Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)

Hahaha meerdere die nu dezelfde gedachte hebben. Het blijft voor mij een van de beste werken van Kate. Net weer opgezet en alleen al het eerste nummer brengt je in een sfeer van letterlijk sneeuwval en stilte.

Hier nog steeds van die dunne flutvlokjes, en ook geen dik pak of zo.....Vind het een behoorlijke deceptie na al die lekkermakerij en het gehype door de media (met al die live-blogs etc). Kan ik iemand aanklagen?

Heb deze nu opstaan na een heerlijke wandeling van 2 uur in de verse sneeuw .

Mee eens, één van Kate's meesterwerkjes, al zijn ze dat bijna allemaal.
Komt met dit weer fantastisch tot zijn recht!

Een van de usual suspects als er wat sneeuw valt. Niet onterecht uiteraard. Luister het album ook op zo'n moment. Valt me altijd op hoe anders van stijl dit album is als je terugkijkt (of luistert) op haar eerdere werk. Daardoor nog meer waardering voor 50 Words of Snow. Kate vindt zichzelf opnieuw uit (althans een beetje )

Waar het gerucht vandaan komt is niet bekend. Iemand zal eens in een moment van
profileringsdrang beweerd hebben dat Inuit wel vijftig woorden voor sneeuw kennen. Een
interessant gegeven: als er vijftig verschillende woorden voor zijn, dan moeten er ook zoveel
verschillende sneeuwsoorten zijn, elk in ijzig minuscule nuances verschillend van de andere.
Poolbewoners kennen die verschillen, terwijl wij met onze polderogen alleen natte, droge en
gele sneeuw onderscheiden. Dit gegeven inspireerde Kate Bush tot het maken van het meest
verstilde album uit haar muzikale loopbaan.

Met popmuziek heeft 50 words for snow op het eerste gehoor niet zoveel te maken. Met zeven
liedjes verspreid over ruim een uur maakt Bush het qua gemiddelde speelduur nog bonter dan
op de ietwat saaie voorganger Aerials (2005). Toch is dit nieuwe album een stuk
toegankelijker. Vanaf opener Snowflake (gezongen vanuit het perspectief van een vallend
pluisje sneeuw) tot het afsluitende liefdeslied Among angels (ingetogen, met alleen zang en
piano) wordt je als luisteraar in een sfeer van claustrofobische geborgenheid gezogen. Zoals
Slauerhoff in zijn gedichten woonde, zo vertoefd Kate Bush in een iglo van muziek.

Dat er een volk is met vijftig woorden voor sneeuw is intussen als fabeltje ontmaskerd. In het
titelstuk van deze cd wordt ene professor Joseph Yupik opgevoerd, die desalniettemin een
poging doet om zo’n lijst bijeen te verzinnen. Een knappe lijst boordevol poëtische vondsten
als Vanille storm, Psychische hagel, Jagers droom of Lijster braille. Of het nu komt doordat
komiek/schrijver Stephen Fry de rol van de professor speelt, of omdat zo’n opsomming prima
past binnen het bijna hypnotiserende, onthaastende karakter dat de hele plaat kenmerkt, ook
na vier, vijf keer luisteren komt het niet in me op om te zappen.

De hoge stem waarmee Kate Bush dertig jaar geleden hit na hit scoorde, is niet meer. Haar
geluid heeft zich fraai verdiept. Het sterke Wild Man (over een expeditie in de Himalaya) lijkt
het nog meest op een single, hoewel het vergeefs zoeken is om iets dat lijkt op Wuthering
heights of Running up that hill. De hoge partijen worden hier door mannen gezongen (Albert
Mackintosh op Snowflake en Andy Fairweather Low op Wild Man) en dat is een geslaagd
experiment.

Elton John zingt de mannelijke partij op het letterlijk en figuurlijk weidse duet Snowed in on
Wheeler Street, over twee geliefden die gedoemd zijn tot een leven zonder elkaar. Het is een
subliem gebracht, onderkoeld stuk (‘Excuse me I'm sorry to bother you, But don't I know
you? There's just something about you. Haven't we met before? / We've been in love forever’)
dat ik graag als hoogtepunt zou noemen, ware het niet dat de overige composities er niet voor
onder doen. Deze hele plaat is ijskoud genieten.

