Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)

Waarom zeg je het op een toon alsof ze zelden een goede plaat heeft gemaakt? Kates albums van 1978-85 zijn wereldwijd geroemd.

Omdat ik vind dat ze nog nooit een echt goede plaat heeft gemaakt. Ik kom niet hoger dan 3,5*. Toegegeven dat ik ze niet allemaal ken, maar toch best een aantal.

Het is je smaak misschien niet, da's weer wat anders. Genesis heeft in de jaren '70 prachtige platen gemaakt, maar ik zou er zelf hoogstens 2** voor geven, want het is mijn smaak niet.
Eigenlijk heeft Kate Bush bijna vanaf het begin van haar carriere al meteen een eigen stijl en pad gekozen; waar de klanten meer de "piano"-Kate wilden stapte ze over naar een sound richting Peter Gabriel, waar de mensen meer "Running Up That Hill" wilden, ging ze samenwerken met Bulgaarse vrouwenkoortjes en zelfs Prince.
Ik geef nog steeds geen beoordeling voor deze, maar wat luisterbeurten spenderend aan de NPR-streaming-tracks denk ik dat ze op hetzelfde hoge niveau zit als Aerial, maar het is wel a la Kate weer een andere, meer sobere richting.

Wilde een stukje schrijven met dezelfde strekking, maar je bent me voor. Ik denk er dus precies zo over.

Ja dat vind ik ook. Het is rustiger en ingetogener, maar daarom niet minder mooi. Snowflake, is nu, na 3 luisterbeurten een schitterend nummer.

Op dit moment op de headphone : Anne Briggs - The Time has Come , voor veel zangeressen hét grote voorbeeld . Kate Bush kent haar vast wel ..

Ben al vanaf "The Kick Inside " tot en met "" Hounds of Love " bewonderaar en fan van haar dramatische en gevoelige voordracht en zangkunst . Het heeft mij menige emotionele momenten en kippevel bezorgd ..

Het is dat ik zelf al Kate heet anders had ik m'n dochter naar mevr. Bush vernoemd . Zo'n fan dus . Mijn dochter heet nu Phoebe ...

Ik liet Phoebe wat nummers van 50 Words for Snow horen en bij Wild Man zei ze : hey ,dit ken ik ". Dat is niet vreemd want ze heeft de muziek van Kate Bush met de paplepel ingekregen en zelfs daarvoor al .

Maar luister dan 'ns naar "Snowed in at Wheeler Street "en pak 'How to be Invisible " van de cd Aerial er even bij , zei ik tegen haar ...

" Nou als het niet van dezelfde artiest zou zijn geweest dan was het vette plagiaat " zei ze .

En dat is nou net de crux van deze plaat : Kate heeft het allemaal al eerder en beter gedaan : waar theatraliteit , dramatiek en verrassende muzikale insteek altijd haar sterkte was heeft ze dat nu ingeruild voor langdradige pathetiek .

Tel daarbij op dat de songs allemaal veel te lang door-muzakken dan kan ik niet anders concluderen dan : jammer , maar het past wel uitstekend in het schap Funerale Muziek .

Nog even dit dan ; Kate staat niet bekend om haar creatieve en artistiek hoogstaande album-covers maar dit is echt een triest dieptepunt : kantklossen is opwindender ..!

Zo , nu nog even "Tangled Man " van Anne Briggs want tangled zal Stephen Fry zich wel voelen na al die namen / vertalingen voor Sneeuw .

John Cleese in " A Fish Called Wanda " ?!

Ik heb werkelijk de allersterkste bak koffie nodig om het eerste half uur wakker door te komen en beloond te worden met de relatieve highlight 'Wild Man' om daarna weer weg te dutten bij de rest van het album. Er is een verschil tussen rustige en lethargische muziek en op dit album is het bijna constant het tweede. Ik ga proberen er nog wat luisterbeurten aan te besteden, maar ik bespeur geen enkele groei na een paar pogingen, alleen steeds sterkere bevestiging dat dit met afstand het minste album uit Kate's carrière is. Jammer!

Inmiddels het album (met enig terughoudendheid vanwege de wisselende reacties) 1x beluisterd en kan alleen maar zeggen dat dit allesbehalve tegenvalt.

De eerste 3 nummers (wat ook meteen de top 3 van favorieten maakt), kabbelt heerlijk voort en met de nachtegaalstem van Kate is het alsof je op een ochtend als deze (koud, mistig en een flauw opkomend zonnetje) dromerig over een meer uitkijkt. Ganzen vliegen over en het enige dat je hoort is haar stem. Dat is inderdaad wat anders als haar vorige albums...
Vervolgens komt er ietwat meer tempo in het album door Wildman en Snowed in at wheeler street, waar ik overigens Elton's stem helemaal niet storend of ongepast vind: zijn donkere stem vult Kate mooi aan.

