Nightwish - Imaginaerum (2011)

"Dit album (Imaginaerum) doet aan als een musical of epische film en ik popel dus om deze film te zien. In afwachting, koop het album. Het is een meesterwerk en het beste wat Nightwish tot nu toe gepresteerd heeft!"

Zeer goed album dus...

Nightwish - Imaginaerum| metalreviews | ashladan.be

Avontuurlijke plaat met veel afwisseling, maar uiteindelijk toch wel een beetje aan de vermoeiende en kitscherige kant. Uptempo meezingers als Storytime en Last Ride Of The Day zijn onweerstaanbaar, maar daar tegenover staan een paar matige ballads en een paar maffe, kermis-achtige songs als Scaretale en Song Of Myself. Best leuk in elkaar gezet, maar ik kan er niet heel veel mee. Daarnaast valt zangeres Olzon herhaaldelijk door de mand, niet zozeer door haar stem (die is prima), maar door haar gebrekkige engelse uitspraak. De orkest-partijen vind ik dan wel weer erg mooi. Jammer alleen van die overdaad aan volksdans/ riverdance deuntjes die te pas en vooral te onpas opduiken. Al met al een ambitieuze plaat, maar wat mij betreft niet één van de betere van de band.

In tegenstelling tot Dark Passion Play zijn de nummers op Imaginaerum rakender en compositorisch beter afgewerkt. Wat niet wil zeggen dat het album gebrek aan avontuur kent.
Ik was het die altijd zat te roepen dat door het gebrek aan spel Nightwish voor mij nooit een topband zal worden. Ook hier een overdaad aan - inderdaad - kitscherige orkest-arrangementen, maar potverdorie toch even een verzameling memorabele songs. Ik wordt meermalen bij de haren meegesleept en dan zie je door ieder manco toch graag heen.

Een groot gedeelte van een nummer als Scaretale wordt voor mij nog wel verpest door de blije polka, verder namelijk een uitstekend nummer waar Olzon op haar best is. Ik vind het toch ook wel een beetje ergerlijk dat zij het in Turn Loose the Mermaids tientallen keren over een 'riever' ipv 'river' heeft. Dat is dan ook wel het enige wat dat betreft.
Ik sluit me bij james_cameron aan als ik zeg dat met de folkoristische inslagen wat meer gedoseerd had kunnen worden. Verder hoor ik ook op dit album te weinig metal en teveel orkest, maar het typeert wel weer de Nightwish sound.

Scaretale is een hoogtepunt, maar ik hoor even graag de meezingers Storytime en Last Ride of the Day of het spannende Ghost River. Turn Loose the Mermaids is - ondanks the 'riever
' - duidelijk de beste van de ingetogenere, waar ik Slow, Love, Slow net te cheesy vind - alhoewel zo'n nummer wel het avontuur symbolissert van Imaginaerum. In Song of Myself hoor ik zes waanzinnige minuten, maar er had iets bezuinigd mogen worden op het spoken word.

Toen bleek dat het album uitkwam en de vele ambitie die van de band afstraalde, was ik behoed voor een absolute flop. Storytime lokte me toch tot een luisterbeurt en ik ben beloond voor mijn moeite. Mijn favoriet van Nightwish door de krachtige en gevarieerde composities. Indrukwekkend hoe ze me van de 75 minuten toch minimaal zestig minuten geboeid kunnen houden. Dark Passion Play was dacht ik de nekslag van Nightwish, maar ook met Olzon zit er meer dan toekomst in Nightwish!

