Crosby, Stills, Nash & Young - 4 Way Street (1971)

Over het algemeen vind ik het een prachtige plaat. Met acoustische nummers als Triad, On The Way Home, Find The Cost of Freedom, King Midas en Cowgirl in the Sand is het gewoon echt genieten.
Eigenlijk vind ik alleen Southern Man en vooral Carry On tegenvallen. Op de studioalbums zijn het prachtige nummers maar hier zijn ze te lang en Carry On heef zelfs alles verloren waardoor ik het zo'n prachtig nummer vond op Déjà Vu.
Oh ja en die geweldige drive van Stills op de 49-bye byes medley is echt klasse ( thumbs up!!)

Vandaag kwam ik deze plaat tegen op een rommelmarkt voor 1 euro. Die kon ik dus niet laten liggen!

Het kraakte aan alle kanten. Uit de boxen kwamen piepende tonen. Het gekras van de naald was dikwijls hoorbaar. Maar tussen alle geluiden door bracht de platenspeler prachtige geluiden naar voren. Genietend zat ik in een donkere kamer te luisteren naar de klanken van de heren Cosby, Stills, Nash en Young. Voorafgaand aan dit tafereel zat ik weer eens te neuzen in de dozen met LP's op zolder. Op zoek naar dat ene pareltje. Vele LP's van mijn vader boeien mij niet, denk hierbij zoal aan Janis Joplin, The Dubliners of Normaal. Maar zo af en toe zit er een alleraardigste plaatje tussen. 4 Way Street was er zo een van.

Vanaf het begin dat de hoes in je handen ligt krijg je al een warm gevoel en brengen je meteen in de juiste stemming voor deze live plaat uit '71. Elk nummer heeft zo zijn eigen charme. Voorlopig heb ik een lichte voorkeur voor het akoestische gedeelte, met onder andere het prachtige 'Cowgirl in the Sand' en 'Teach Your Children'. Maar ook het tweede gedeelte van set kan me vanaf het begin tot eind boeien. Zelfs de lange uitgesponnen versie van 'Southern Man'. Ik hou er wel van. De duidelijke scheiding tussen de akoestische en elektrische gedeeltes zorgen voor de juiste afwisseling.

Laat ik voorop stellen dat ik bij lange na niet het hele oeuvre deze muzikanten ken. De klassiekers daargelaten natuurlijk. Voor mij blijft het lastig om dergelijke platen in de goede context te plaatsen, zonder dat je de achtergrond van de bewuste periode en wie nou écht de heren (CSNY) zijn. Dit neemt niet weg dat ik deze plaat als geweldig heb ervaren en het telkens weer een genot is om tussen alle piepende en krakende geluiden door de songs te beluisteren.

Geweldig dit ik heb sinds kort een LP speler die ik naar mijn computer stuur. Ik leg dus mijn LP erop en neem het op de computer op als een WMA bestand. Dit is de eerste LP die ik ripte (LP van mijn ouders gepikt) en hij is geweldig!

Erg verstandig sCoenzool. De LP's van 4 Way Street klinken namelijk echt véél beter dan de CD's. Nu hebben de CD's de bonustracks als voordeel t.o.v. de LP's, maar ik vind de geluidskwaliteit net zo belangrijk.

Ik zit nu naar het concert van 4 juni 1970 te luisteren, waarop 4 way street gedeeltelijk is gebaseerd. Moet zeggen dat dat concert beter klinkt dan 4 way street. Al was het maar omdat Judy Blue Eyes hier wel in zijn geheel opstaat.

Ook zijn nummers als Tell Me Why en Only Love... bij dat concert beter dan de NYA versies.

Concert van 4juni 1970?? Heb je die op CD (bootleg???)

5 en 6 juni zijn ook opgenomen, misschien de volledige week wel (2 t/m 7, daar heb ik nooit naar gezocht). Google maar gewoon eens, de kwaliteit is prima.

de extended version is ongelooflijk goed , prachtig , een must in iedere platen collectie !

Ja, ik heb 4,5 en 6 juni op CD. Ironisch is dat van 4 juni geen opnames zijn gebruikt...

Is dat zo? Ik heb "4 Way Street (1971)" niet in mij cd collectie en zal er ook niet in worden opgenomen!!

Ja, ik weet het: op 2 september 2007 schreef ik een geheel ander bericht. Inmiddels ben ik volledig afgeknapt op "4 Way Street (1971)" en heb ik mijn gekopieerde versie al lang van de hand gedaan.