Het mystieke 50 Words for snow met de stem van acteur Stephen Fry is wennen, maar als Kate zich weer laat horen wordt het wederom een song dat op z'n plaats valt. Lekker ritme en moet mij nog verdiepen in de tekst.
De afsluiter (en wat voor één) begint op mijn favoriete instrument en maakt de cirkel weer rond tot de serene rust en het meer met de ganzen dat ik net had verlaten. Ik ga weer zitten en het staren in de mist begint weer opnieuw...

Schitterend en alhoewel dit na 1x luisteren al zo op mij overkomt, maakt dit album voor mij misschien toch wel dé verassing van het jaar.

Edit: inmiddels 6 uur later en drie luisterbeurten verder, komt dit album nu al op gelijke hoogte als haar debut. Niet te vergelijken, maar wel even zo mooi en eenzelfde gevoel: kippevel!

Op het eerste/tweede gehoor ben ik erg, erg enthousiast. Vooral het ingetogen eerste half uur vind ik prachtig. Het tweede deel van het album wijkt daar nogal van af, zonder dat het super uitbundig wordt.

Het (relatief) meest lichtvoetige Wildman vind ik juist het minste nummer, omdat het wat dissoneert, daarna gaan we weer terug naar die warme, weldadige sfeer al zijn we nu meer ontwaakt dan na die mistige, dromerige start.. De samenwerking met Elton John is bijna ontroerend, gezien Kate's bewondering voor hem. Die komt nu dan eindelijk op een regulier album tot stand in een duet - het gebeurt bijna stilletjes - en dan: "I don't want to lose you (again)".

Heel mooi gedaan. Nog een paar keer luisteren - een heerlijk november album.

(trouwens wel écht een ongelofelijk lelijke hoes, op zo'n klein plaatje gaat het wel - maar ik heb de hoezen van Kate zelden mooi gevonden (gelukkig gaat het om iets anders))

Ook maar eens een eerste beoordeling, ben het overigens geheel eens met IntoMusic's recencie: de eerste drie en de laatste track zijn de centrale nummers qua sfeer en feel

Alweer drie luisterbeurten verder, Misty is hemels!

Eerste luisterbeurt er vandaag opzitten en dit is inderdaad andere koek dan ik gewend ben van hier. Mooie, schone muziek waar de tijd voor genomen moet worden. Misschien wel hét winteralbum van 2011. Moet wel zeggen dat de tijd niet altijd meewerkt en dat dit zeker geen album is om even snel op te zetten. Zal hem binnenkort nog eens draaien.

50 Words for Snow is weer moeilijk in een hokje te plaatsen. Avant-Garde, mystiek, lethargisch, minimalistisch, sferisch, pathetiek zijn enkele pogingen de nieuwe Kate te plaatsen. stuk voor stuk niet toereikend. Daarvoor heeft La Bush te veel haar eigen idioom. Ik hou het op Winter muziek. passend bij de ijle mist flarden die rond het huis trekken. de rustige pianoklanken zweven rond haar hemelse stem. Alles wijst er op dat dit een verslavend album is, dat een unieke plaats inneemt in het veelzijdige oeuvre van Kate.

Het album kent eigenlijk 2 plaatkanten;
Deel 1: de pianostukken 1,2,3,7. .41 minuten pure sfeermuziek.
Deel 2: de operastukken: 4,5,6 ....23 minuten verhalende dueten

Damn.. Ik zat te wachten op morgen ( de 21e zou dit album toch pas uitkomen ?? ) Lees ik hier dat hij al uit is.. Ik hoor nu de eerste klanken op Spotify !! Begint mooi.. Nu de rest

( Heerlijk trouwens, dat Spotify !! ).

Beoordeling later..

Maar naar wat ik zo op het eerste gehoor hoor.. Ik voel me weer alsof Kate me meeneemt naar het ' Under Ice ' gevoel van " Hounds ".. Samen genietend van stille winterlandschappen..

It's wonderful
Everywhere, so white
The river has frozen over
Not a soul on the ice
Only us...

Aerial vond ik top , ben benieuwd naar deze !!

Als ik dat ook zo kon ervaren was dit een 10* album geworden. Under Ice is voor mij zo veel sterker: dat grijpt je bij de keel. Hier gebeurt het nergens.
Nog steeds pakt dit album me niet zoals het zou moeten doen en dat is iets dat me bij Kate bijna nooit gebeurt (al helemaal niet een heel album lang).