Nightwish is dus eindelijk terug met Imaginaerum. Was dit het wachten waard? Ik vind van wel. Alhoewel ik Dark Passion Play ook geweldig vond, kun je hier toch meer spreken van betere samenhang bij de nummers onderling en wellicht een betere chemie tussen de band en de 'nieuwe' zangeres Anette Olzon. De vocale wisselwerking tussen Olzon en Marko Hietala werkt hier dan ook geweldig en bij een nummer als 'The Crow, The Owl and the Dove' is het van buitengewoon toegevoegde waarde. Ook gitarist Emppu Vuorinen is weer aardig bezig. De riffs, voor zover aanwezig, klinken strak en zijn solo's klinken weer mooi. Hij is niet de man van virtuositeit maar zijn solo-geluid en spel kan ik altijd zeer waarderen en klinkt verfrissend bij de soms hectische nummers. Drummer Jukka Nevalainen drumt zoals altijd perfect in dienst van de nummers maar ik vind het juist op 'Song of Myself' leuk dat hij in het begin wat speelt met de 7/8 maatsoort.

Het album is een reis geworden van het zeer mooie ouverture 'Taikatalvi', via traditionele Nightwish-deuntjes en andere wat experimentelere orchestrale en folk-achtige thema's naar het grote nummer van de plaat, 'Song of Myself'. Nightwish is altijd al van de zware bombast en orkesten geweest, dus dat was geen verrassing hier. Maar meer dan ooit wijken de harde metalriffs voor de soms subtielere en vaak overwoekerende orkest-arrangementen. Mijn smaak wordt steeds minder metalgericht en wellicht kan ik daarom zeker waarderen dat het metal-element van de band wat naar de achtergrond verschoven is. Een nummer als 'Rest Calm' zal daarom nooit mijn favoriet worden. Wel vraag ik me af en toe nog af wat bandleider Tuomas Holopainen nou nog doet als al het voormalig toetsenwerk is vervangen door orkest. Tuurlijk, piano's bespeelt hij nog steeds, maar aangezien hij nooit aan solo's doet heeft hij het qua spelen niet erg druk. Het zij hem vergeven natuurlijk, want hij heeft tenslotte zowat alles wat hier op de plaat staat geschreven.

Zoals gezegd bevat deze plaat een aantal traditionele Nightwish nummers. Het introducerende 'Storytime', het wat 80s klinkende 'Ghost River', het snelle 'Last Ride of the Day'... allemaal spul wat we eerder al gehoord hebben, maar wat ook hier gewoon weer goed en krachtig overkomt. Meer dan ooit vind ik echter de wat rustigere nummers het sterkst: 'I Want My Tears Back', 'Turn Loose the Mermaids' en 'The Crow, The Owl and the Dove'. Hoogtepunt van het album blijft echter het fantastische 'Scaretale'; geweldig eng dat begin als je door het donker naar huis fietst door verlaten straten, en natuurlijk is het folky middenstuk erg verrassend. 'Slow, Love, Slow' klinkt wat experimenteler voor de band, maar echt graag luister ik er niet naar dit geflirt met slow jazz.

Dan het grote nummer 'Song of Myself' die ik best vind tegenvallen. Was dit nummer top, dan gaf ik graag de volle mep, maar ik vind het nummer ongeveer op de helft ontzettend inkakken. Geforceerd wordt metal gerag erin gegooid, wat ik niet vind passen. Het 'spoken word' gedeelte is op zich best mooi, maar hoort voor mijn gevoel niet in hetzelfde nummer. De flow was er toch al uit. Desalniettemin was het begin erg mooi en sterk. Gelukkig maakt de afsluitende orchestrale medley alles goed want die vat alle mooie melodieën die langs zijn gekomen even samen en maakt de plaat tot een sprookje... althans, zo vind ik het voelen.

Rechtvaardigt dit album het lange wachten na het voor velen teleurstellende Dark Passion Play? Absoluut.

Na vele luisterbeurten vind ik dit nog steeds een een geweldig album! Dark Passion Play vond ik ook mooi, maar valt bijna in het niet als zijn grote broer Imaginearum om de hoek komt kijken. Na het horen van Storytime, had ik heel even mijn twijfels. Niet dat ik het nummer niet leuk vond, maar ik hoopte dat het album niet in die stijl (als in catchy abba-achtig) zou blijven. Nadat ik The Crow, the Owl and the Dove had gehoord, kreeg ik er al een stuk meer vertrouwen in.

