The Beach Boys - The Smile Sessions (2011)

Dit maakt voor mij de LP versie extra aantrekkelijk!
(Prima als ze daar dan een aparte bonusschijf met tracks 20-27 bij doen, zoniet ook niet erg. Bonus is niet essentieel).

Nee, nee, nee, de drie plaatkanten van de dubbel elpee bevatten de nrs 1-19 (waarbij een niet te versmaden twee sec. langere versie van 19 !).
Draaien we de derde kant om, dan vinden we daar :
1. You're Welcome, de b-kant van de single Good Vibrations.
2. Vega-Tables, de stereo mix
3. Wind Chimes, stereo mix
4. Cabin Essence, session highlights + stereo backing tracks
5. Surf's Up, session exerpt + stereo mix

Het authentieke gevoel waar Marjet het over heeft, raakt de volmaaktheid wanneer je het vinyl koopt.

De versie uit 2004 heb ik sinds 2004. Ik 'draai' die plaat zeker een keer per maand. Voor mij is het het beste album van de afgelopen 10 jaar. Niet onlogisch dat ik deze versie ermee vergelijk. En. De 2004 versie wint. De nummers klinken beter geproduceerd en lopen mooier in elkaar over.
Niet dat niet slecht is. Ik zal deze plaat komende tijd vaker draaien. Voorlopig blijft hij op 4 sterren staan.

Als ik het nummer Surf's Up hoor dan vind ik de versie op dit album mooier. Die stem van Brian Wilson is in 2004 best anders geworden vooral in de coupletten valt het op.

Dat de versie uit 2004 meer af lijkt is ook niet zo gek. Daar heeft hij nog kunnen sleutelen. Hier is dat volgens mij niet/veel minder het geval.

Deze versie wordt gezongen door Carl. Het is dezelfde als die op de plaat Surf's Up staat uit 71.

Wellicht ten overvloede: ook al is Brian naar mijn weten het creatieve brein achter alle BB nummers, hij zingt niet op alle nummers. En sommigen (zoals Surfs Up) blijven nog steeds dichtbij geniaal.

Dat is Brian niet voor alle nummers. Door de jaren heen gingen de andere boy's zelf ook steeds meer schrijven. Het werden elkaars concurenten. Daarnaast heeft Brian vaak hulp nodig gehad van anderen. Van Dyke Parks, Tony Asher, Carol Kaye. Om de belangrijkste te noemen. Zelfs sekteleider Charles Manson heeft een nummer geschreven. Never Learn Not To Love (staat op 20/20). Overigen claimt Charles dat die veel meer nummers geschreven zou hebben. Maar officieel wordt aleen Never Learn Not To Love aan hem toegekend.

Voor mij zijn al deze nummers nieuw (behalve Good Vibrations), maar alles is zo belachelijk mooi. Die samenzangen zorgen voor extra dimensies in nummers en vrijwel ieder nummer is een briljant popnummer.

Ik kende eigenlijk ook niets van The Beach Boys, dit album vind ik zo goed dat ik snel maar eens wat meer van ze ga beluisteren.

Dan is het maar goed dat deze plaat zo laat is uitgebracht. Anders hadden jullie nooit die fantastische muziek kunnen ontdekken. Veel plezier met jullie zoektocht...

Dank voor de aanvulling! Ik dacht altijd BB=Brian Wilson en Brian Wilson=BB tot ik hoorde dat ze wel eens op toernee gingen zonder Brian, terwijl hij aan nieuwe nummers werkte. Maar das dus nog niet het hele verhaal...

Vooral Carl Wilson nam 't stokje van Brian over nadat die zich steeds meer terugtrok. En zelfs klaploper, dwarsligger en eeuwige surf dude Dennis Wilson heeft op een gegeven moment (ver in de jaren '70, dat wel...) zijn talent ontdekt en op de plaat vastgelegd, getuige het echt sublieme Pacific Ocean Blue (1977).

Naar mijn idee heeft Dennis zijn talent voor het schrijven van liedjes al in 68 ontdekt. Van 68 tot en met het einde van het creatieve en innovatieve tijdperk van de Beach Boy's in 75 met Holland was Dennis met meerdere eigen of met anderen geschreven mooie nummers te vinden.

Normaal gesproken beluister ik altijd het album dat aan het eind van het jaar het hoogst in de toplijst staat. Maar bij deze plaat zal ik dat laten. Een kleine twee uur aan The Beach Boys kan ik niet aan.

Je weet niet wat je mist. Verplichte kost. Ook voor hiphop-heads...

Hiphop-head? Valt nog wel mee, hij weet echt wel wat goede muziek is, getuige zijn top 10 (Mezzanine, Marvin, Miles en Mayfield bedoel ik dan...). De stap naar The Beach Boys is dan niet eens zo groot meer, zitten enkele behoorlijk soulvolle nummertjes tussen. Laat je verrassen man!!

Ik pest gewoon een beetje. Ik weet dat die een brede muzieksmaak heeft. Al is het natuurlijk wel een hiphop-head. Niets mis mee... Ben ik ook een klein beetje.

Dat mensen niet van de Beach Boys houden komt vaker voor. Onbegrijpelijk. Mn beste maatje vind er ook geen reet aan. Die houdt meer van Michael Jackson, muzak dat ik weer niet te lang kan uitstaan.

Ruim 10 jaar lang hebben ze goede platen gemaakt met dit album als 1 van de hoogtepunten. Alleen hoe Smile geklonken zou hebben in 66 komen we nooit te weten. Dat is wel jammer. Ook op dit album staan versies die pas jaren later af gemaakt zijn. De versie uit 2004 vind ik ook prima. Beiden zijn goed. Deze iets beter omdat deze met de band zelf is opgenomen en niet met the Wondermints. Dat geeft toch een voldaan gevoel. Op deze versie mis ik vooral het stukje 'is it really hot in here, or is it me.......'. Dat is zo dope (beetje jaren 90 term, kan mij het schelen.)