Misschien moet ik de mist maar eens ingaan vandaag en kijken of het dan wel gaat lukken. Het is vreselijk cliché maar het past wel goed bij dit weer

edit: niet naar buiten maar ook met de mistflarden die voorbij mijn ramen gaan en de serene zondagsrust (oeh dat klinkt eng) is dit wel het moment om de cd weer op te zetten. Een soort nu of nooit.
En inderdaad: een perfecte soundtrack. Maar dat is misschien wel gelijk het probleem dat ik met dit album heb. In deze omstandigheden valt alles op z'n plaats. Maar dit is wel vrij bijzonder: zondag, mist etc. Een album moet meer zijn dan alleen maar een perfecte soundtrack.
Ook nu ervaar ik weer de kracht van Kate, de mooie dingen, maar raken? Het wil maar niet lukken. Waar is de emotie die ik ervaar bij nummers als Hello Earth, Breathing of This Woman's Work?
Ik geniet van 50 Words for Snow maar ervaar hem anders dan haar andere albums. De kracht van Kate?!

Maar ik sluit niet uit dat de waardering ooit zal stijgen. ( ) van Sigur Rós deed er ook langer over i.t.t. hun andere albums en ondanks dat dit album en ( ) niet op elkaar lijken is er ergens ook wel een soort overeenkomst qua beleving denk ik en daarbij hoor ik op dit album ook wel een jazzy Joni Mitchell vibe, een artiest die ik net als Kate zeer hoog heb zitten.

Ik volsta met de opmerking dat dit (opnieuw) een meesterwerk is. Misschien wel het beste wat ze ooit heeft gemaakt. Sommigen zijn blijkbaar nog niet overtuigd. Ik zou zeggen, ga er nog eens goed voor zitten.
Aerial vond ik ook meteen een meesterwerk. Het valt mij op dat steeds meer mensen die mening nu delen. Sommige muziek moet je gewoon vaker horen.
Tegenovergestelde kan overigens ook gebeuren. Zoals bijvoorbeeld bij het album van Adele, die na meerdere luisterbeurten ging vervelen.

Ik voel de verslaving ook komen. Eerste luisterbeurt was wat onwennig: is dit niet te monotoon, te afstandelijk?
Maar nu zit ik op het heerlijke moment van ontdooien, de groeifase waarin je langzaam verknocht geraakt aan een album en het potentieel ervan voelt komen. De kale bomen en november-donkerte passen perfect bij de sfeer, zalig!

Hmmm. Veel aan het luisteren ( en beste aERodynamIC - Toch weer even naar Under Ice geluisterd en ja.. Er zit een kern van waarheid in je woorden.. Daar zit veel meer ' bite ' in.. ).

Groei album ? Hmmm, na vele jaren luisteren van andere Kate albums groeien die nog steeds in mijn luisteren.. Dus deze gaat ook die fase in.. Ik ben ergens ook nog steeds niet klaar met The Dreaming en Aerial..

Ik vraag me wel 1 ding af.. Hoort die mysterieuze mist van deze dagen buiten bij de promo van deze cd ? Volgens mij heeft La Bush dit gepland..

Ergens hoor ik ook steeds die piano ( + stem ) van Aerial voorbij komen - ' Washing machiiiine...... '. Heb wel erg veel waardering voor Kate dat ze haar stem eerlijk laat klinken.. Kwetsbaar, rauwer, ouder..

Maar ergens mis ik een beetje het uitdagende sensuele vuur van een jonge vrouw die flink zin heeft om eens...

Dat had ze vroeger wel.. Maar ja.. Ze is ook wat ouder natuurlijk...

Nu weer verder luisteren.. Later beoordeling..

Ik heb niet echt een probleem met de samenwerking met Elton John, maar grappig genoeg moest ik ook denken aan David Sylvian. Wat een combinatie zou dat zijn! Mijn favoriete stemmen. Ook de combinatie met Thom Yorke spreekt mij wel aan!

Hier ga ik nog heel lang plezier van hebben. Een buitengewoon prachtige stap in de carrière van Kate Bush. 4 luisterbeurten gehad en hij doet het beter in de avonduren kan ik melden.

Luister eens naar het interview dat Jamie Cullum met haar had het is bij de AVRO podcasts te vinden. Alle lof voor drummer Steve Gadd en Elton John is op zijn best. Misty doet denken aan Take Five van Dave Bruback. Dit album is een juweel en 5 sterren waard.

Zeldzaam mooi werk waar veel in te ontdekken valt.

