Nightwish - Imaginaerum (2011)

Ik heb het na deze cd helemaal gehad met Nightwish! Naar mijn mening was Tarja Turunen niet te vervangen als zangeres en dat bleek al snel uit de zeer matige live prestaties van Annet Olzon en nu weer op cd, krachteloos en totaal niet boeiend. Kwam Nightwish op vroegere cd`s nog wel eens lekker heavy uit de hoek nu is het allemaal zo zoetjes. Af en toe wat orkestrale stukken zijn nog wel te behapstukken maar hier is het allemaal te over the top. Toppunt is het kwijlnummer Slow Love Slow wat een baggernummer!
Nee Nightwish is helemaal over voor mij, doodzonde.

Bovenstaande stem mag verwijderd worden. Dit is duidelijk een user die een 0,5 niet weet te interpreteren.

Iemand die 5 punten geeft aan Dream Theater (en dan ook nog eens dát album) kan je sowieso al niet serieus nemen , maar om hem de 0,5 punten af te pakken vind ik iets teveel van het goede. Deze score kan ik niet helemaal interpreteren, aangezien hij nog maar weinig cijfers heeft uitgedeeld, maar wat mij betreft krijgt hij de voordeel van de twijfel. Als hij in de toekomst dit soort cijfers vaker uitdeelt is deze score volgens mij legitiem, ook gezien zijn muzieksmaak. Het punt is dat hij nog maar drie dagen actief is op het forum. Dat spreekt dan niet echt in zijn voordeel, maar goed.

Jou protest lijkt mij ook een beetje fanboy gedrag horned_reaper

Het heeft meer met het feit te maken dat bovengenoemd user nogal een zwart wit denker is.

0,5 sterren geef je enkel aan een album zonder talent, vernieuwing een bagger productie en een belabberd thema... etc.

Dit is gewoon puik geproduceerd, met een prachtig orchest en teksten waar goed over nagedacht is. Al zou je een gruwelijke hekel aan de muziek van Nightwish hebben, dan is dat opzich al minimaal 2 sterren waard.

Maargoed, dat is dan weer mijn mening blijkbaar.

Van het geven van punten aan een cd staat nergens dat dit gebasseerd moet zijn op punten als productie,muzikaal talent of uitvoering. Mijn 0.5 punten zijn gebasseerd op een zeer teleurgestelde oud Nightwishfan die afgeknapt is op een matige zangeres en op een cd die weinig meer rockt en teveel slappe nummers bevat. Bovendien is deze cd veel te zwaar georkestreerd waardoor ik af en toe meer het gevoel heb naar een orkest te luisteren dan naar een rockband. Ik zeg niets met dit cijfer over de productie of het muzikaal vakmanschap van de band want die is op de zang na dan prima. En waarom moet ik niet serieus genomen worden als ik Dream Theater 5 punten geef? Deze band heeft in al die jaren kwalitatief zeer goede cd`s uitgebracht (wat ook vaak blijkt uit de recensies in de diverse rockbladen) en de muzikanten zijn gewoon top! De cd van hun Scenes from a Memory geef ik 5 sterren omdat deze toevallig mijn favoriete cd is van hun en nog steeds ongeevenaard wat mij betreft.

Ik had op Oceanborn al het gevoel naar een symfonieorkest te luisteren. Weliswaar kwam het daar nog uit een doosje. Maar toch.

Dat laatste is een drogreden ten opzichte van je eerste zinnen.

Ik ben zelf ook een Dream Theater en ZEKER een Rush fan. Maar smaken verschillen zullen we dan maar weer zeggen.

De reden dat ik de Score DVD de mooiste DVD van Dream Theater vindt is omdat deze wordt begeleid door een prachtige symfonie orchest! En als ik ergens van hou is het een orchest met een rockband (L)

En Nightwish kan mij dan ook niet bombastisch genoeg zijn ^^ Hoe meer strijkers en koperblazers hoe meer kippenvel ik over mijn lichaam krijg.

Ik ben ook heel blij dat Nightwish wat is afgestapt van die hardere beuk nummers zoals de draak "I Wish i Had an Angel" bijvoorbeeld. Ballads kan Marco erg goed zingen.... maar ruige nummers of hoge nummers moeten zeker in het geval van Marco echt stoppen. De grootste afknap voor mij bij Nightwish is altijd de mannelijke zang geweest.

