Manfred Mann's Earth Band - Solar Fire (1973)

Magistraal werkje van Manfred Mann's Earthband. Heerlijke 'space'rock die erg lekker wegluisterd en helaas zo weer over is. Ga deze plaat zeker vaker luisteren en misschien verander ik mijn stem nog naar een 5 sterren. Tot nu toe 4,5 ster voor deze plaat.

Heb nooit kunnen begrijpen waarom Earth-The Cycle nummer 1 en 2 (als titels) verkeerd om staan.

Zal wel een psychedelische reden hebben...

Deze lp na het optreden op pinkpop 1977 aangeschaft. En hij zit nog steeds in mijn geheugen gegrift ondanks dat ik hem al zeker 25 jaar niet meer geluisterd heb. Vandaag tijd hiervoor.
Heerlijk, ouderwets je best doen als muzikant. Mooi samenspel, mooie soli, mooie zang, gewoon mooi en lekker meedeinen.
Pluto? Zingt/blaft die niet ook mee op een pink floyd album, animals? Knappe blaf.

Nou, ik vind Pluto hier ritmischer meeblaffen dan op Animals van Pink Floyd, want daar vind ik dat geblaf toch behoorlijk in de weg zitten van de muziek. Op deze plaat past het wel, ook vanwege de dubbelzinnige titel natuurlijk.

Mooie plaat is dit. Ik ben bij MMEB ingestapt bij de meest commerciele albums van de band: The roaring silence, Watch en Angel Station. Deze heb ik pas veel later gekocht en is toch anders. Wel een paar pakkende popsongs (die titeltrack is echt werelds!), maar ook veel ruimte voor jazz-rock achtige improvisaties.
Klinkt heel erg 'seventies', deze plaat, heel 'spacy' met goed en lang uitgesponnen gitaarwerk. Maar het verzandt nergens in gefreak. De langere instrumentale nummers zijn spannend en afwisselend, maar hebben een mooie opbouw, met een kop en een staart. Net zoals Pluto...:-)

Ik heb altijd een zwak gehad voor deze band, waarschijnlijk,door de wat bekendere comercielere nummers. Maar zit genoeg prog in, om dat extra's te krijgen. Father of day, father of night is een prachtig nummer en ok de veel experimentele Earth vind ik prima.
Een goed album.

"Father..." doet me altijd denken aan "Nights in White Satin". Allebei mooie nummers die in elkaars sfeer passen.

Na mijn enthousiasme over The roaring silence ben ik nu in de tijd teruggereisd naar Solar fire en Nightingales & bombers, maar van die drie vind ik dít album toch het minste. Het begint eigenlijk al bij het lange openingsnummer : Father of day, Father of night is natuurlijk prachtig uitgevoerd, maar ik kan er toch niet onverdeeld enthousiast over zijn. Via de twee latere Springsteen-covers wist ik al hoe MMEB gebruikt maakt van composities van andere artiesten om er dan een (aanzienlijk) langere en spectaculaire work-out van te maken, en ook hier klinkt het allemaal weer fantastisch met gitaar- en synthesizersolo's bovenop die mellotron, maar ik vind het wat èrg lang duren, en dan zit er voor mij in die bijna tien minuten te weinig melodische en ritmische variatie om het echt te ervaren als het meesterwerk dat de meeste mensen er hier in horen (getuige ook het aantal gebruikers dat het als favoriet heeft aangevinkt: 32, 20 meer dan nummer 2, de titeltrack). In the beginning, darkness zet de zaak wat meer op scherp, en het grappige instrumentaaltje daarna heeft een bijzonder mooie en subtiele afronding.
        De tweede helft van de plaat bevalt me eigenlijk een stuk beter. Het elegante titelnummer zet de toon, en de daaropvolgende instrumental is werkelijk geweldig, met gitaarsolo's die in Saturn al sterk zijn maar in Mercury echt subliem, mijn favoriete (dubbel)nummer van het album. De twee Earth-nummers vormen een sfeervolle afsluiting van het album, en zo kom ik uiteindelijk toch nog aan 4*, ook al omdat de kosmische insteek qua teksten en sfeer mij wel aanspreekt. Ergens comfortabel tussen 70's-rock, prog en jazzy in; hoe de mannen hun instrumenten beheersen is verder boven alle kritiek verheven, en hoewel ik bij The roaring silence totaal platging voor de stem van Chris Thompson moet ik zeggen dat zijn voorganger niet voor hem onderdoet en zowel de rustiger als de steviger nummers probleemloos over het voetlicht brengt (met uitzondering misschien van de "lichte" stem die hij opzet in het slotnummer, die past misschien wel in de compositie maar vind ik zelf niet zo geslaagd).
        Beluisterd als MMCD06 op het Creature Music-label, (ook) via Manns eigen website te bestellen; het geluid is zoals gezegd geweldig en het boekje niet onaardig, maar op aandringen van Mann zelf is de tracklisting van het oorspronkelijke vinyl-album aangehouden, zodat de twee bonustracks nu alleen als gratis download (192 kbps) van zijn eigen site te halen zijn.

