Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Met die theorie kun je zowat alle albums die hier besproken worden goedpraten.

Ik was er (echt waar!) bij toen Amy Winehouse enigzins dronken optrad en dat was geweldig: wat een fantastisch mooie stem, echt bijzonder. Dat voelde alles bij elkaar enigzins oncomfortabel.

Het is niet te vergelijken met tekst en muziek van Lulu. In vrijwel geen opzicht. Hier voel ik mij anders en veel meer oncomfortabel. Maar dat is juist de bedoeling!

Dat klopt. Maar voor een uitgebreide mening mijnerzijds verwijs ik je graag naar mijn review die ik een poosje geleden hier postte. Het is namelijk niet per definitie zo dat alle albums die Leander1991 ruk vindt, ook ruk zijn.

Ha ha ..... keihard bij de beste 10 van 2011 according to The WIRE. Toch opmerkelijk die verdeeldheid.

Goede review, Paalhaas

Vanaf de eerste seconde is dit smullen geblazen, tot en met de laatste seconde blijft het spannend. Junior Dad is een ongelooflijk goed nummer, zeer verslavend ook. Sowieso is dit heel album verslavend, ik denk dat ik hem probleemloos 5x achter elkaar heb geluisterd.

Hard draaien helpt overigens, luister dit niet af via uw PC! Ik denk dat uit die hoek namelijk ook veel lage stemmers zitten.

Ik snap de kritiek nog steeds niet goed, ik snap dat dit geen hap-slik-weg-album is maar face it, welk album is dat de laatste jaren wél van ome Lou? Geef het gewoon een eerlijke kans en kom niet met 0,5 aanzetten want dat slaat gewoon nergens op. Het maakt mij nooit zo uit hoe en wie wat stemt, maar dat is toch wel erg ongeloofwaardig, luitsterend naar dit album.

4*

Aanvankelijk was ik niet van plan dit album te beluisteren wegens algehele desinteresse in wat Metallica tegenwoordig doet, maar na alle slechte kritieken (‘slechtste album ooit’ etc.) werd ik toch wel nieuwsgierig: zo slecht kon het toch niet zijn?

En inderdaad, dit album is verre van slecht. Als er iets slecht is, dan is het de zang van James Hetfield die regelmatig op me overkomt als een misthoorn in een symfonie-orkest.
Verder vind ik Lulu een behoorlijk spannende en beklemmende plaat.
De laatste paar maanden ben ik van plan geweest het te beluisteren met de teksten in de hand, maar dat is er nog steeds niet van gekomen. Wel heb ik iets over het concept gelezen, dus waar dit album over gaat is me duidelijk. In die context kan ik met de meeste teksten goed uit de voeten, maar hoe alle nummers precies samenhangen moet ik nog steeds uitvogelen.
Geen vrolijke meezingliedjes op dit album. Ik heb eerder het gevoel naar een film te kijken, waarbij Lou Reed min of meer het beeld is en Metallica de soundtrack maakte. Reed’s teksten zijn voor mij redelijk makkelijk in beelden te vertalen, deels door zijn intonatie en deels door de vele herhalingen die het verhaal alleen maar intenser maken. Doordat Lou Reed in de huid kruipt van Lulu, krijg ik soms een beetje een ongemakkelijk gevoel (‘vieze oude man’). Dat zijn zang, of liever gezegd voordracht, soms vals klinkt en dat Lou Reed’s stem over het algemeen slecht klinkt, deert me helemaal niet. Op de een of andere manier past dat wel bij het verhaal, en ik heb sowieso meer het gevoel naar een voordracht te luisteren dan naar zang, dus ik verwacht geen mooie zanglijntjes.
Over de muziek van Metallica heb ik regelmatig gelezen dat het niet bij de zang past en dat het lijkt alsof er 2 albums tegelijkertijd worden afgespeeld (eentje van Lou Reed, eentje van Metallica) maar daar heb ik geen last van gehad. Integendeel, naar mijn idee weet Metallica het gevoel in de teksten goed te vertalen in muziek en daarmee de sfeer alleen maar te verhogen.

De nummers op cd1 zijn korter en makkelijker te verteren, maar voor mijn zijn Frustration en Junior Dad van de tweede schijf de beste nummers van dit album. Dat wil niet zeggen dat de eerste cd geen goede nummers bevat. Met name Pumping Blood, en dan vooral het stuk waar het tempo omhoog gaat (‘Blood in the foyer, the bathroom, the kitchen’) en Iced Honey.
Niet alles is even goed (het openingsnummer bijvoorbeeld vind ik niet veel aan), maar toch is dit een van de betere albums die dit jaar uitgekomen zijn. In vergelijking met Death Magnetic en ook St. Anger vind ik deze samenwerking artistiek een sprong voorwaarts voor Metallica. Van Lou Reed ken ik alleen een paar albums uit de jaren ’70 (Transformer, Berlin, Coney Island Baby) en dit Lulu past op de een of andere manier wel in het rijtje.