Anette zet hier een prachtige prestatie neer, en weet haar stem echt formidabel te gebruiken. En ondanks dat ik altijd een zwak voor Tarja had, weet ik zeker dat er op dit album een paar nummers staan die Tarja nooit zo mooi zou kunnen hebben gezongen als Anette doet.

Deze band eigenlijk altijd links laten liggen. Wist dat ze bestonden, ook wel eens wat beluisterd maar heeft me nooit 'gepakt'.

Dat doet deze Imaginaerum wel.

Geweldige bombast wordt afgewisseld met mooie lieflijke klanken en vervolgens weer aardige popdeuntjes die de hele dag in je hoofd blijven hangen (want my tears back).

4,5

Na in eerste instantie gematigd gereageerd te hebben op "Storytime", heb ik ondertussen dit album veel objectiever onder de loep genomen. En het moet gezegd, ik ben toch enthousiast!!
Hier dan ook mijn eerste Nightwish-albumbespreking:

Het album opent op geheel Finse, traditionele wijze met het prachtig door Marco (in het Fins) gezongen openingsnummer "Taikatalvi".

"Storytime" blijft weliswaar last houden van het ABBA meets Nightwish-syndroom, maar gelukkig is de albumversie al beter dan de versie zoals ik die op Youtube heb gehoord. Maar ben het wel met horned_reaper eens dat het het minste nummer van het album is.

"Ghost River" is een monster van een track en hier mag Marco ook een potje meezingen, en hoe!!! Wat een stem heeft die gast toch. Zowel ruig als clean vind ik Marco werkelijk geweldig en het moet gezegd: hij blaast Anette met gemak omver. T.o.v. horned_reaper's mening heb ik dan ook wel degelijk een andere beleving bij de zangstemmen en dan met name bij die van Marco.
Wat in het geval van "Ghost River" gevoelsmatig wel een vertekend beeld schetst betreffende de situatie binnen Nightwish: eerst was Tarja de frontvrouw en met haar opera-vocalen matchte ze i.m.o. perfect met de knallende vocalen van Marco die er sinds Century Child bij kwam als 2de vocalist. Echter nu lijken de rollen i.m.o. om te keren: Marco die werkelijk ervoor zorgt dat de lat nog ff wat hoger wordt gelegd, getuige de grillige, maar sterke zanglijnen tegenover de meer poppy vocalen van Anette die zowat naar achteren worden geduwd (zonder hierbij overigens afbreuk te doen aan de zang van Anette). Echter zorgt het er wel voor dat er (al een tijdje) eigenlijk, geen sprake meer is van een female fronted metalband, wat Nightwish wel ooit was.

"Slow, Love, Slow" is een vreemde eend in de bijt, maar wel een gedurfde. Eentje die meerdere luisterbeurten vergt. Ik vind dat Nightwish ermee weg komt. Overigens ook petje af voor Anette, die dit nummer meeslepend ingezongen heeft.

Daarna is het rampetampen met "I Want My Tears Back" wat duidelijk weer klinkt als een meer traditioneel Nightwish-nummer. Naar het midden toe lijkt het nummer een beetje te neigen naar Riverdance/Lord of the Dance-achtige muzikale taferelen, getuige het gebruik van de Ierse doedelzak. Echter mag dit zeker de pret niet drukken.

Wat dan volgt is werkelijk een Nightwish-extravaganza, middels het bizarre en tegelijkertijd briljante "Scaretale" die middels een fenomenaal intro pas ergens in de 2de minuut tot volle wasdom komt. Wat direct opvalt zijn de diabolische zanglijnen van Anette,die zich in dit nummer van een héél andere, maar absoluut uitstekende kant laat zien. Sowieso valt op hoe ze als zangeres is gegroeid en op dit album een stuk afwisselender klinkt dan op Dark Passion Play. Het middenstuk is overigens iets wat je gehoord moet hebben.

Na het instrumentale, toepasselijk klinkende "Arabesque", volgt de ballad "Turn Loose the Mermaids", waarin Anette opnieuw laat zien dat ze misschien nooit Tarja voor de volle 100% kan en zal vervangen, maar op zich gewoon een geweldige zangeres is. Haar mooie, volle zanglijn sluit perfect aan op de kleurrijke muziek die deze ballad rijk is.

