Yes - Yessongs (1973)

Ik ga niet in op de -tig live versies van het album.
Ik ga niet in op de -tig vervangers van Jon Anderson.
Ik ga niet in op de -tig Tours van de -tig soorten Yessen (old & new).

Maar ik ga wel in op dit echt helemaal fantastische album uit 1973 wat een mijlpaal is in mijn prog-beleving. Al gloeiendgruwelijk 44 jaar oud maar zo strak, zo afwisselend, vaardig, helder en muzikaal mooi. Elke keer weer als ik het album opzet dan ben ik verrast door de kwaliteit, het gedrevene, de kracht en de uitstraling van het gehele album.

Ik ga weer eens een sterren beoordeling geven. Dat verdient dit album. Vuufe !!

Voor het eerst sinds jaren de 3 LPs weer eens uit de kast getrokken. Ooit gekocht in de winkel op de vliegbasis waar ik mijn diensttijd mocht doorbrengen, als ik me het goed herinner. Zoals altijd, dat is niet veranderd, slingerde ik weer op en neer tussen overweldigd worden, onder de indruk zijn en een gevoel van walging over de totale overkill van het geluid. Progrock, symfonische rock zoals we het toen noemden, is uiteindelijk nooit helemaal mijn ding geweest noch geworden.

Blijft staan dat er een aantal geweldige momenten op Yessongs staan, met 'Yours Is No Disgrace' als absoluut hoogtepunt. Dit nummer is voor mij het symfonische rock nummer aller tijden. Daar gaat niets overheen. Met een paar andere nummer van 'The Yes Album' en 'Roundabout' zijn we er dan wel wat mij betreft.

Niet het eerste dat ik een vriend mij van Yes liet horen, dat was het één-tweetje Fragile / Close to the edge, maar toen hij mij direct daarna Yessongs uitleende met de woorden “Dan moet je déze er zéker ook bij hebben” was de symfonische vlam definitief ontstoken. De liefde voor symfo in het algemeen en Yes in het bijzonder is nooit meer weggegaan, en toen de eerste CD-versies van voornoemde studioplaten uitkwamen was ik er dan ook als de kippen bij om ze te kopen. Dat waren echter wat mij betreft twee van de grootste teleurstellingen uit het digitale tijdperk, want die twee CD’s klonken zó dun dat ik ze na de eerste keer luisteren eigenlijk nooit meer heb gedraaid. De tweede Atlantic-versies waren zóveel beter dat ik tot op de dag van vandaag nog heel tevreden ben met die versies van de eerste drie albums (geremasterd door Joe Gastwirt) en Going for the one (George Marino), maar echt enthousiast kon ik pas worden over de geweldige Rhino-remasters (die dan ook de aanleiding vormden om Fragile en Close to the edge opnieuw aan te schaffen, ditmaal naar volle tevredenheid).
        Yessongs werd dus helaas niet in die serie opgenomen, maar omdat ik bleef hopen dat dat alsnog zou gebeuren heb ik hem nimmer op CD aangeschaft. Eigenlijk te gek voor woorden: omdat ik mijn vinylcollectie al zeker 20 jaar geleden heb weggedaan heb ik één van de beste liveplaten aller tijden (zo niet dé beste) dus al sinds de millenniumwende niet meer gehoord... Daarom nu toch maar de Joe Gastwirt-remaster uit 1994 aangeschaft. Nee, het geluid is nog steeds niet optimaal, wel lekker hard en direct maar soms ook bijna verzandend in een geluidsbrij (zoals op delen van And you and I en Close to the edge), maar de performances zijn energiek en enthousiast, de koortjes op Close to the edge klinken voor mij af en toe zelfs beter dan op de studioversie, de muziek is en blijft briljant, en hoewel 2 uur en 10 minuten een behoorlijk lange zit is is het repertoire zó afwisselend dat de set nergens inkakt (met uitzondering van de bassolo op The fish). Alleen al die eerste vinylkant met dat sfeervolle intro, de swingende versie van Siberian khatru en het dodelijke Heart of the sunrise dat daar nog eens overheen gaat, die plaatkant is in z’n eentje al vijf sterren waard. Dus ik ben blij dat ik toch maar tot deze aanschaf ben overgegaan, en ik sluit niet uit dat ik dat opnieuw doe, mocht hij alsnog stand-alone (dus niet als digitale download of in een SACD-box) in de Rhino-reeks verschijnen...

Op de schoolpukkel had je het logo van Yes getekend om de wereld kond te doen van je fan zijn,. Je werd meewarig door je klasgenoten aangekeken want dat was toch geen muziek., Veel te moeilijk en ingewikkeld.
50 jaar later nog steeds verslaafd aan die " ingewikkelde muziek ". Yessongs was en is voor mij toch wel het hoogtepunt uit hun carriere vooral met de beelden erbij. Wakeman in een enorme cape voor zijn muur aan toetsenborden staand. Magisch ! Chris Squire idem dito. Jon Anderson een zweverige hippie. Steve Howe, het onbegrepen genie !