Misschien moet je wat meer de tijd te nemen om af en toe wat muziek te luisteren in plaats van de hele dag onzin neer te pennen. Volgens mij is er geen topic die je niet verziekt met je onkunde en onwetendheid. En vooral met het maken van zuigende opmerkingen. En dat de hele dag door. Dus je hebt tijd genoeg zou ik zeggen.
Of ben ik nu niet aardig en moet ik je vooral een beetje zielig vinden?
Zou zomaar kunnen, maar dat doe ik toch maar niet.
Kan ook zijn dat je een geweldig muziekliefhebber bent en het vooral leuk vindt om te stangen. Om te beginnen met een avatar met de meest foute foto van de meest suffe gitarist van de slechtste band die je kon vinden. Zou ook zomaar kunnen.
Dit berichtje mag wel verwijderd worden .

Zoals ik schreef vind ik de combin nog steeds ontroerend. Ik las ook de Sylvian combi (ik acht Sylvian ook hoog), maar een combi met Kate Bush was wellicht toch wel te zacht geweest Vind de stemmen denk ik ook niet zo mooi passen. Erg tevreden met de combinmet John en in de titeltrack met Stpehen Fry. Een geweldig nummer is dat ook. Straalt heel veel plezier van af. Ik moet bij het hele album wel aan Sylvian denken, vanwege de eigen(zinnige) sfeer en route die er bewandeld wordt.

Even de tracktitel van Wildman aangepast in Wild Man.

Het is een ijskoude dag. Het sneeuwt hevig en een ijzige wind waait door de straten van Brussel. Gelukkig ben ik binnen. Met een tas thee sta ik voor het raam in mijn kleine appartement en zie ik mensen zich al ploeterend een weg door de sneeuw banen. De kerstperiode begint toch langzaam dichterbij te komen. Een straat verderop bij de beurs is men al bezig met de voorbereidingen van de bekende kerstmarkt van Brussel. De stalletjes waar je de veel te zoete gluhwijn en andere prullaria kan kopen worden opgesteld. Maar als ik naar het scenario buiten kijk voel ik niks wat ook maar enigszins in de buurt komt van de alom bejubelde kerstgedachte. Niet alleen het weer is kil, maar ook de sfeer die er buiten hangt ervaar ik niet als het soort koud wat ik graag met de kerstperiode associeer. De mensen buiten haasten zich. Ze lopen niet al genietend door de charmante straatjes, kijkend naar de uitstallingen in de winkeletalages, maar willen zo snel mogelijk weg uit de situatie waarin ze zich begeven. Ik ervaar een klein beetje warmte in de gedachten van die mensen. Ook zij zijn namelijk op zoek naar de warmte die vreemd genoeg ontbreekt in dit tafereel. Ze hopen die thuis aan treffen, maar hun thuis is nog ver weg en de warmte dan ook nauwelijk waarneembaar.

Zo voel ik me een beetje als ik naar de meest recente langspeler van Kate Bush luister. De muziek wordt zeer vakkundig gespeeld, maar blijft voornamelijk atmosferisch van aard. In al de kilte van het moment is dit een prachtige luisterervaring, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat 50 words for snow een plaat is die ik alleen zal opzetten als ik in een nogal sombere stemming ben of wanneer externe omstandigheden zoals het weer in die mate overeenkomen met de sfeer op de plaat dat het gewoon 'juist' voelt om de CD op te zetten.
Omdat de nummers zo atmosferisch zijn, vind ik dat ze individueel teveel aan 'body' ontbreken om ze eens los van elkaar via de shuffle van de IPOD te beluisteren. Al de nummers hebben wat dat betreft elkaar nodig, want als geheel vormen ze die kille winterse soundscape.
Ik vind 50 words for snow zeker geen slechte plaat, want als ik eenmaal in de juiste stemming ben zou ik er zo vijf sterren voor geven. Maar om eerlijk te zijn komt mijn mentale toestand daar lang niet altijd mee overeen, wat dan ook de beperktheid van deze CD voor mij weergeeft.

Dit vind ik in muzikaal opzicht een prachtig album dat past bij het huidige weer. Wat mij echter opvalt is het 'donkere' of bedompte geluid dat zowel op dit als het voorgaande album (Director's cut) aanwezig is. Alsof er een doek tussen mij en de weergevers zit. En voordat u het vraagt, ik heb hem beluisterd op diverse sets waaronder mijn trouwe Quad electrostaten die toch best wel kunnen sprankelen.