"Rest Calm" heeft zo'n typisch refreintje wat dagenlang in je hoofd kan blijven hangen, zonder dat het gaat vervelen overigens....een beetje dezelfde verslavende werking wat "I Want My Tears Back" ook al kenmerkt. Mooie afwisseling ook binnen de stevigere en rustigere coupletten en refreinen, zonder dat het geforceerd klinkt. En het kinderkoortje maakt het af...

De ballad "The Crow, the Owl and the Dove" is zeer redelijk te noemen, vooral vanwege de mooie samenzang, maar zoetjes aan kreeg ik wel het gevoel dat het vanaf dat moment allemaal wel weer mocht gaan knallen.

Wat dan ook gebeurt met "Last Ride of the Day" die qua stijl en onweerstaanbaarheid veel weg heeft van "I Want My Tears Back". Lekker beuknummer, geweldige zanglijnen, stukje bombast, fijne gitaarsolo: typisch zoals ik het ook graag van Nightwish mag horen.

Daarna volgt het grootse, epische "Song of Myself". Het nummer knalt er al vrij snel op een lekker beukend en bombastische eerste sectie goed in en gelukkig is middels dit nummer ook nog steeds duidelijk te horen dat Nightwish nog steeds lekker heavy kan klinken. Mooi is ook hoe de arrangementen van Tuomas goed samengaan met de ultra-heavy gitaar-en baspartijen van Emppu en Marco. De soundtrack-achtige tweede sectie met spoken word klinkt ook erg sterk.

Het album sluit af met een orkestrale medley die alle hoofdthema's van de vorige tracks nog eens de revue laten passeren en had gevoelsmatig niet per se gehoeven (misschien had het album beter met een knaller kunnen afsluiten), maar ondanks dat is het een aangenaam stuk muziek.

4 jaar na Nightwish' vorige studio-album was het best spannend waar de band mee op de proppen zou komen, maar bewijzen met Imaginaerium dat er absoluut leven is na Tarja. Anette is ontzettend gegroeid als zangeres en klinkt veel gevarieerder dan op haar debuut Dark Passion Play. Marco's vocabulaire bijdragen hadden i.m.o. nog wat meer mogen bijdragen tot het grotere geheel, want persoonlijk mag ik 'm graag horen. Echter mag het de pret niet drukken. Tot slot kan ik ook alleen maar concluderen dat Tuomas als voornaamste songwriter binnen de band gewoon erg goed bezig is, alhoewel ik me soms wel betrap dat ik het idee heb dat hij soms wat leentjebuur bij zichzelf speelt.

Conclusie: Imaginaerium is een zeer compleet en ambitieus album waarmee Nightwish de meer bombastische aanpak van voorgangers Once en DPP nog meer doortrekt en in ieder geval hun meest epische album tot nu toe heeft afgeleverd. En ondanks dat ik een zwak blijf houden voor het vroegere werk, kan ik niet anders dan toegeven dat ik dit nieuwste wapenfeit eigenlijk gewoon een dijk van een album vind. Chapeau!!!

Erg goed album. Zitten echt wel goede nummers in. Ik heb hem nu meermaals beluisterd en hij wordt er alleen maar beter. Er zitten ook wel een paar specialere nummers bij die er niet zo goed bij passen en ik minder vind.

