Snow Patrol - Fallen Empires (2011)

Snow Patrol is die band met die leuke singletjes toch? Ja, denk maar aan het fantastische Chasing Cars en Crack the Shutters, maar ook Run. Muziek maken dat kunnen ze zeker, al worden ze vaak beticht van het feit te commercieel te zijn. Een nieuw album blijft voor mij toch altijd iets dat ik moet checken. Zo ook het vandaag uitgekomen Fallen Empires.

Wat ik hoor als ik de plaat opzet is het oude vertrouwde geluid van Snow Patrol. Het geluid dat op ieder voorgaand album min of meer terug te vinden is. Het geluid is verpakt in goede liedjes zoals die op alle voorgaande albums ook stonden. Mijn eerste luisterbeurt was om deze reden niet een heel erg groot succes.

Maar goed, bijna ieder album moet enige tijd worden gegund, dus dat heb ik ook met deze gedaan. Ik heb echter nog bij geen enkel album van deze band meegemaakt dat het album moest groeien. Het was allemaal veel makkelijker te luisteren. Of het ligt aan het feit dat dit album teveel Snow Patrol was, of aan het feit dat dit album nog moet 'groeien' weet ik eigenlijk niet.

Nou staan er natuurlijk heus leuke nummers op. De beide singles en de prelude die het album afsluit zijn erg leuk. Daarnaast vind ik het nummer The Garden Rules ook heel goed luisterbaar. Deze nummers halen allemaal het niveau van de voorgangers al is de prelude niet echt te vergelijken.

Samenvattend zou ik dit album 'degelijk' noemen. Het is niet echt spraakmakend wat mij betreft. De singles zijn wederom leuk en er staat nog wel iets aan goede muziek op, maar het weet mij niet zo te pakken zoals de albums Final Straw, Eyes Open en A Hundred Million Suns wel deden. Maar goed, het kan niet altijd raak zijn natuurlijk, al is dit niet geheel mis.

klik

Grappig, ik lees over hetzelfde truukje wat Snow Patrol weer toepast op dit Fallen Empires, terwijl ik juist voor een deel van het album het omgekeerde denk. Vooral wat betreft het eerste deel van deze plaat: die is een stuk vlotter dan vrij saaie voorganger A Hundred Million Suns en er wordt mooi gebruik gemaakt van de (jaren '80) synthesizer en allerlei variatie in ritmes. Hierdoor is Side A van het album tegelijk gevuld met mooie en lekkere muziek en vormt het zo een afwisselend geheel.

Op Side B vinden we dan wat meer de van de band bekende rustige liedjes, maar er staan wel een paar hele aardige tussen, beter dan de meesten op A Hundred Million Suns. Dat album viel mij dus tegen, net als de nieuwe Coldplay - Mylo Xyloto - uit dezelfde poprock categorie: dit album valt mij juist mee.
Belangrijk is daarbij ook dat de songs goed zijn. Het merendeel is dat, een enkel nummer is zelfs echt steengoed, zoals de fantastische opener I'll Never Let Go (bij voorkeur hard draaien!) en de titelsong Fallen Empires. Ook ga je af en toe back to the 80's zoals op Called Out In The Dark, met fijne synth-bas en gitaarloopje. Heaven 17 komt af en toe even meedoen. In het verlengde daarvan ligt ook het echt heerlijke nummer The Weight of Love. Vrij geniaal is ook het synthesizer loopje op The Symphony. Aan welk eighties nummer doet dit me nou denken?

Mooi is ook de sfeer op het album. Het heeft een juiste herfstige releasedatum. Typisch voorbeeld daarvan is de fraaie song New York. Soms balanceert de plaat wel op de te zoetsappige grens, maar op een paar momenten na wordt die niet overschreden. Snow Patrol is zo helemaal terug met dit fraaie Fallen Empires.
Vermeldenswaard is dat je bij de deluxe uitgave een dvd krijgt met een concert in de Royal Albert Hall in London. Dat is toch heel wat beter dan de zoveelste 'the making of'.