En zwarte sneeuw! Vergeet de zwarte sneeuw niet.

Nog altijd een vrij zwakke worp voor mij voor Kate Bush begrippen dan.

Afgezien van het nummer met Elton en Wild Man blijven de songs maar niet hangen het kabbelt wat voort echt een beetje behang.

Op een achtergrond fungerend uiterst genietbaar maar de machtige vervoeringen van eerder werk blijven uit.

Wat helemaal niet erg is natuurlijk mocht ze ooit nog eens andermaal een plaat als deze in het vat hebben ik zal deze met open armen ontvangen.

Hoera! Kate is vandaag 65 geworden. Benieuwd of ze ons ooit nog eens gaat verrassen met een nieuw album. Er gingen, vorig jaar, geruchten rond over een album genaamd "Hidden Pearls" dat in aantocht zou zijn, maar voorlopig blijven die parels bijzonder goed verstopt. Kate doet waar ze zin in heeft en dat doet ze al jaren zeer vakkundig.

Dit album staat nog huizenhoog overeind dus laat Kate voorlopig nog niks uitbrengen. Albummachine is zij nooit geweest en dat komt de kwaliteit ten goede.
Lake Tahoe blijft samen met Snowflake hemels!

Ben ook van Lake Tahoe. Het hele album siepelt heerlijk naar binnen vandaag bij mij, wat nou sneeuw.
Wat een vrouw!

Kate Bush, haar laatste worp tot nu toe, alweer 13 jaar geleden. Over 4 jaar is ze 70, niet te geloven. 50 words of snow, komt er ooit een nieuwe Kate Bush? Ik denk het niet. Kate Bush heeft dat boek waarschijnlijk zelf al lang geleden gesloten.

Er is hoop, dames en heren:

Kate Bush reveals plans to make new music

Dat interview geeft zeker goede hoop ! Iets om naar uit te kijken. Dank je !

Vandaag zag ik een Radio edit (2024) van snowflake langskomen.

Lijkt me ook sterk dat er helemaal niks meer komt zo oud is ze niet.

Nog één plaat die ons helemaal omver blaast en voor mij zelfs Aerial overtreft:

Dat zou pas mooi zijn.

Als de weer of geen weer door regen en sneeuw goden allemaal op één lijn zitten en ons gunstig gezind zijn zou het zomaar kunnen.

Weinig niet mogelijk dan.

Ze is inderdaad in vergelijking met andere grote musici als Ferry en Gabriel is La Bush inderdaad zeker niet oud te noemen, ik hoop dus dat ze in de komende 15 jaar nog enkele bijzondere toevoegingen opneemt voor haar toch al onvolprezen oeuvre.

Holding my breath in anticipation!

Voor ieder seizoen is er een plaat in huize Twinpeaks. Deze hoort onlosmakelijk verbonden bij de winter natuurlijk. En toch draait hij ook weleens in Juni. Gewoon omdat het prachtig is. Rijk gearrangeerde tracks waarin ze de tijd neemt om ons mee te nemen op een trip die eindeloos mag duren. Kate betovert , begeesterd en brengt je even in een soort van extase. Een heel fijn album wat mij toch zeker door al heel wat vervelende winters heeft door geholpen. 5 sterren

..sfeervol album, maar niet mijn favoriet van La Bush. ..voor mij heeft ze haar beste worp al geleverd met Hounds of Love. ..edoch ze kan wellicht nog iets groots uit haar mystieke mouw toveren. ..al zie ik dat niet echt meer gebeuren. ..deze en Aerial geven vooral blijk van een teruggetrokken kabbelend beekje. ..wel mooi gelegen in een landschap dat dan weer wel.

Dit is zo'n album dat rijpt (ja, woordgrap: Rijp is een witte aanslag van ijskristallen die zich vormen op een ondergrond onder het vriespunt).