En toen was het zover, het album lag op mijn deurmat! Eindelijk! Het eerste nummer, Taikatalvi, is een perfect openingsnummer! De stem van Marco weet mij altijd te bekoren, en al helemaal in het Fins. Daarna volgende Storytime. Zoals ik al eerder gezegd heb, een leuk nummer, maar ook geen uitschieter.

Ghost River begon al met een lekker intro. Een kinderkoor, dat is mijn ogen wel gewaagd. Het zou net té kunnen zijn, en onnodig. Maar in dit nummer komt het goed tot zijn recht. Sterker nog, het geeft het nummer een stukje extra pit! Daarna volgende het veel besproken Slow, Love, Slow. Ik moest in het begin erg wennen aan dit nummer. Het is een nummer die ik niet gewend ben van Nightwish. Na een paar luisterbeurten zat het nummer er goed in, en is hij inmiddels makkelijk weg te luisteren.

I Want My Tears Back is echt een nummer waar ik van hou! De stijl, de bombast, en ergens een 'ouderwets' Nightwish-nummer. En ook een mooi aandeel van Marco in dit nummer. Het middenstuk valt bij mij ook goed in de smaak! Scaretale, een apart nummer. Maar ook bij dit nummer komen ze weg met het kinderkoor. En de stem van Marco, geweldig! Het instrumentale Arabesque past er mooi tussen door. Een lekkere afwisseling.

Turn Loose The Mermaids is voor mij persoonlijk één van de mooiste nummers van het album. Het nummer heeft iets, ik weet niet goed hoe ik het kan beschrijven. Vanaf de eerste luisterbeurt viel dit nummer mij al op.

Rest Calm is een lekker nummer tussendoor. Niet echt heel erg bijzonder, maar toch weer mooi gemaakt. Vooral het (rustige) refrein pakt mij wel. En opnieuw flikken ze het weer met het kinderkoor! The Crow, The Owl And The Dove is dan weer een rustig nummer. Een prachtige ballad, heerlijk ontspannend.

Met Last Ride Of The Day komen ze weer hard terug. Net als bij I Want My Tears Back krijg ik hier weer een 'ouderwets' Nightwish-gevoel. Het refrein ligt goed in mijn gehoor, en blijft me vaak in gehoor bij. Song Of Myself vind ik een bijzonder nummer. Eerst een rustig intro, en binnen no time bombast, heerlijk! De gedichten die worden voorgedragen, zijn erg mooi. Gewaagde keuze naar mijn mening, een nummer voor met voorgedragen gedichten, maar het komt hier goed tot zijn recht. Als afsluiter hebben we Imaginaerum. In feite is dit eigenlijk een medley van alle nummers op het album. Het zal vast het aftitelings-nummer worden in de film. In mijn ogen een mooie afsluiter.

Kort samengevat vind ik dit een geweldig album! Het overtreft Dark Passion Play, en Anette heeft hier laten zien wat ze in huis heeft. En hoewel ik Tarja ook een geweldige zangeres vind, ben ik ook meer dan blij met Anette. Op naar het concert 13 april in de HMH!

Dit album zie ik voor mezelf als de meest verrassende ontdekking van 2011. Ik heb me afgelopen jaar vooral bezig gehouden met indie- muziek en ik was duidelijk toe aan wat anders. Toen beluisterde ik deze sprookjesachtige, bombastische en filmische muziek van Nightwish. Kitsch op z’n best.

Ik zou willen vragen of de andere albums van Nightwish ook zo mooi zijn aangekleed met orkestrale instrumentatie, want dat maakt de muziek van de band alleen maar sterker denk ik.