Het gaat eigenlijk alleen om de eerste 48 minuten. Dat is het echte album. De rest is meer bonusmateriaal en geen je een prachtig kijkje in hoe het album is gemaakt. Ik luister vaak het echte album en af en toe de bonustracks.

Behoorlijke tegenvaller. Ik snap dat het sessie-materiaal is, maar ik had gehoopt dat het beluisteren van de eerste 19 nummers iets van een album-gevoel teweeg zou brengen. Niet dus, het blijft voor mij een combinatie van enkele weergaloze nummers en veel vermoeiend gedoe daaromheen.

Voor mij voelt het juist aan als een prachtige medley, met daarin eigenlijk alleen maar goede stukjes muziek.

Inderdaad, behalve o.a Good Vibrations geen singles op het album. Zou weer een nieuwe uitdaging zijn sommige nummers single waardig te maken. Staan er wel een paar op. God only knows is zo mooi, daar verdient het top 2000 publiek nog een paar van
Verder als medley wel mooi, ook tochwel een beetje teleurstellend album.

Er staan 3 singles op dit album. Een andere versie van Heroes and Villains is een single uit 67. En de versie van Surf's Up die op dit album terecht is gekomen was een single in 71.

Het is toch verbazingwekkend dat een album van zo'n oude band met zo'n oud thema en genre met herhalingsoefeningen en een aantal reeds lang bekende nummers het zo goed doet op Musicmeter.

Of misschien is het toch niet zo verrassend.

Het ongebreidelde talent van Wilson, de onovertroffen samenzang, de experimentele muziek die kan zwalken van een popdeuntje naar psychedelica, het is toch iets dat niet elke artiest in zijn mogelijkheden is gegeven.

Toen de plaat uitkwam had ik aanvankelijk echt zo iets van pfff.... een volgende herhalingssessie van een band die al 40 jaar op z'n retour is. Soms discrimineer je wel eens in stilte. Ik had dat idee ook al toen Brian Wilson zelf solo met zijn Smile versie op de proppen kwam. En dat album heb ik nog steeds niet gekocht overigens.

Deze Smile sessions geven toch wel aan dat ik ongelijk had er bijvoorbaat slecht over te denken want er is sprake van niet alleen ongehoord sterke muziek, het geluid is geweldig, overdonderend helder, fris en warm tegelijk. En zou er hier daadwerkelijk sprake zijn van een nieuwe band opgericht in 2011, het zou een ware sensatie zijn geweest. Veel gevraagd overal en nergens.

Ik heb meer albums van de Beach boys maar geen een redt het bij het niveau van deze Smile sessions. Het lijkt mij het definitieve album van deze all american feel good band.

Een album met een lange voorgeschiedenis en hoewel ik vele nummer reeds kende was ik toch benieuwd naar de definitieve versie van Smile, of toch zoals die normaal in 1967 had uitgebracht moeten worden.

Niet erg toegankelijk door de vele experimenten maar na meerdere luisterbeurten ontwaar je de pracht van het meesterwerk waarin heel wat stijlen worden geëtaleerd: van pure pop via psychedelica tot avant-garde. Vocaal en compositorisch is het erg bijzonder en het geluid zelf is ook uitstekend. De bekende nummers staan gelukkig ook in een wat andere versie en de voor mij onbekende nummers (Child Is Father of the Man bv. ) vind ik er nauwelijks voor onder doen.

Moest dit album in 1967 worden uitgebracht was het commercieel wellicht geflopt wegens te experimenteel maar zou het achteraf als baanbrekend worden beschouwd net als Sgt. Peppers en de debuutalbums van The Doors, Velvet Underground, Jimi Hendrix en Pink Floyd, dit album zou in het rijtje passen. Nu zal Smile nooit zulke impact hebben maar het is - weliswaar 44 jaar te laat - gelukkig uitgebracht en beter te laat dan nooit.

Maar die versie gaan we helaas nooit horen.

De opnametechnieken zijn inmiddels natuurlijk enorm verbeterd waardoor Smile klinkt alsof de muziek dit jaar werd geproduceerd. Alleen stilistisch zou je het nog in de jaren '60 kunnen klasseren (psychedelica bv. ).

In 67 hadden ze veel van de opnamen die op deze versie zijn gekomen nog niet. Als die in 67 was uitgekomen had die anders geklonken. Ik denk een beetje tussen Smiley Smile en deze versie in. Maar niet zoals deze versie. Dit omdat veel opnamen op deze versie in de jaren na 67 zijn gemaakt. Zo denk ik dat als die in 67 was uitgekomen Brian zelf Surf's Up gezongen zou hebben en niet Carl.

Zoals ik in eerdere berichten al zei zijn dit geen definitieve versies. Het album is nooit helemaal afgemaakt. Vandaar dat er 'sessions' in de titel staat.

Het album is inderdaad nooit helemaal afgemaakt maar sommige nummers die voor Smile bedoeld waren werden op single uitgebracht (Good Vibrations) of kwamen terecht op latere albums (Cabin Essence, Surf's Up).

Ik val ook een beetje in herhaling en het is ook niet zo dat ik dacht dat jullie dat allemaal niet wisten.

Verder ben ik nu begonnen aan die 5 CD box die nog niet op MM staat. Erg interessant allemaal. Ik denk dat ik uit die 5 CD box een selecte maak. Mn eigen Smile Sessions versie.

Las zojuist op wiki dat Brian veel nummers heeft geschreven in een enorme zandbak met in het midden een piano. Gekke gast is het toch...