Nee, en dat zal ik ook maar niet doen!

Dan ben ik heel erg benieuwd wat ervoor gezorgd heeft dat je bent afgeknapt op dit magistrale live album Hans.

Al moet ik bekennen dat ik net als Harm ook meestal 3,4,5 of 6 juni 1970 draai als ik CSNY live wil horen. Of Kopenhagen, 11 januari 1970 bijvoorbeeld.

Wat is er volgens jou dan verkeerd aan dit prachtige live-album, Hans? Tell us!

Het zijn allemaal heel goede nummers die op "4 Way Street (1971)" live worden vertolkt. En toch weet "4 Way Street (1971)" mij op één of andere manier niet te raken. Ik wil het woord "slecht" zeker niet in mijn mond nemen maar "4 Way Street (1971)" is niet aan mijn besteed. Goed beargumenteren kan ik het eigenlijk verder ook niet.

Het zijn niet de beste versies die op dit album te horen zijn, bovendien zijn op dit album de eerste scheurtjes te horen in CSNY. Er zitten af en toe pareltjes bij op bootlegs, maar net zo vaak draken (Woodstock bijvoorbeeld), en eigenlijk wilde Stills ook eea overdubben (niet gek als je de zang hoort op bijvoorbeeld Carry On) over de solo nummers van Stills heb ik me al eerder negatief uitgelaten en daar heb ik niks aan toe te voegen.

Ironisch genoeg is de Find the Cost of Freedom/Ohio combo op de Journey Through the Past soundtrack veel beter dan hier. Blackbird, Black Queen en Man in the Mirror van de CSN boxset hadden hier niet misstaan, evenals de twee nummers van Neil Young Archives Vol. 1 uit deze periode (Tell me Why en Only Love Can Break Your Heart). Triad van 4 Juni is veel beter en As I Come of Age en Simple Man (ook van 4 juni) hadden er ook wel op gemogen. Interessant, maar misschien niet de moeite waard om toe te voegen is de elektrische uitvoering van Helplessly Hoping.

Wie e.a.a. voor zichzelf wil horen moet Wolfgangs's Vault maar eens bezoeken.

Heel goed album van CSN&Y! Mooie live-set van ze. Wat Lennon/Morisson al vermeldde, de solo van Stephen Stills in dat nummer is zeer goed!

Vandaag weer eens CD2 opgezet, man wat was het weer genieten! Southern Man en Carry On hebben niet zo veel meer met de albumversies te maken, maar die lange jams zijn echt geweldig, wat voor problemen er ook waren onderling, als het klopte, dan klopte het ook echt goed!

Uit 1971: hoesafbeelding met '2 compact disc set' erop... tsss... schandalig.

Hij blijft lekker ! 4.5*

Blijft de mooiste versie van Southern man ooit. man genieten weer, keer op keer!

Net even weer de eerste cd opgezet, maar het valt me nu toch wel op dat Neil wat uit vorm lijkt op deze plaat. Zeker als ik het tegenover enkele van z'n solo concerten uit dezelfde periode zet. 'Cowgirl in the Sand' klinkt meer als een demo dan een serieuze poging en is daarmee ook meteen het minste nummer van de eerste cd. Later herpakt Neil zich wel weer aardig, maar zo goed als z'n eigen concerten is het eigenlijk nooit. Beetje jammer, want naast dat hij natuurlijk een prachtige stem heeft voegt hij op deze manier niet heel veel aan de plaat toe. Crosby, Nash en vooral Stills klinken toch stukken beter en lijken ook meer in vorm te zijn.

Te vaak publiek te horen en slap geouwehoer van de heren. En vaak zingen ze zo hard dat het op schreeuwen lijkt. Daar is dit de muziek niet voor. Pas bij het elektrische gedeelte komt er wat leven in, maar dat is laat. Net een 3.0 .

Ondanks de uitgesproken vriendschap door Young over Stills, met zijn ups & downs, klinkt Young hier toch vooral als een solo-artiest dan als een 4 eenheid. Met 5 nummers is Young ook het meest aanwezig. Zoals uit latere albums blijkt is de meest oprechte en vriendschappelijke samenwerking tussen de hippie Nash en gevoelige Crosby. Op dit 4 Way Street dus nog even samen. Het geluid laat het m.i af en toe afweten en vind het niet echt een geweldige live registratie. Lp1 doet het rustigjes aan met akoestische versies, maar Lp2 gaat lekker los met 2 geweldige lange versies van Southern Man en Carry On. Dit album verdient een re-master. Blijft verder duidelijk dat gezamenlijk geweldige muzikanten zijn om naar te luisteren.