Dat laatste is vooral voor de singles-liefhebbers een gemis. Joybringer is als zodanig aardig maar kan verder prima gemist worden op dit album en ook van Father of day Father of night hebben we natuurlijk al de originele lange versie.

Ik heb met de 10 minuten met de opener in het geheel geen problemen. Ik vind alleen de levenslust die er van Solar Fire (en ook Nightingales and Bombers) afkomt, opmerkelijk afwijken van andere albums uit de periode waarbij Mick Rogers de vocalen (tot 1976) voor zijn rekening neemt.

Met afstand dus de twee betere albums. Ik heb echt moeite gedaan het tussenliggende album The Good Earth te doorgronden maar komt nooit tot hetzelfde enthousiasme.

Solide album van MMEB, zeker met Father of Day, Father of Night als prachtige opener en afsluiter. Verder vallen vooral Earth , The Circle Part 2 & 1 inde smaak.
Nummer 51 in de oor jaarlijst 1974, hetgeen er mij toe bracht het album (nog) eens goed te beluisteren.
3,5*

Heerlijke plaat waar de band flirt met spacerock, wat wonderwel werkt, door het spacey gitaarspel van Mick Rogers en natuurlijk de moog van Manfred Mann.

Heerlijke plaat ook om over te discussiëren, want deze plaat zit vol discrepanties wat titels betreft. Zo komen de titels op de hoes en de labels niet overeen en zijn part 2 en part 1 van Earth, the Circle omgedraaid, zonder reden, gewoon voor het gek doen.

Ik vind dat de band zich op deze plaat prima kan/mag meten met een grootheid als Pink Floyd, want wie van lange gitaarsolo's houdt kan zich geen buil vallen aan het door Bob Dylan geschreven Father of Day: 10 minuten spacey progrock met zelfs wat vrouwelijke zang in het midden. Het heeft ook iets weg van waar Eloy later mee zou komen.

Niet alles op Solar Fire is zo goed en magistraal als de opener, zoals het wat flauwe Pluto the Dog, maar dat is maar 2 minuutjes, en is ook wel grappig, toch?

Ik ben geen grote progrock fan, maar dit is een van de weinige progrock albums wat ik (nog) in huis heb. (verder heb ik Caravan - In The Land Of Grey And Pink, debuutalbum van Camel, eerste 4 albums van Jethro Tull en Traffic).
En ja, deze heb ik ooit eens aangeschaft voor Father Of Day, magistrale versie van deze Bob Dylan song. Erg mooi aan de song vind ik ook de vrouwelijke backing vocals. En Mann zelf is natuurlijk een meester op alle soorten keyboards...en ja, Mick Rogers trekt ook de aandacht met zijn fuzzy gitaarwerk. Overigens ook erg lekker vind ik In The Beginning, Darkness.
En verder verlang ik bij het herbeluisteren wel erg naar een plakje Spacecake....en bij Pluto The Dog gaan mijn honden meeblaffen..

Op de Amerikaanse versie van dit album staat het nummer Joybringer in plaats van Earth, the circle, part 2.. Jammer dat Joybringer niet op de Europese versie staat want ik vind het een mooi nummer.

Manfred Mann's Earth Babd speelt (uiteraard onder voorbehoud) in 2020 en 2021 regelmatig in Europa (vooral in Duitsland). Volgens mij maken Manfred Mann en Mick Rogers nog steeds deel uit van de band.

In Zuid Afrika werd Father Of Day…. geboycot, omdat de tekst gaat over rassenongelijkheid.

Eerst had ik deze op Lp, nu op cd. Alleen staan de songs in een andere volgorde: 1. Father of night, 2. Solar fire, 3. In the beginning, 4. Earth the circle part 1. , 5.Saturn (Mercury), 6. Earth the circle part 2. 7. Pluto the dog.
De platenlabel is Carrere Records uit Frankrijk. Weet ook iemand wie die zangeres is? Ze wordt nergens vermeld, tenminste niet door Carrere.

The Chanter sisters (Doreen en Irene).

Renard, bedankt.