Ik zet voor nu een stempeltje met 4.0 op dit album. Wellicht dat Lulu er in de toekomst nog een halfje bij weet te smokkelen.

4.0*

Uit mijn hart gegrepen Wizard. Zo kijk ik er ook tegenaan. En elke keer als ik hem weer eens luister maakt de plaat een steeds sterkere indruk. Maar het is anderszijds ook een lange zit en ik heb er niet altijd zin in.

Mooi stuk, Wizard. Goed te horen dat er steeds meer komen die deze plaat kunnen waarderen.

Ik ben een grote Metallica-fan, het is daarom zeer moeilijk om iets waar zij hebben aan meegewerkt af te breken. Maar dit is gewoon het slechtste album dat ik ooit heb beluisterd. Laten we beginnen met het 'gezang' van Lou Reed. Ik heb nog nooit iemand gedurende anderhalf uur zo irritant weten praten, want ik noem dus in feite geen gezang. Er wordt dan wel gezegd dat het bedoeld is als poëzie, maar dan merk ik dat toch niet.
Ook de muziek is quasi over de gehele lijn slecht, zeer ongeïnspireerd, wat eigenlijk wel goed past bij de stem van Lou Reed. Er zitten enkele betere stukken in, maar ik zou het nooit echt goed durven noemen.
Dit alles bereikt z'n hoogtepunt bij het laatste nummer 'Junior Dad', ik vind het echt onbegrijpelijk dat mensen dit een goed nummer vinden. Dit is één van de slechtste nummers dat ik ooit hoorde. Het begint men een intro van 5 min waar er quasi niks te horen is en het eindigt met een outro van 7 min waar er evenmin echt veel te horen valt, daartussen heb je dan nog 8 min er dan nog een stuk dat in de lijn ligt van de rest van het album: gewoon slecht.
Ik hoop dus dat dit voor Metallica een éénmalige samenwerking was met Reed, en dat ze vanaf nu terug gewoon Metallica kunnen zijn en dit jaar of volgend jaar een goed album uitbrengen.

wisten jullie dat live het nummer the view nog best aardig uit de verf komt

hier is gelijk ff linkje naar het nummer

YouTube - Lou Reed & Metallica - The View (Live in Germany)

Het album klinkt lelijk, maar als je kijkt naar de thematiek van die teksten van Lou (geweld, lust), dan passen die megalomane gitaren daar goed bij. De dictie van Lou Reed, die spelenderwijs tussen dat gitaargeweld doorglipt, is onovertroffen. De woorden die hij gebruikt verraden een soort misplaatste grandeur - dat is precies datgene waar ik Metallica altijd mee associeer. Een minpuntje daar is - van wat ik ken - dat de zang ook nog eens spuuglelijk klinkt. Hier is Lou eigenlijk in goede vorm, wat betekent dat dit volgens mij het beste Metallica-album tot nu toe moet zijn.

Bovendien slaagt het album wonderwel in wat het wilt uitdrukken. Buiten de intenties van de teksten om, doet dit mij denken aan bondage in Pruissische vorstenhuizen, aan een verschroeide aarde, aan de Orks in Lord of the Rings, aan machtsmisbruik, en nog veel meer. Het is allemaal niet echt esthetisch, of jaagt in ieder geval geen gangbaar idee van esthetiek na, maar dat hoeft ook niet. Het is onzin dat een kunstuiting mooi zou moeten zijn, om te slagen in wat het wilt uitdrukken.

Jaja, dit dan vergelijken met Beefhearts/Zappas meesterwerk, ik denk dat het met deze plaat toch echt anders zit, maar pluspunten voor degene die het toch probeert anders te zien en te ervaren

Tja, de vraag dringt zich dan op wie er nu 'anders' is.

Ik beleef het ook ongeveer zoals in het volkskrant artikel omschreven staat.

Ik vind de vergelijking wel interessant en het punt dat gemaakt wordt sowieso terecht. Veel mensen praten gewoon de algemene opinie na en hebben dit album helemaal geen serieuze kans gegeven.

Eind oktober voor het eerst gehoord. Toen was ik er niet zo wild van, maar, het is al vaker vermeld, Deze moet je echt vaker horen !! Hij wordt echt steeds beter !!
Die 3,5 is ie echt wel waard.

Heb beide cd's nu 3 keer gedraaid. Vooral die eerste disc viel me zat mee, met name dat snelle nummer heeft wel wat en ik stond al niet ongunstig tegen The View. Van die tweede disc is Little Dog een grote draak als nummer en Junior Dad is me aan de lange kant.
Lulu ligt me wel in tegenstelling tot wat de Aardschok in zijn kortzichtige review verkondigt.