Het hoog is niet afwezig maar wel behoorlijk ingeperkt. Haar eerdere albums waren (qua geluid maar ook muzikaal overigens) een stuk uitbundiger. Is haar thuisstudio verantwoordelijk voor deze nieuwe sound? Perfectioniste als Kate is zal het een bewuste keuze zijn maar ik moet er enorm aan wennen en beperkt mij wat in het genieten van haar mooie muziek.

Hoe denken anderen op dit forum hierover?

Muziek is een fenomeen dat je kan aangrijpen zonder dat je weet waarom. Zonder dat je er met je verstand bij kan. Dat geldt per definitie voor de compostities van Kate Bush. Hoewel haar songs niet altijd even simpel lijken is haar muziek een kwestie van gevoel en intuïtie. In die zin zie ik veel overeenkomsten met Lisa Gerrard die in een onverstaanbare taal zingt maar met haar muziek, 'The work', de mensen recht in het hart kan raken zonder dat men zich af hoeft te vragen wat het nu allemaal betekent. Ik denk dat je dit stadium bij Kate ook gemakkelijk over kan slaan. Het raakt je of het raakt je niet. Zo simpel is het.

Mij raakt het. Waar bij de ene luisteraar de herfstige misflarden van de muziek op dit album koud aanvoelen ontbrand bij mij het vuur. En dat is ook het mooie van muziek, ook altijd door Kate erkent: muziek betekent voor ieder individu weer iets anders. Dat de ene luisteraar haar album minder waardeert is geen ontkenning van het feit dat de ander de muziek juist hartverwarmend en prachtig vindt. En andersom. Kate zou die vrijheid, dat gegeven, toejuichen en snobistisch gedoe rond haar muziek afwijzen, daarvan ben ik zeker.

Mist is in feite een goed woord om te omschrijven hoe de muziek op dit album bij je naar binnen trekt. Het begint ijl, maar langzaam omringt het je en voor je het weet ben je er van vergeven. In een gestaag tempo. Geholpen door opmerkelijke gastbijdragen zoals we van haar gewend zijn zoals haar zoon Albert (Snowflake), Andy Fairwather Low (Wild man), Elton John (Snowed in at Wheeler Street), Stephen Fry (50 Words for snow). Niet elke gastbijdrage pakt even gelukkig uit. Elton John blijft een vreemde eend in de bijt maar toch weet dat nummer te overtuigen. Hoogtepunten op dit traag om zich heen grijpende album zijn Misty, dat zich langzaam ontvouwt en uiteindelijk een mooie climax bereikt en het even vreemde als poppy nummer Wild man, dat over de Yeti verhaalt .

Is dit een meesterwerk? Nee, het is onmiskenbaar een album van Kate en dat zegt voor veel mensen genoeg. Op nagenoeg ieder album van haar heb ik wel het één of ander aan te merken. En misschien juist omdat zij zo eigenzinnig haar goddelijke gang gaat. Bombast? Ja! Overstelpende somberheid? Ja! Onnavolgbare, soms regelrecht infantiele hersenspinsels? Ja! Het zou goed denkbaar zijn dat haar zelfgekozen isolement van de buitenwereld ingegeven is, juist doordat mensen haar zo op een voetstuk geplaatst hebben. Een plek waar ze, naar mijn idee, nooit had willen zijn. Al die aan haar toegeschreven 'mystiek' is slechts schijn. Ze doet wat ze doet en af en toe maakt ze muziek. En of het mensen nu raakt of niet, of het nu mooi gevonden wordt of niet, dat is aan de luisteraar. En aan de luisteraar alleen.

Zo denk ik er ook over. Vanmiddag stond deze in de Kroese op. Ben snel weer naar buiten gegaan. Werd al weer helemaal zenuwachtig.

Misschien wat minder koffie drinken. Zenuwachtig worden van deze dromerige muziek...: ik vraag me af hoe jij bent als je rock opzet

Ach, gelukkig verschillen smaken, anders wordt de wereld ook zo saai

Overigens ben ik nog steeds in afwachting van de cd (komt waarschijnlijk woensdag), dus ik kan er nog niet over oordelen.

Zo'n plaat die uitstekend geschikt is als muzikale ondersteuning bij een plezierige wintermaaltijd met vrienden, maar die voor mij te weinig inspireert het zonder een dergelijke ambiance op zichzelf staand als album waar te maken.

Waarbij aangetekend dient te worden dat die ondersteuningsfunctie voor een fijn gesprek en een lekkere hap bij voorkeur bij die vrienden thuis zal plaatsvinden, want in huize Oldfart zal deze plaat niet worden aangetroffen.

Niet slecht, echt niet, maar er is veel meer moois wat veel urgenter dient te worden aangeschaft.