Prachtige recensies hier allemaal wat men ook van dit album vind, dit vind ik ervan.
Dit is echt de Nightwish geworden zoals ik hoopte dat die zou worden. Dat wil zeggen weer melodieuzere lijnen en pakkendere songs dan op "DPP".
Net dat ene nummer 'Slow, love, slow' , ja, ik vind het niet slecht, zelfs erg zuiver gezongen, maar toch hoeven ze dit voor mij in de toekomst niet meer te doen. Maar daartegenover prachtige orkestraties die ik tot nu toe tot de beste van Nightwish vind vinden.
Ook de metal vind ik weer pakkend al had dit van mij nog iets meer op "Imaginaerum" aanwezig mogen zijn. Ze moeten niet te zoetsappig worden in de toekomst want voor mij mag het best een stevige band blijven. Maar hier is alles nog in balans.
Ze hebben zichzelf er dus niet makkelijk vanaf gebracht en enorm veel werk in dit album gestoken en dat is duidelijk te horen.
Vanaf het begin dat de plaat begint is het een feest der herkenning.
Ik ben overdonderd.
Leuk introotje is 'Taikatalvi'.
'Storytime' vind ik een echt goed standaard Nightwishnummer.
'Ghostriver', de spanning sneert eraf, goeie wisselwerking tussen Anette en Marco trouwens.
'I want my tears back' vind ik echt een knaller van formaat net zoals 'Last ride of the day'.
'Scaretale', een prachtig nummer met vele verassingen,..klasse.
'Rest calm' vind ik ook weer zo'n parel van een nummer met een prachtige opbouw naar een hoogtepunt.
'Song of myself' mag je gerust een werkstuk noemen, zoals je heel "Imaginaerum" een werkstuk kan noemen. Een song met vele facetten, boeiend en ontroerend, en zie ik hier de film al aan me voorbij komen.
Tenslotte een nummer waar ik nog iets over kwijt wil, 'The Crow, The Owl and The Dove', fantastisch nummer aan de hand van Marco Hietala.
Tuomas mag zich een gezegend mens voelen om de gaven te bezitten om een eerste klas componist te zijn.
Anette zingt op dit album prachtig zuiver en krachtig dit heb ik in het verleden wel anders meegemaakt, een goeie vooruitgang dus.
De andere 3 Nightwish leden daar kan ik eigenlijk niks meer over zeggen, het blijven klasse artiesten, zowel Marco, Emppu, als Jukka.
Ook de Folk/Keltische invloeden vind ik de nummers nogmeer kracht en diepgaande sfeer toevoegen, al heb ik uit eerdere recensies vernomen dat niet iedereen er zo van gecharmeerd is. Ook de kinderkoren vind ik de muziek nog meer filmische klanken geven.
Ze hebben zowat alles uit de kast gehaald voor een muziekspektakel.
Ik dacht dat "Once" niet meer te overtreffen was, dat is het voor mij ook niet, maar "Imaginaerum" doet er voor mij niet voor onder, en delen deze 2 albums dezelfde plaats.
Alleen al het artwork van "Imaginaerum" is een prachtig uitgewerkt geheel waar veel symbolen in verborgen zitten.
Wat dat betreft zou elke liefhebber het origineel moeten hebben, en niet gedownload, al is het alleen al om respect voor de band.
Dit vind ik ronduit een geweldig gevarieerde cd.
Nightwish op z'n best.

Fantastische plaat Anette Olzon heeft echt een hele mooie stem.Hoogtepunten zijn storytime, turn loose the mermaids en rest calm.

Ik ben het met je eens. Op dit album doet Nightwish datgene wat ze op de voorganger ook hebben gedaan. En hoewel die verassend goed uit de bocht kwam kan ik dat niet zeggen van Imaginaerum. De band heeft veel te veel aandacht besteed aan haar symfonische aspect, waardoor de gitaarpartij tot een karikatuur vervalt. Het orchestrale kan zeker versterkend werken, zoals Rhapsody (en ook Nightwish op Once) al meerdere malen bewezen heeft. Maar op Imaginaerum komt het allemaal ongecontroleerd uit de bocht, en dat is jammer. Er is niks mis met de orchestrale muziek an sich, maar gecombineerd met gitaar is dit een regelrechte ramp. En hetzelfde zou gezegd kunnen worden van de gitaar, alhoewel die an sich juist wel verschrikkelijk is. Enige positieve puntje is Marco Hietala's zang, die man kan beter stoppen met deze overgewaardeerde Finse band en meer aandacht stoppen in zijn Tarot-projectje, want daar zit nog enigszins toekomst in.

Nu maar wachten op die film, want ik ben best benieuwd hoe slecht deze musici zullen acteren.

Het orchestrale gebruik van Rhapsody beter vinden dan op dit Nightwish album.... jeetje.

Waar let jij dan in hemelsnaam op Spock?