Als ik alle boolegs, waar hier over wordt gesproken, wat oneerbiedig terzijde schuif, is 4 Way Street de enige CSN&Y cd uit de "goede" periode. Ja, "Deja Vu" live uit 2008 is er natuurlijk ook nog.

Maar tot er nog weer eens iets anders uit de archieven (live, 1974) gaat komen, moeten we het eigenlijk hier mee doen. De setlist zou overigens nog steeds uitgangspunt kunnen zijn van nieuwe concerten, het meeste is bekend materiaal. Hoewel. Ik mis ook nog wel wat. Er is maar weinig (te weinig) van het eerste CS&N album en ook Déja Vu wordt behoorlijk overgeslagen.

Wel veel solo successen. Ben benieuwd wat de concertgangers destijds dachten van een dergelijke selectie. Wel de Hollies kraker King Midas in Reverse voor Nash, geen Marrakesh express. Uit de tijd van The Byrds het nummer Triad, geen Almost cut my hair voor David Crosby. Wellicht wilde de band juist niet dat overbekende werk spelen en anders uit de hoek komen. Die opzet is dan wel goed gelukt.

Bovendien, kan bij een concert, twee maanden na het uitbrengen van Deja Vu, al gesproken worden over klassiekers van dat album?

Ik vind het geremasterde cd geluid overigens minstens zo goed klinken als de LP. De laatste geeft meer sfeer, uiteraard.
Maar alle vergelijkingen met mogelijk betere versies op andere concertdata daargelaten, is dit een live mijlpaal in de geschiedenis van de rockmuziek. Tekortkomingen, dat er af en toe eens wat wordt gezegd, vind ik hier nog de charme van de vrij onbekommerde tijd die de band hier nog meemaakt.

Je moet je wel beseffen dat dit niet één volledig concert is, al komt het zeker met de bonusnummers wel ongeveer in de buurt van wat er destijds gespeeld werd. 'Country Girl', 'Down by the River' (elektrisch) en 'Simple Man' kwamen bijvoorbeeld ook wel eens langs.

Ik kan me goed voorstellen dat die onbekendere nummers en akoestische arrangementen van Neil Young juist een toegevoegde waarde waren in 1971. Toen was Massey Hall er bijv. ook nog niet.

De spanningen begonnen hier overigens al (ook bij het mixen van de opnames). Crosby, Nash & Young werden knettergek van Stills' egotrip op '49 Bye-byes / America's Children'. Crosby & Nash vonden ook dat Stills de boel te veel naar zijn hand wilde zetten. Op 12 mei 1970 is Neil Young ook gewoon weggelopen tijdens 'Everybody I Love You'.

Fantastische live plaat van CSNY, vooral het ingetogen werk van CD 1 bevalt mij bijzonder.
Jammer van de lange uitgesponnen nummers Southern Man & Carry On, ik moet er voor in de stemming zijn en dat is lang niet altijd het geval.
Het had in ieder geval een stuk korter gemogen, maar dit is wel een fraaie live registratie en als Neil Young liefhebber kom ik genoeg aan mijn trekken, vooral de medley is magistraal.

Het is eigenlijk gek maar deze live plaat heeft me nooit heel veel gedaan terwijl ik ook wel hoor dat hij beter is dan bijvoorbeeld de 74 livebox die ik graag beluister.

Prima liveplaat, met de prachtig uitgesponnen versie van Southern Man als hoogtepunt. Wat een heerlijk klein kwartiertje is dat toch, dat nummer alleen al is genoeg reden deze plaat te hebben. Het overige is gelukkig ook van een goed niveau.

Mee eens ...Southern Man is hier wel de topper,maar ik moet zoals TEQUILA SUNRISE ook al schreef ,voor deze lange gitaarduels tss Stills en Young op dit album wel in the mood zijn.
En pmac jou mening is helemaal niet apart ,al is 4 Way Street voor mij dan wel een prima Livealbum toch heb ik CSNY'74 ook hoger staan,totaal gehoord vind ik het een fijner en sfeervoller Livedocument met meer afwisseling van de 4 unieke heren, maar... wie bepaald welk album nu beter is.?
hier op MM ligt de * waardering nipt uit elkaar,dus dat valt wel mee
Het is gewoon je smaak en/of je muzikale voorkeur