John Lennon & Yoko Ono - Double Fantasy (1980)

Dit comebackalbum kreeg veel publiciteit door de moord op John Lennon, waardoor er veel nummers op singel werden uitgebracht en dit album alsnog goed verkocht. Zelf vind ik het geen hoogvlieger in het oeuvre van John Lennon.
Er staan wel een aantal zeer sterke nummers op zoals "Watching the Wheels" en in mindere mate "Starting Over", "I'm Losing You" en "Beautiful Boy (Darling Boy)", maar de andere nummers, hoewel aardig, missen de scherpte van weleer en John Lennon gedraagt zich meer als een brave huisvader die zijn liefde voor Yoko bezingt.
Wat Yoko Ono betreft, ik blijf erbij dat ze niet kan zingen alhoewel het op sommige nummers nog draaglijk is, maar ik hoor veel liever een album met alleen nummers gezongen door John Lennon.

Het was het idee van Lennon om een nummer van hem met een nummer van haar af te wisselen, het was voor hem de enige voorwaarde om deze plaat te maken. Zo afhankelijk hij was geworden van Yoko. Dus het verhaal dat Yoko zich opdrong klopt feitelijk niet.

Yoko zelf wilde dat Lennon een solo plaat maakte, en heeft in die periode aan Lennon het voorstel gedaan dat ze allerbei tegelijkertijd een plaat uit zouden brengen, net zoals de tweeling LP Plastic Ono band uit 1970, 10 jaar eerder. Er was zelfs al een titel voor haar LP gekozen "Yoko only" genaamd, maar Lennon wilde hier niets van weten!!

Bij Milk & Honey flikken ze hetzelfde kunstje weer

En ik moet zeggen dat de platen er op kwaliteit niet op vooruit gaan als Ono de heks meedoet!

Woman is toch wel een erg mooi nummer hoor. Een van zijn betere

Ach ik weet niet, het is toch weer veel het kaf van het koren scheiden. Maar je hebt gelijk Woman is wel aardig te verteren, waar dan ook alles mee ophoudt. Als je dit gepeupel legt naast een album als John Lennon/Plastic Ono Band, dan vraag je je af wat hun hier in godsnaam bezielde.

Staat op jouw versie Watching The Wheels niet ?

Ja ze hadden een sprookjes huwelijk , zij was de heks.

Zal het eens even nakijken. Heb de gewone 'kale' lp, dus hij zal er wel op staan. Is dat een goed Ono nummer dan? Kom er zo even niet op namelijk

Maartenn , Watching The Wheels is geen Ono nummer maar 1 van de beste songs van John L .

Watching The Wheels, I'm Losing You, Woman, Starting Over, Beautiful Boy !

Mensen, als dat geen topnummers zijn!

Ooh, dat zou kunnen. Maar we hadden het erover dat de nummers van Ono op deze plaat het gemiddelde zo onderuit haalden. Daarom dacht ik dat jij zinsspeelde op een goed Ono nummer Maar ik zal hem binnenkort weer eens opzetten tussen de bedrijven door!

Luistert lekker weg, maar memorabel is Lennon op deze plaat al jaren niet meer. Jammer!

I'm Losing You, Watching The Wheels, Woman zijn echt geweldige topnummers van John, maar door de gebeurtenissen rondom deze plaat is de muziek wat naar achteren gedrongen. En eerlijk is eerlijk, in totaliteit was het ook niet zijn allerberste. Het helaas zijn eerste en laatste come-back.

Double Milk & Honey Fantasy!!!

Dit zijn volgens mij ook de beste nummers van dit album.

Hoewel ik het vanuit hun perspectief kan begrijpen dat ze het gedaan hebben zoals ze het hebben gedaan. Is dit niet mijn cup of tea.
Yoko Ono is i.m.o toch wel een mislukte Siouxie and the Banshees. Het is net alsof ik nog thee probeer te trekken met hetzelfde theezakje na 30 kopjes thee.
Alle nummers van haar roepen bij mij stuk voor stuk aversie op. Niet eens door de muziek alswel door haar stem. Daarnaast vind ik ze misplaatst naast de nummers van John, ook al reageren ze soms om en om op elkaars teksten in hun nummers.
Maar goed John zat weer lekker in zijn vel en vanuit het oogpunt dat dit zijn laatste album was voordat het noodlot ingreep, is het wel een mooi document, van twee mensen die elkaars zielsverwanten waren. Althans zo zag John het i.i.g.

John heeft hier meer zijn feeling met de jaren vijftig laten spreken en de onderwerpen zijn lichtvoetiger en relationeel.

Een hele mooie foto als hoes, zeker gezien t.a.v wat nog komen zou.
Om bij de Waarheid van Marco Borsato te blijven;
Hoe vertel ik jou
Dat het leven dat je leefde
Dat de liefde die je voelde
Binnenkort verdwijnt

Je raakt me kwijt, Je raakt me kwijt
`T is de waarheid

Haal alle nummers van Yoko Ono er af. Zet de Lennon nummers van Milk & honey er bij. Resultaat: prima cd van Lennon en Ono exit.
Zie verder onder Milk & honey

Dat mensen als artieste niet zien zitten okay. Maar als er mensen zijn die haar afzeiken als dat lelijke mens, dat de Beatles uit elkaar dreef, krijgen ze mij erg "pissed" Tja, de ene lp was van voor zijn dood en de ander (Milk & Honey) van erna. Die waren nog af. Dat hij koos om het "samen met "zijn vrouw" uitbracht is zijn keuze geweest. Hebben wij gewoon te accepteren. Ik vind de nummers, zeker op deze cd nog niet eens zo slecht, maar dat is mijn mening.