Het album blijft qua instrumentatiekeuze steeds verrassen. Zo vormt de doedelzak in ‘I want my tears back’ een leuke kwinkslag. Zeker op het eind wanneer er wordt samengespeeld met zwaar geschut van de elektrische gitaar. ‘Slow, love, slow’ begint als een Jazz nummer, met begeleiding van de contrabas, waarin dan toch de strijkers uit de kast worden gehaald, en zelfs een blues gitaar.

Het hoogtepunt van het album komt dan nog. Scaretale doet me genieten van het brede scala instrumenten dat daarin te horen is, de afwisseling en dynamiek en bovenal de formidabele compositie. De spanning wordt de eerste halve minuut goed opgebouwd. Daarna komt er een schattig kerstkoortje voorbij, dat me doet denken aan dat bekende deuntje van Harry Potter. Al gauw slaat de stemming weer om. De overgang halverwege, naar de vieze circusact toe, is ook briljant gedaan. Het hoogtepunt in het nummer is daar te vinden waar alles samenkomt, van 5:38 - 6:12. Het lied had wat mij betreft ook al daar mogen eindigen. Maar Nightwish heeft besloten het weer rustig af te bouwen met het kinderkoor en eindigt in de Efteling bij het land van laaf. Er zit zo veel meer in dit nummer dan dat ik hier kan beschrijven. Geef het een luisterbeurt of 3 en je bent verkocht.

De afsluiter ‘Imaginaerum’ is een korte, volledig klassieke uitvoering van het album. Uit bijna alle nummers zijn delen terug te horen. Ik had deze graag nog wat langer gehad, maar helaas blijft het bij 6:18.

Hou je van klassiek, stevige gitaren en bombast, dan is dit haast verplichte kost voor je.

Bravo!

Het tweede album met Anette Olzon en die lijkt in haar rol gegroeid. Ze zingt werkelijk geweldig (hoewel ik een glimlach niet kan onderdrukken als ze weer eens ‘riever’ in plaats van ‘river’ zingt).

De opener is een lekker, korte, door Hietala in het Fins gezongen nummertje. ‘Storytime’ is de eerste single. Ik kwam hier al de opmerking ‘Abba met een stevig gitaartje eronder’ tegen. Het klinkt in ieder geval erg lekker, de riff doet wat denken aan die van ‘Master Passion Greed’. ‘Ghost River’ is het eerste topnummer. Geweldige riff, duistere sfeer en tekst en de maniakale vocalen van Hietala in het refrein (sommigen vinden zijn stem karikaturaal, ik kan hem erg goed hebben). ‘Slow, Love, Slow’ is weer een soft intermezzo tussen het symfo-metal geweld, hoewel het naar het einde toe harder wordt. ‘I Want My Tears Back’ rockt weer lekker weg en krijgt door een doedelzak weer een heel eigen geluid. ‘Scaretale’ is een apart nummer, met een heel ‘griezelige’ sfeer. Olzon laat zich hier van haar engste kant horen en ook Hietala’s ‘act’ is geweldig. Instrumental ‘Arabesque’ voegt naar mijn idee niets toe aan het album en had derhalve beter weggelaten kunnen worden. ‘Turn Loose the Mermaids’ is weer een mooi, rustig nummer. ‘Rest Calm’ is lekker zwaar, een beetje doomy. Dit wordt afgewisseld met rustige passages. Op de een of andere manier verdraag ik Hietala’s zang hier wat minder. Het sleept op het ook maar moeizaam naar het einde. De tweede single, het door Hietala geschreven ‘The Crow, the Owl and the Dove’ volgt. Wederom een erg rustig, mooi nummer. Hierna volgt meezinger ‘Last Ride of the Day’, een heerlijk nummer met een fijne opbouw van het couplet tot aan het refrein. ‘Song of Myself’ is de epic hier en in tegenstelling tot sommigen vind ik het een geweldig nummer, ook het tweede deel met de voorgedragen gedichten over de opbouwende muziek. Het afsluitende titelnummer is een orkestrale medley van de rest van het album. Had niet gehoeven, is wel erg leuk.

