ryan Adams zo'n overtuigend goede plaat heeft gemaakt. Echt geweldige mooie nummers. Zijn stem is hier ook op z'n mooist. Kijk vooral ook even naar de liveoptredens bij Giel (Ashes & Fire en Lucky Now). Kippenvel.

Het album staat op #1 in de Nederlandse iTunes
Ook kreeg ik net een advertentie voor het album op MuMe.

Mooie liedjes, maar soms te eentonig. Nog maar eens enkele luisterbeurten geven.

Denk dat zijn optredens bij Giel en DWDD hem goed hebben gedaan, terecht ook, want Ryan Adams is een artiest die men in Nederland te lang heeft genegeerd (op Gold na, wat niet eens zijn beste album is).

Dit album sinds gister ook 'echt' in huis en dat klinkt stukken beter dan de NPR stream, veel meer 'body'. Echt een dijk van een plaat die in de buurt komt van albums als Heartbreaker. Hij zingt ook weer stukken beter dan ten tijde van Cardinology, de wat rustigere setting heeft hem goed gedaan. Jammer dat ik hem in juni heb moeten missen, maar ja, had het geld toen gewoon niet.

Zoals gepost op het Coldplayfans forum:

Meestal als Ryan Adams een nieuwe plaat uitbrengt regent het in reviews zinsneden als 'goed, maar weer te lang', 'het zijn eerder schetsen dan echte nummers' of 'weer niet het niveau van Heartbreaker of Gold'. Ditmaal niet. Het nieuwe album werd als een daadwerkelijke terugkeer naar het oude niveau, het werd niet te lang gevonden en ook de productie was dit keer niet te schaars. Euforie dat Ryan na drie jaar afwezigheid, het album Cardinology stamt immers uit 2008, eindelijk weer stappen zet in de mainstream muziekwereld of is het daadwerkelijk een goed album?

Wat me bij de eerste luisterbeurten opviel, was de onherkenbaarheid van het geluid. Uiteraard, je hoort hier en daar wel kleine hinten naar eerder werk, maar zo gauw je denkt: 'hey, dit klinkt als Jacksonville City Nights', is het eigenlijk al weer weg. Het album heeft een eigen geluid. Akoestisch, met wat licks hier en daar op de elektrische piano of gitaar. Daarnaast hoor je duidelijk dat het geen band album is, maar weer, als in de oude dagen, is opgenomen met sessiemuzikanten. Door dit geluid wijkt het gelukkig af van de laatste twee echte albums, Easy Tiger en Cardinology, die in grote mate 'Ryan Adams by numbers' waren en waar het haast leek dat er bij elk nummer gedacht werd: 'nu gaan weer voor Gold' of 'nu gaan we voor Cold Roses.' Eindelijk weer een origineel, sinds 29 uit 2005.

Themastisch gezien sluit Ashes & Fire ook zeer sterk aan bij Heartbreaker. Beide zijn het albums die 'gemaakt moesten worden' in een bepaalde periode van Ryan's leven. Dit gevoel moest eruit: de reflectie op zijn vroegere leven en het beschermende ten opzicht van zijn vrouw. Kenmerkend genoeg lijken de twee albums ook muzikaal sterk op elkaar, zij het dat Ashes & Fire geraffineerder, verfijnder, meer gecontroleerd en minder lang klinkt. Ook de nummers op zich zijn sterk, 'Dirty Rain', 'Ashes & Fire', 'Invisible Riverside', 'Lucky Now', 'Come Home' en 'Kindness' hoeven zich niet te schamen tussen de betere Ryan Adams nummers. De andere nummers, op 'Chains of Love' na, lijken zich bij de eerder genoemde nummers te kunnen voegen. Ze volgen niet allemaal hetzelfde stramien en sommigen weten zelfs te verassen, zoals de versnelling in 'Do I Wait?'.

Ryan Adams is terug, dat moge duidelijk zijn. Maar gelijk met een klassieker? Het album grijpt me niet zoals Love Is Hell en Cold Roses dit wel direct deden. Toch staat de cd ongemerkt als een paar dagen haast op repeat. Jacksonville City Nights en 29 hebben ook moeten groeien en ik heb zo'n gevoel dat deze dat ook zal gaan doen. ****

Precies, echt een groei-album met een fijne sound en her en der een hoop kleine verrassingen waarvan je er bij elke luisterbeurt weer een paar ontdekt. Ook bij mij al veelvuldig op repeat geweest.

Meerdere luisterbeurten gehad. Het raakt me nog niet echt (zoals ik zou willen).

Ik heb hier nog niets van gehoord, maar mijn nieuwsgierigheid is al geprikkeld m.a.w rap beluisteren dit album.