Is het niet gewoon een kwestie van keuze die de band heeft gemaakt? Om de metal wat meer naar de achtergrond te schuiven ten gunste van het symfonische aspect? En dat bevalt jou wellicht wat minder, maar de term karikatuur vind ik zelf iets overdreven. Het blijft mijns inziens een smaakvol geheel. Dat het ten koste gaat van het metal gedeelte (zwakke gitaar arrangementen) ben ik het eens. Maar toch is het orkestrale gedeelte van dit album zo goed dat het samen met de pakkende nummers en een wat mij betreft uitstekend gelukte gimmick als scaretale een goed album is geworden.

Waarom Nightwish als een metal band proberen te zien als ze duidelijk proberen om dit niet te zijn?

Al die gefrustreerde metalheads die vinden dat de gitaar niet dik genoeg in de mix zit..... ik snap het niet zo goed.

Ik ga bij een album van Blof toch ook niet zeuren dat er niet genoeg distortion in de gitaren zit?

Dit is duidelijk wat de band wilde laten horen, en dat is geen fout van de band.
Het is gewoon het geluid dat de band hier graag wil neerzetten waar bovenstaande user zich inderdaad niet zo goed in kan vinden.

(En het kan aan mij liggen.... maar ik vindt dit album ietsje steviger dan DPP)

Nightwish levert hier half werk qua gitaar. Ik hoef het niet per se heftiger, en ik kan je garanderen dat ik helemaal niet gefrusteerd ben op dit moment. Als de gitaar toch zo smakeloos wordt onderdrukt, laat hem dan helemaal weg. Overigens ben ik het er helemaal mee eens dat dit een kwestie van smaak is, en ik ben zelf gewoon teleurgesteld, wellicht doordat dit niet mijn smaak is, terwijl deze band ooit wel muziek leverde die wel mijn smaak was.

Horned Reaper:

Ooit was Nightwish een metal-band, en dat zijn ze nog steeds. Mooi paralel overigens met Burzum, waarvan Vikernis ook telkens bestemeld geen metal-band te zijn. Desondanks blijft het voor de luisteraar metal, egaal wat de maker ervan denkt.

Over Rhapsody: ze hebben op de afgelopen platen geleerd van de complicaties die een orkest met zich meebrengt. Door dat hele orkestrale gedoe terug te dringen tot een minimum blijft het te overzien, wat voor een metalband belangrijk is. Dat Nightwish kennelijk niet dergelijke muziek probeert te maken kan mij niks schelen. Een band kan doen wat hij wil, en er met 100% achter staan. Desondanks kan een plaat vies tegenvallen, zelfs wanneer de bandleden de schijn ophouden dat het helemaal volgens plan gelukt is.

Je spreekt tegen Dream Theater (user) over drogredenen, maar ik zou jouw laatste bericht eens bekijken, horned reaper.

Het goeie van een band als Nightwish is dat het zich evolueert en niet constant in de tijd blijft hangen hoe vreselijk goed dat ook was.
Ik vind de hele samenhang van het album een prima geheel, en je moet het zien het heeft alles te maken met de aankomende film.
Maar ik geef ook toe ik hoop in de toekomst weer wat meer metal up-tempo nummers te mogen verwachten voor de verandering zoals dat bijvoorbeeld zo goed aanwezig is op een album als "Century child" en wat albums daarvoor.

Na Dark Passion Play was het even afwachten welke kant het op zou gaan met Nightwish. Ik kan mij nog een show in de HMH herineren waar menig fan met een teleurgesteld gevoel de zaal uit ging. Met deze CD weten ze me dan toch weer te bekeren. Vet aangezette catchy nummers als Storytime en I Want My Tears Back zijn echt niet fout in mijn beleving. En het nummer ertussen laat horen dat de zangeres met meer zelfvertrouwen achter de microfoon staat. De uitbundige uitvoeringen van de nummers gaan soms wat te ver, maar Nightwish blijft een band om rekening mee te houden.

Nightwish is dus eindelijk terug met Imaginaerum. Was dit het wachten waard? Ik vind van wel. Alhoewel ik Dark Passion Play ook geweldig vond, kun je hier toch meer spreken van betere samenhang bij de nummers onderling en wellicht een betere chemie tussen de band en de 'nieuwe' zangeres Anette Olzon. De vocale wisselwerking tussen Olzon en Marko Hietala werkt hier dan ook geweldig en bij een nummer als 'The Crow, The Owl and the Dove' is het van buitengewoon toegevoegde waarde. Ook gitarist Emppu Vuorinen is weer aardig bezig. De riffs, voor zover aanwezig, klinken strak en zijn solo's klinken weer mooi. Hij is niet de man van virtuositeit maar zijn solo-geluid en spel kan ik altijd zeer waarderen en klinkt verfrissend bij de soms hectische nummers. Drummer Jukka Nevalainen drumt zoals altijd perfect in dienst van de nummers maar ik vind het juist op 'Song of Myself' leuk dat hij in het begin wat speelt met de 7/8 maatsoort.

