Crosby, Stills, Nash & Young - 4 Way Street (1971)

teus Grappig dat je dat ook ervaart. Het is met name het mindere geluid van 4 waystreet wat me wat tegen staat. Luister bijvoorbeeld naar beide versies (deze en 74) van The Lee Shore. De stem van Crosby komt bij de 74 uitvoering veel mooier naar voren als bij deze.

Maar iedereen hoort toch wel dat ze hier veel beter zingen? En dan is dit ook echt live en de '74 box verre van.

Heb zowel de cd als de lp en die laatste klinkt echt een stuk beter. De cd klinkt vlakjes en mist warmte.

Kan die bootlegs niet beoordelen echter je moet deze plaat (gisteren opgepikt in briljante staat op vinyl voor €6) beoordelen en niet vergelijken met andere opnames vind ik.
Ben niet een superfan van alle heren, het meeste van Neil.
Deze plaat klinkt erg mooi, hoor chemie tussen de heren voor zover ik het kan beoordelen. De nummers van Neil zijn ook bij mij de favoriet.

[quote]Stijn_Slayer schreef:
Maar iedereen hoort toch wel dat ze hier veel beter zingen? En dan is dit ook echt live en de '74 box verre van.

Je hebt gelijk; er wordt hier veel beter gezongen. In ieder geval is Stills beter te genieten dan de 74 driedubbelaar. Toch verkies ik 74 cd. De band is steviger en strakker en de percussie voegt ook iets toe. De live uitvoeringen van vrijwel alle Youngnummers geven echter daarin de doorslag. Maar natuurlijk is deze ook goed. Ik verhoog hem maar eens. Die 3.5 slaat eigenlijk nergens op.

4 Way Street is een livealbum van Crosby, Stills, Nash & Young uit 1971. Op deze plaat wordt meegespeeld door Calvin "Fuzzy" Samuels (bas) en Johnny Barbata (drums). Het eerste gedeelte van dit album bestaat uit akoestische nummers, het tweede deel uit elektronische. Een aantal nummers is al eerder op de plaat gezet door Crosby, Stills, Nash & Young of door leden van de band. Het slotnummer Find the Cost of Freedom wordt grotendeels a-capella gezongen door de vier bandleden gezamenlijk.
 

Een recent overleden vriend had niet veel met live albums. Waarom naar muziek luisteren met ruis en publiek op de achtergrond en gezongen door zangers die vanwege het show element deels buiten adem klinken? En dat terwijl een prachtig klinkend studio album beschikbaar is. Hij ging om die reden ook bijna nooit naar live optredens.
In sommige gevallen kon ik hem geen ongelijk geven. En dat geldt soms ook een heel klein beetje voor dit album. Terwijk ik luister denk ik...maar op het studioalbum klinkt dat veel mooier!
Maar dit album ademt heel veel sfeer en dat is voor mij de meerwaarde van deze live opname. En bijna een kwartier Southern Man verveelt niet snel.

Is natuurlijk wel zo, maar ongepolijst mét sfeer ook

Uit een bak gevist voor 7 euro, op vinyl, de driedubbel editie wel te verstaan, zo goed als nieuw. Mooie live registratie, eerlijk, geen geklooi in de studio, gewoon zoals het was, die stemmen als nachtengalen zo zuiver en mooi, een paar solo nummers van Neil Young zijn de kersen op de slagroomtaart, alleen trek ik 49 Bye-byes / America's Children niet, ook dat er zo nu en dan tegen het publiek 'en nu allemaal' word geroepen, het ligt iets te dicht bij 'handjes in de lucht' naar mijn bescheiden smaak.
Maar verder niets te klagen, mooie setlist, hun zangkwaliteiten waarschijnlijk op hun absolute hoogtepunt.

Gelukkig is de dubbele cd mooi opgedeeld in 1 akoestisch en 1 electrisch exemplaar; kan ik de eerste cd gewoon skippen en enkel CD2 beluisteren want deze geniet duidelijk mijn voorkeur ; en dan vooral
Southern Man en Carry On; "Carry On..." zou ik zeggen!

Prachtige concertregistratie, waarin ieder groepslid de ruimte krijgt om eigen werk te presenteren. En daarnaast ook nog samen mooi zingen. Dat kunnen die mannen wel. Neil Young brengt toch wel wat extra's hoor.

De eerste CD die bestaat uit het akoestische gedeelte wat ik iets minder vind dan het elektrische deel, die op kant 2 staat.
Vooral de lang uitgesponnen nummers "Southern Man" en "Carry on" zijn een lust voor het oor.

Plaat na het bekend worden van het overlijden van David Crosby maar weer eens uit de kast getrokken.

Het akoestische deel duurt zeker twintig minuten te lang, en gaat op den duur irriteren. Gelukkig maakt het tweede deel veel goed. Zo hoor ik de heren het liefst!

Ook al jaren in huis op cd en lp. Parel die ik toch te weinig draai. Hiermee begon mijn interesse in CSN. Young kende ik al. Mijn vader had dit album op lp en op een dag stond hij op mijn jongenskamertje. In eerste instantie kon ik er niet zoveel mee , al moet ik wel toegeven dat ik de lange uitgesponnen jams wel bar boeiend begon te vinden. Later ontdekte ik pas meer de mooie samenzang en de kracht van het gros van de composities. Weer later begon ik de het algehele plaatje te zien. Dit weekend lekker onder het genot van een prima whisky genoten van 4 way street en mij zelf de belofte gedaan deze wat vaker te draaien, want dit is een uitstekend live album van de mannen. 5 sterren.