Op basis van wat ik van de eerdere albums ken, denk ik dat ik dit Nightwish’ beste album vind. Vanwege dat ene mindere nummer en een paar kleine dingetjes geen 5, wel 4,5 sterren.

Ook dit album van Nighwish kan na zoveel jaar moeiteloos overeind blijven, vind ik. Net zoals de voorganger, DPP, staan hier ook wat mindere nummers op (vooral de softere nummers kan ik minder goed lijden, ze kabbelen maar door), maar daarentegen ook erg aangename, zoals scatetale, waarin Anette net even wat anders (enger) zingt dan gebruikelijk. Het echte avontuur hoor ik op dit album minder dan op zijn voorganger, maar een aantal nummers blijven spannend, ook als je ze jaar op jaar blijft draaien. Bij Nightwish kom ik toch echt wel voor het hardere werk, en dat heeft dit album wel (zij het niet in overvloed).
Zeker gezien de opvolger met Floor toch redelijk anders klinkt, en ik daar voor een enkel nummer op dat album toch een compositorische armoede zie ontstaan (dat geldt overigens niet voor de epic), kan ik deze plaat toch goed waarderen.

In mijn toenmalige recensie op metalfan.nl heb ik het album met een 73/100 beloond omdat ik vond dat de band zich er bij vlagen echt makkelijk vanaf maakte (I Want My Tears Back) of gewoon matig werk leverde (Song Of Myself). Ik vind I Want My Tears Back nog steeds oppervlakkigheid ten top (van het type 'gooi er wat folk bij en de fans slikken het wel'), maar een song als Rest Calm vind ik nu echt wonderschoon.

Het belangrijkste punt is ook echt wel dat Olzon dit keer echt goed in haar rol gegroeid is. Waar ze op het vorige album bij vlagen wat vlak klonk, gaat ze hier goed tekeer op een nummer als Scaretale, toont ze haar meest sexy kant op Slow, Love, Slow en laat ze op Turn Loose The Mermaids haar engelenstem weer optimaal horen. Mijn vrees zat hem vooral in hoe Song Of Myself nu zou bevallen. Het antwoord is een welgemeend "eh... kan erger, maar ook zoveel beter". Er is een opbouw naar iets groots, maar het nummer valt plat met de spoken word stukken. Een heel geforceerde manier van gevoelens oproepen, en dat is erg jammer op een album dat ik bijna een hogere score had gegeven dan nu. Had dit nummer a la Ghost Love Score muzikaal groots laten eindigen, om vervolgens het album met de spoken word stukken te laten afsluiten.

Desalniettemin heb ik nu zoveel meer genoten van de muziek dan ik toen in 2011 deed en dat is iets dat ik met alle liefde meeneem. Met uitzondering van twee songs loopt het verder als een klok.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Imaginaerum
6. Angels Fall First
7. Dark Passion Play
8. Once

Dat dit album zo goed bevalt, mag best een verrassing genoemd worden. Dark Passion Play was geen beste kennismaking met Anette Olzon. Vocaal niet, maar ook instrumentaal niet. Op Imaginaerum heeft Anette haar plaats gevonden en zingt ze met overtuiging. Ze kan zelfs lekker freaky uit de hoek komen en heel zwoel. De muziek gaat nu echt veel meer richting filmmuziek. Geen verrassing, aangezien Tuomas zijn liefde ervoor nooit onder stoelen of banken geschoven heeft. Het zorgt ervoor dat de pakkende losse nummers er niet meer zijn, maar het album meer een geheel geworden is. Tijdens het luisteren moet ik vaak denken aan The Lord of the Rings of een game als Elder Scrolls: Morrowind. Het is dus avontuurlijk, goed verzorgt en kakt slechts op weinig momenten in. Het is bij vlagen ook behoorlijk een soundtrack. Dat maakt het wat lastig te behappen, al maken de rijke orchestraties het wel echt mooi.


Tussenstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Imaginaerum
5. Angels Fall First
6. Once
7. Dark Passion Play