Het album is een reis geworden van het zeer mooie ouverture 'Taikatalvi', via traditionele Nightwish-deuntjes en andere wat experimentelere orchestrale en folk-achtige thema's naar het grote nummer van de plaat, 'Song of Myself'. Nightwish is altijd al van de zware bombast en orkesten geweest, dus dat was geen verrassing hier. Maar meer dan ooit wijken de harde metalriffs voor de soms subtielere en vaak overwoekerende orkest-arrangementen. Mijn smaak wordt steeds minder metalgericht en wellicht kan ik daarom zeker waarderen dat het metal-element van de band wat naar de achtergrond verschoven is. Een nummer als 'Rest Calm' zal daarom nooit mijn favoriet worden. Wel vraag ik me af en toe nog af wat bandleider Tuomas Holopainen nou nog doet als al het voormalig toetsenwerk is vervangen door orkest. Tuurlijk, piano's bespeelt hij nog steeds, maar aangezien hij nooit aan solo's doet heeft hij het qua spelen niet erg druk. Het zij hem vergeven natuurlijk, want hij heeft tenslotte zowat alles wat hier op de plaat staat geschreven.

Zoals gezegd bevat deze plaat een aantal traditionele Nightwish nummers. Het introducerende 'Storytime', het wat 80s klinkende 'Ghost River', het snelle 'Last Ride of the Day'... allemaal spul wat we eerder al gehoord hebben, maar wat ook hier gewoon weer goed en krachtig overkomt. Meer dan ooit vind ik echter de wat rustigere nummers het sterkst: 'I Want My Tears Back', 'Turn Loose the Mermaids' en 'The Crow, The Owl and the Dove'. Hoogtepunt van het album blijft echter het fantastische 'Scaretale'; geweldig eng dat begin als je door het donker naar huis fietst door verlaten straten, en natuurlijk is het folky middenstuk erg verrassend. 'Slow, Love, Slow' klinkt wat experimenteler voor de band, maar echt graag luister ik er niet naar dit geflirt met slow jazz.

Dan het grote nummer 'Song of Myself' die ik best vind tegenvallen. Was dit nummer top, dan gaf ik graag de volle mep, maar ik vind het nummer ongeveer op de helft ontzettend inkakken. Geforceerd wordt metal gerag erin gegooid, wat ik niet vind passen. Het 'spoken word' gedeelte is op zich best mooi, maar hoort voor mijn gevoel niet in hetzelfde nummer. De flow was er toch al uit. Desalniettemin was het begin erg mooi en sterk. Gelukkig maakt de afsluitende orchestrale medley alles goed want die vat alle mooie melodieën die langs zijn gekomen even samen en maakt de plaat tot een sprookje... althans, zo vind ik het voelen.

Rechtvaardigt dit album het lange wachten na het voor velen teleurstellende Dark Passion Play? Absoluut.

'The Crow, The Owl and the Dove' is niet door Marco ingezongen

?! Niet? Zingt hij dan niet op zijn eigen compositie? Wie is dan die mannenstem? Het boekje zegt er niets over. Het klinkt wel als Marko.

Ik had ook begrepen dat het wel Marco zelf was. Er is wel een andere vocalist te horen, namelijk Troy Donockley. Dat is de meneer die ook bagpipes en tin whistles e.d. bespeelt (ook al op DPP te horen). Troy neemt dacht ik alleen het middengedeelte voor zijn rekening ("Gar tuht river, Ger te rheged...").

Dat klopt inderdaad, Marco zingt dit nummer wel zelf. Alleen het middenstuk wordt gezongen door ene Troy.

Heh? ..... wat vreemd....

Ik meen toch haast zeker te weten dat ik laatst een interview met Marco zag waarin de interviewster nog aan Marco vroeg of hij het niet gek vond dat juist hij niet zong op het enige nummer dat hij wel zelf heeft geschreven.....