Zo verstild als een winterlandschap waar de vlokjes naar beneden dwarrelen. Maar dat is schijn. De arrangementen zijn van extreem hoog niveau, haar zang is misschien wel het beste wat ze ooit heeft laten horen. Het is nog steeds even eigenzinnig en weird als ieder album van Kate Bush, maar dat zit nu eerder in de thematiek en de teksten dan in wat ze met haar stem doet.

Volgens haar eigen zeggen is dit album in een paar dagen in elkaar geflanst, de dagen dat ze Steve Gatz had om de percussie in te spelen en daar omheen zijn de nummers opgebouwd.

Dit is een album dat in 2126 nog steeds net zo eigenzinnig, tijdloos en fris klinkt als in 2026. Hoe vaker je het hoort, hoe meer je er in hoort. En iedere keer als je denkt 'nu heb ik het wel doorleefd', dan word je weer verrast als je het een tijdje later nog een keer luistert.

Kate Bush haters gaan niet overtuigd worden. Kate Bush adepten (zoals ik) adoreren het album.

Wellicht komt dat omdat je dit album eigenlijk alleen maar in de koude maanden opzet... Als t Kerst is, of sneeuwt, denk ik vaak, oh ja, die Kate Bush plaat moet weer eens op de speler. Daardoor verveelt ie niet zo snel als bij een hoge rotatie.
Ben het wel met je eens dat dit een groeibriljantje is.

De afgelopen jaren dit album opgezet elke keer als er ook maar één sneeuwvlokje richting mijn Walcheren viel. En natuurlijk de afgelopen dagen weer maar het werd bijna cliché.

Maar vandaag was anders. Ik had het album de afgelopen dagen ook opgezet en op de één of andere manier kwam het anders binnen. Dat kwam vooral door Lake Tahoe. Ja, ik ken het al jaren, de klassieke samenzang maar wat Kate nou eigenlijk zong ? Dus mij verder verdiept en toen kwam ik toch in een prachtig Victoriaans Spookverhaal.. En langzaam, terwijl onze winter deze dagen ons huis omsingelt heeft en de veel brandende open haard ons huis en ons tweeën warm houdt komt het album als een winterse legende binnen bij mij..

Dus vandaag wandelde ik in de vroege ochtend door het donker over de wat gladde b-wegen van Walcheren tussen de nog sneeuwwitte weilanden door. Naar mijn werk. Uitkijkend voor het ijs op de weg, ergens de maan achter de wolken en vooral stilte. Een soort ontwaken nog voordat de zon op zou komen. Geen muziek nog maar stilte voor de veiligheid. Dat vraagt zo’n winterwandeling in het donker. Maar ‘s middag, na het werk, daglicht en muziek. Dit album..

Na de gedane arbeid mijn wollen winterjas aan, handschoenen, wandelstok, ijsmuts, stevige stappers, een route nu door de weilanden zelf waar niemand anders is. Kate en ik..

En alles kwam samen: de winter, witte weilanden, bevroren water, mijn voetstappen achterlatend, sporen van hazen, de kou op mijn gezicht, warmte in mijn hart, uitzichten die steeds kleiner werden omdat de mist mijn Walcheren onder een steeds koudere deken begon te leggen, het lied van een vallende sneeuwvlok, een gestorven vrouw - bevroren in het water - zoekende naar haar ouder wordende hond, de smeltende liefhebbende sneeuwman in de handen van Kate, de Magische Wilde Yeti, de twee eeuwige geliefden die ingesneeuwd zijn en zo bang om elkaar weer kwijt te raken, Stephen Fry die aangevuurd wordt door de naar 50 tellende Kate en de afsluitende troost en compassie tussenin de Engelen..

Dit allemaal met elkaar verweven in deze magische en zeldzame winterse stille wandeling die ik vanmiddag maakte op mijn Walcheren. En ik ? Ik was gewoon gelukkig. Hand in hand wandelend in de sneeuw met Kate..

Een wondermooi plaatje om de tijd even stil te zetten.
Leg voor één keer je smartphone weg, klap je PC dicht en zet je neer in je zetel om hier meer dan een uur van te genieten.
Misschien voor sommige moeilijk in een tijd dat alles snel moet gaan en men maar al te graag ligt te shuffelen op Spotify , PC, TV of wat dan ook ...