Toen ik de album hoes het nieuwe Snow Patrol album 'Fallen Empires' voor het eerst zag, moest ik toch echt even slikken. Wat een lelijke en inspiratieloze albumcover. Het persbericht noemt Lcd Soundsystem's Sound Of Silver, Arcade Fire's The Suburbs & U2's Achtung Baby als belangrijkste inspiratiebronnen voor de nieuwe Snow Patrol plaat. Dit roept al helemaal vraagtekens op. Wat gaan we nou beleven? Maar vanaf de eerst seconde van Fallen Empires blijkt dat Snow Patrol op haar zesde album klinkt als Snow Patrol. Gelukkig maar.

Fallen Empires klinkt als een logische opvolger van 'A hundred Million Suns' (2008) en de megahit 'Just Say Yes'. Snow Patrol experimenteert licht met elektronica zonder het grote gebaar uit het oog te verliezen. Sommige nummers zijn 'Episch', om dat woord maar eens te gebruiken. The Weight Of Love, Fallen Empires & I'll Never Let Go klinken groots en bombastisch. Er staan op 'Fallen Empires' duidelijk nummers die gemaakt zijn als single. Nummers waarop de 'Snow Patrol formule' word toegepast. Die kennen we nu wel. Het zijn daarom juist de subtiele nummers zoals The Garden Rules, Those Distant Bells & The President waarin Gary Lightbody en co echt raken. Deze nummers gelden dan ook meteen als de hoogtepunten van het album.

Voor mij persoonlijk is Fallen Empires geen A hundred Million Suns, omdat dat album creatiever in elkaar was gestoken. Een album dat ik drie jaar terug in zijn geheel oneindig heb geluisterd. Zo'n album is Fallen Empires niet. De helft van de nummers vind ik prachtig, de overige nummers matig. Het is daarom niet de beste Snow Patrol plaat, maar er staan zeker een aantal mooie momenten op Fallen Empires.

Snow Patrol veranderde van experimenteel indiebandje, naar indiehelden om vervolgens een wereldband te worden, die geliefd word door een groot publiek. Het mooie van Fallen Empires is dat Snow Patrol klinkt als een band voor alle drie de kampen. Sommige nummers zijn geschreven voor de mensenmassa, andere zullen de fans van het eerste uur ook goed kunnen waarderen. En toch is er geen sprake van een heel onevenwichtig album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Buiten de reeds uitgebrachte titels als "Called out in the dark" en "This isn't everything you are" van dit album vind ik het enorm tegenvallen. Nja, ik had er meer van verwacht eigenlijk. En misschien is het zoals bovenstaanden zeggen dat je het wat vaker moet horen... maar weet je ...

Het komt me allemaal zo over als dat het allemaal "REPEAT" (herhalen) is. Vertel in een paar zinnen binnen het liedje waar het over gaat en herhaal daarna de hoofdzin tig keer. Dat is wat mij opvalt aan dit nieuwe album. Shut your eys werd ook tig keer herhaald, dus daarin wijken ze niet zoveel af van hun originele trend (en dat gaat dan nog omdat het lekker klinkt), maar op dit album wordt het, wat mij betreft, écht storend.

Bijvoorbeeld het nummer The Garden Rules, een mooi nummer om te horen, maar het verteld even iets en oneindig wordt één zin herhaald tot het einde. Té makkelijk zou ik zeggen en daarom dus storend. Hier zingt overigens een vrouwenstem mee en mij is niet duidelijk wie dit is, maar klinkt wél goed samen. Desondanks stoort me dat herhalen dus steeds.

En dat gebeurt zowat in elk nummer op dit nieuwe album. En dat vind ik nou zo jammer. Ik ga het nog een paar keer beluisteren, maar dit is de eerste indruk.

Iets beter dan het vorige album, in mijn ogen, dat grotendeels nogal aan de saaie kant was. Net als de nieuwe Coldplay erg electronisch en poppy, maar wel boordevol lekkere songs.

Ben heel mijn cd-collectie eens aan het herbeluisteren en beoordelen en trok als eerste Fallen Empires uit de kast, vooral omdat deze plaat mij zo kon bekoren gedurende zijn release. Daarna een beetje in de vergetelheid geraakt, ondanks een geweldig bezocht optreden in Ahoy toen. Album kent enkele fantastische hoogtepunten met This Isn't Everything You Are en New York. Maar toch zijn er ook een aantal nummers die lekker luisteren, maar meer ook niet. 3,5 sterren van mij, maar wel een heerlijke plaat om op te zetten.