Ik ben echt onder de indruk van dit album, meer dan ik had verwacht om eerlijk te zijn. Na DPP was ik een beetje afgeknapt op Nightwish. Naar mijn mening was de magie verdwenen samen met Tarja. Maar met dit album hebben ze mij toch echt overtuigd dat Nightwish nog in leven is, en hoe!

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog steeds een aanhanger ben van 'team Tarja', maar Anette brengt het er op Imaginaerum toch goed vanaf. Ik vind het knap hoe ze laat horen dat ze verschillende manieren van zingen in huis heeft. Van mysterieus en eng op 'Scaretale' (wat een fantastisch creepy nummer is dat trouwens) tot jazz op 'Slow love, slow'. Wat ik van dat nummer vind, weet ik nog niet helemaal zeker. Het is apart, dat zeker. Maar het trekt me toch niet echt.

Gelukkig staan er verder eigenlijk alleen maar heel fijne nummers op Imaginaerum. Het opent al heel mooi met 'Taikatalvi', hoewel ik er geen woord van versta vind ik het een prachtige intro. Erg gaaf vind ik ook de folk-achtige invloeden, bijvoorbeeld in 'I want my tears back'. En het hele 'freaky pretpark/circus/sprookjes'-thema is ook heel goed uitgewerkt. En van alle lange/epische nummers die Nightwish gemaakt heeft, vind ik 'Song of myself' als een van de weinige goed te doen. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld 'The poet and the pendulum' op DPP. Zelfs het lange gedicht aan het einde weet mijn aandacht vast te houden.

Kortom, ik vind dit echt een goed album. Ik ben blij dat het toch nog niet helemaal over is met Nightwish (:

Heerlijk album, nu enkele malen beluisterd en hij moedigt zeker aan om vaker te luisteren. Ik lees hier en daar nog wel eens de kritiek: ik zit hier en daar meer naar een orkest te luisteren dan naar Nightwish. Dat is natuurlijk bij een paar nummers wel zo, maar ik stoor mij hier niet aan. In tegendeel zelfs, het orkest voegt naar mijn mening erg veel toe en past erg goed op dit album. Net als op DPP -wat ik ook al een erg goed album vond en waardoor ik Nightwish leerde kennen- kan het mij niet bombastisch genoeg zijn Ook vind ik het een mooi geheel. Toppers tot nu toe vind ik Scaretale (bizar en bijna eng nummer, fantastisch), Last Ride of the Day en Song of Myself. Voorlopig 4*, maar ik kan niet garanderen dat dit nog hoger wordt.

Goed album, is een evolutie van Dark Passion Play. Alles is weer zoals vanouds aanwezig, alleen nu wat fijnzinniger, met veel uitstapjes richting de folklore en zelfs jazz. Je merkt, dat Nightwish steeds meer andere invloeden in zich opneemt, en dat geeft hun albums iedere keer een bredere muzikale opzet. En dat komt de band alleen maar ten goede. Vooralsnog 4 sterren.

Na een tiental luisterbeurten vind ik dit album nog steeds top! Hoogtepunt was en blijft 'Scaretale'. In mijn ogen het beste wat Nightwish ooit gemaakt heeft.

Voor mij kent het album maar 2 dieptepunten. 'Slow, Love, Slow' is het eerste. Ik kan er maar niet aan wennen. Het past ook helemaal niet op het album.

Het tweede is het oeveloos gebrabbel op het einde van 'Song of Myself'. Dat stukje bulkt werkelijk van de clichés (city of flesh, komaan zeg!). Misschien leuk om één keer te horen... maar daarna nooit meer.

Dat zijn de twee enige skipmomenten voor mij. De rest is wat mij betreft klasse. Het neigt hier en daar wel wat naar kitsch omdat het echt wel overdreven bombastisch is, maar dat stoort mij geenszins.

Wat ik me wel afvraag: hoe zit het met die film!?

Ik neem aan dat we niet direct naar de bioscoop moeten hollen? Maar kan je 'm hier ooit wel bekijken op dvd?

Ik weet 100% zeker dat de film massaal op DVD zal worden uitgebracht.

En als het al niet in NL te koop is, kun je de DVD wel bestellen via de Nightwish shop.