Maar Ad je zult toch met me eens moeten zijn dat de muzikale kwaliteiten van Yoko nou niet bepaald denderend zijn , er waren beslist andere dingen waar ze goed in was , dat weet alleen John .

Dat wist alleen John en toch koos hij ervoor om het op deze manier te doen. Dat er mensen zijn , die niet kapot zijn van haar muzikale kant, kan ik dat begrijpen. Ik stond ook nooit voor in de rij als er iets van haar uitkwam. Sterker nog, ik stond heel dikwijls niet. Maar ik houd in dit geval niet van reakties in de trant van als...dit, als...dat!!!

Dit album heeft zeker niet het niveau van Plastic Ono Band of Imkagine, maar ik vind het zeker een geslaagd product. De afwisseling tussen Lennon en Ono vind ik zelfs goed werken. Lennon is natuurlijk de betere zanger en componist en vooral tijdlozer in zijn liedjes. Ono is geen 'echte' zangeres, maar het is wel edgy en hip (voor die tijd) en ik vind wat zij doet prima te verteren.

Lennon's nummers zijn veel minder neurotisch dan eerder en min of meer een ode aan zijn gezin. Nummers als Woman en Beautiful Boy zouden bij een mindere artiest te zoet en gezapig zijn, maar Lennon komt er niet alleen mee weg, hij weet de emoties van iemand in zijn levensfase perfect te verwoorden.

Ben het helemaal met je eens. En waar ik blij om was en ben, staat het nummer Walking On Thin Ice, als bonusnummer op deze cd (niet op de originele lp). Dat is namelijk het allerlaatste nummer waarop John Lennon heeft meegespeeld op gitaar. Hij vond dat nummer zelf zo goed , dat hij en Yoko van plan waren dat uit te brengen als single, wat ook gebeurt is. Die tape met de afgemixte versie had hij onder zijn arm toen hij 's avonds vermoord werd. Het hele verhaal rond deze single staat achter op het hoesje van de vinylsingle)

Walking on thin ice is en blijft een fantastisch nummer, die gitaar die gromt en krijst, de bass van Tony Levin EN de zang van Yoko gaan hier goed samen, dat dit een goed nummer was hoorde Lennon in 1980 goed en The Pet shop Boys in 2000 goed. Haar beste nummer ooit, hoewel new york woman uit 1996 aardig in de buurt komt!!

"Walking on Thin Ice" vind ik op zich ook een goed nummer als wij de zang van Yoko Ono buiten beschouwing laten.

John's nummers zijn subliem, maar wel vervelend dat je na elk mooi nummer een track moet doorskippen.

Serieus, ik kan echt NIKS met Yoko's liedjes.

John Lennon: 5*
Yoko Ono: 0,5*

Totaal: 5,5*

5,5 / 2 = 2,75

Vooruit, afgerond 3

3*

Ik begrijp de kritiek op Yoko Ono wel maar deel het niet. De nummers van Lennon op Double fantasy zijn mooi, maar van de rocker van toen is niets meer te bekennen, hoewel hij deze kwaliteit nog steeds in zich had, maar etaleerde hij dit meer in Yoko's nummers die veel pittiger en gedurfder zijn als zijn nummers. Luister eens naar lennon in Give me something, hoe zijn gitaar gromt en hij na iedere 'give me' zijn longen uit zijn lijf krijst. Veel luisteraars menen hier Ono te horen, maar als je luistert hoor je dat Lennon daar staat te krijsen. Hij kon het dus nog!!

Klopt helemaal. Lennon's nummers vind ik absoluut niet geweldig, maar toch luisteren ze heel lekker weg. Yoko Ono valt hier op zich best mee vind ik. Ik vind haar een waardeloze zangeres, en ook hier werkt ze me af en toe flink op de zenuwen, maar ik heb wel eens erger werk gehoord van haar... Ach, origineel is ze zeker, en ze zal vast een bepaalde invloed hebben gehad op de muziekwereld.

Al met al een redelijk album, hoewel hij minder lang had mogen duren. Misschien toch wel een goed idee om die Ono nummers dus weg te laten. De laatste 3 nummers vind ik wel vreselijk. Ik zal voor deze keer m'n cijfer naar boven afronden.

Zo, 3 albums is weer genoeg Lennon voor vandaag.

Ik heb vandaag ook een portie Lennon gehad. De docu The Real John Lennon bekeken. (moet eigenlijk elke echte Lennon fan eens doen. Daar stonden toch dingen in die mij aan het denken zetten over de relatie Lennon- Ono). Double Fantasy is alleszins een prima album. Zeker na 5 jaar pauze. I'm Losing You, Watching The Wheels en zeker ook Woman, vind ik van uitzonderlijk nivo en de andere nummers, zelfs die van Yoko zijn goed te beluisteren. Ma na het zien van de docu luister ik met iets andere oren naar de teksten.

Moet je niet doen, dat is nergens voor nodig. De meeste mochten willen zo'n relatie te hebben met hun geliefde.