Heb veel respect voor Lou Reed en de m.n. oude Metallica en er valt wel wat voor te zeggen...deze opmerkelijke samenwerking. Voor mij pakt het evenwel niet echt geweldig uit. Het komt in m.n. de wat zwaarder aangezette nummers te geforceerd over en als twee magneten met allebei +, die gewoonweg niet bij elkander kunnen komen. Reed klinkt soms bijkans als een ouwe zemelaar die boven al dat geweld probeert te komen. Daar waar Metallica een wat meer 'dienende' rol aanneemt, komt ook Reed beter tot zijn recht en heeft het meteen ook meer zeggingskracht. Wie weet wat nog volgen gaat; Bob Dylan met Coldplay, Bruce Springsteen met de Red Hot Chili Peppers, het zou zo maar kunnen.

Phil Collins met Buckethead..?

Ik heb veel respect voor Lou Reed en heb zijn betere albums. Maar dit is te erg. Sorry.

Tjonge, dit moet wel een kloteplaat zijn, met zo'n gemiddelde...
Gauw eens beluisteren...

Goed stuk op FRNKFRT, kan me er wel behoorlijk in vinden:

Over Metallica en Reed: Lulu op repeat | frnkfrt.net

Inderdaad een erg interessant stuk Vond dit album ook wel meevallen, maar echt véél te langdradig. Daarom mijn cijfer. Maar zal binnenkort weer eens een keer naar dit album luisteren

Nu 2,99 op Amazon.co.uk.

Ik koop 'm nog steeds niet. Alleen als ze er geld bijgeven.

Een album waar veel om te doen is, dit album kreeg voornamelijk vernietigende kritieken, velen noemen het zelfs het slechtste album ooit. De combinatie Lou Reed / Metallica vind ik al merkwaardig, twee artiesten met een lange staat van dienst maar wiens werk danig van elkaar verschilden. Maar eigenlijk past het in deze tijd waar samenwerkingsplaatjes (zie '&' of 'featuring' bij de uitvoerders) schering en inslag zijn. Ik was dan toch nieuwsgierig naar dit 'gedrocht'.

Het idee en de teksten zijn overduidelijk aan de hand van Lou Reed. Gebaseerd op toneelstukken van de negentiende-eeuwse Duitse schrijver Frank Wedekind over een door haar vader misbruikte danseres genaamd Lulu, dit is typisch een onderwerp voor Lou Reed. Bij momenten zijn de teksten boeiend maar vaak ook potsierlijk. Ik ben nooit gecharmeerd geweest door de monotone praatzang van Lou Reed maar soms past het goed bij de muziek en kon hij degelijk goed zingen (bij Velvet Underground of in The Blue Mask bv.). Hier dreunt hij zijn teksten op maar als hij gaat zingen is het vaak naast de toon dat het lachwekkend gaat worden. Echt tenenkrommend is het pas als James Hetfield daartussen schreeuwt en Lou Reed nog harder probeert te schreeuwen.

Het grote minpunt van dit album is vooral dat er geen interactie is tussen Lou Reed en Metallica. Waar dat Lou Reed spanning probeert te creëren speelt Metallica erop los als een beginnende band met inspiratieloze riffs en vierkant drumwerk van Lars Ullrich. Mistress Dread is hierdoor het dieptepunt van dit album, monotoon gedram waarin Lou Reed hopeloos spartelt en dat 7 minuten lang. De lengte is nog een minpunt van dit album, de nummers zijn te langdradig doordat ze nodeloos uitgesponnen worden. Metallica is hier het minst slecht als het gas terug neemt en louter als begeleidingsband van Lou Reed functioneert zoals op Little Dog en Junior Dad, de meest typische Lou Reed-songs en niet toevallig ook de beste twee (al slaat ook daar de verveling toe). Om nog een lichtpuntje te brengen: de intro's zijn vaak mooi en sfeervol totdat Metallica begint te beuken (en dan is de sfeer verbroken).

Het allerslechtste album ooit vind ik dit niet, zowel Lou Reed als Metallica hebben met respectievelijk Metal Machine Music en St. Anger nog slechtere albums uitgebracht. Dit album heeft tenminste enkele positieve punten maar veel te weinig om een voldoende toe te kennen. Lulu is wat mij betreft vooral een vervelend en bij momenten lachwekkend album.

Ook mooi dat ze dit nogsteeds voor 15 of meer verkopen... alsie minder dan 10 euro wordt, dan koop ik hem waarschijnlijk wel..

Zelfs €10 vind ik teveel voor dit album ... ik heb het dan ook niet gekocht (gelukkig maar) maar geleend.