Bij de akoestische helft bekruipt mij allereerst het gevoel dat dit niet echt een groep is maar eerder vier individuen die elkaar als achtergrondkoortje of tweede gitarist gebruiken om eigen materiaal te brengen, een gevoel dat nog wordt versterkt doordat er zo weinig van de twee groepsplaten wordt gespeeld en zoveel van de soloplaten (of zelfs van nog ouder werk van Buffalo Springfield en de Hollies). Maar ja, dat dit eerder vier losse persoonlijkheden zijn dan een echte band wisten we natuurlijk al sinds Déjà vu, en het materiaal varieert van goed tot uitzonderlijk, er is goed contact met het publiek, iedereen geeft alles, en zelfs als enigszins vrijblijvend kwartet is dit toch een unieke combinatie van unieke muzikanten. Op de elektrische helft mogen Stills en Young uit hun dak gaan, en van dat gitaargeweld moet je houden – ik weet niet wat de mensen die vooral op Suite: Judy blue eyes en Helpless afkwamen hier van vonden, maar persoonlijk kan ik het wel smaken, en de drums erachter klinken heerlijk.
        Hoogtepunten zijn voor mij in de akoestische helft Crosby's sterke The Lee shore, Nash's ontroerende Right between the eyes, en Cowgirl in the sand dat in deze akoestische versie moeiteloos overeind blijkt (met dank aan Youngs karakteristieke gitaarspel), en in de elektrische helft Southern man en Ohio. Helaas zitten er ook twee missers bij, Stills' weinig subtiele 49 bye-byes / America's children, en King Midas in reverse dat in deze kale versie niet duidelijk maakt waarom Nash er zo enthousiast over was.
        Beluisterd via de remaster van 1992; een vriend van mij had dit halverwege de jaren 70 op dubbelelpee, en op de dag na aankoop is hij ermee terug naar de winkel gegaan omdat zijn persing zo beroerd klonk, maar deze "nieuwe" versie klinkt uitstekend.

En ondertussen wachten we nog steeds op de lang beloofde film waar Neil Young al jaren mee bezig is/ zegt te zijn.

Beelden van deze concerten zijn onderdeel van de film Journey Through the Past (Find the Cost of Freedom, Ohio en Southern Man) en o.a. Birds is te zien op zijn website én als onderdeel van de Archives Vol. I DVD/Blu-Ray set. En tijdens het concert van 4 juni (bootleg, uiteraard) maken de heren ook opmerkingen over het filmen van de concerten.

Duikend in het live album "4 Way Street" van Crosby, Stills, Nash & Young ontsluit zich een auditieve schatkist, samengesteld door het legendarische kwartet. Dit live album, een manifestatie van zowel harmonie als dissonantie, biedt luisteraars een ongefilterd venster op de ziel van de folkrockbeweging uit de vroege jaren '70.

Vanaf het eerste nummer wordt de luisteraar meegevoerd op een reis door een landschap van emotionele dieptes en hoogten, waar elke noot en elk akkoord resoneren met de onstuimige tijden waarin het werd opgenomen. De setlist is een mix van solo- en groepsuitvoeringen, waarbij elk lid van het kwartet zijn unieke stem en visie deelt.

De opener, een verstilde uitvoering, zet direct de toon met zijn intieme bekentenissen en akoestische finesse. De daaropvolgende nummers variëren van opstandige rockanthems tot introspectieve ballades, elk met hun eigen verhaal en emotionele lading. Deze muzikale reis wordt verrijkt met verhalen tussen de nummers door, waardoor de luisteraar een glimp opvangt van de persoonlijkheden achter de muziek.

De kracht van "4 Way Street" ligt niet alleen in de muzikale virtuositeit, maar ook in de rauwe, ongepolijste opnames die elk zuchtje en elke snik van de uitvoerenden vastleggen. Het is deze authenticiteit die het album onderscheidt van zijn tijdgenoten en het een tijdloze resonantie geeft. Ook is goed te horen dat de mannen niet altijd stemvast zijn, maar dat is precies wat het album zoveel charme geeft.

Terwijl de luisteraar verder trekt, onthult elk nummer een nieuwe laag van het complexe wandkleed dat Crosby, Stills, Nash & Young weven. Van de solo-akoestische nummers, die voelen als intieme gesprekken, tot de volledige bandexplosies die de lucht met energie verzadigen, elke track draagt bij aan het algehele verhaal.

In het bijzonder springen de langere jams eruit, waarin de bandleden hun muzikale samenhang en improvisatievermogen tentoonstellen. Deze momenten, vrij van de beperkingen van de studio, laten een groep zien die niet bang is om risico's te nemen, hun ziel bloot te leggen voor het publiek.

Afsluitend, "4 Way Street" is niet slechts een album; het is een chronologische ervaring die de luisteraar meeneemt op een reis door de pieken en dalen van menselijke emotie, gezien door de lens van vier muzikanten op het kruispunt van hun creatieve wegen. Dit werk blijft een essentiële luisterervaring voor diegenen die de essentie van de jaren '70 folkrockbeweging willen begrijpen, en een getuigenis van de tijdloze kracht van muziek om te verbinden, te troosten en te inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Voor wie meer van dit soort muziek wil; er komt een LP (en CD neem ik aan) uit van det concerten van CSNY in Fillmore East van een jaartje eerder:

https://neilyoungarchives.com/news/1/article?id=CSNY%20CLASSIC%20UNCOVERED

Idee van hoe de setlist eruit zag: Sugar Mountain - 1969-09-20, New York City - sugarmtn.org

Ofwel, veel van hun debuut, vroege versies van sommige nummers van Deja Vu én Down by the River en Sea of Madness.

De playlist ziet er niet verkeerd en best interessant uit
Niet onbelangrijk....hopen dat het ook goed klinkt
Afwachten maar