Yes - Yessongs (1973)

Ik heb hetzelfde gehad... heb me toen deze maar eens aangeschaft: Yes - The Studio Albums 1969-1987 at Discogs voor 3 tientjes, geen spijt van gehad...

Is zeker interessant al hou ik op 1 of andere manier niet zo van boxen. Vreemd genoeg vind ik altijd de originelen uitgaves veel leuker (maar in dit geval wel de remasters).

Voor het eerst sinds jaren de 3 LPs weer eens uit de kast getrokken. Ooit gekocht in de winkel op de vliegbasis waar ik mijn diensttijd mocht doorbrengen, als ik me het goed herinner. Zoals altijd, dat is niet veranderd, slingerde ik weer op en neer tussen overweldigd worden, onder de indruk zijn en een gevoel van walging over de totale overkill van het geluid. Progrock, symfonische rock zoals we het toen noemden, is uiteindelijk nooit helemaal mijn ding geweest noch geworden.

Blijft staan dat er een aantal geweldige momenten op Yessongs staan, met 'Yours Is No Disgrace' als absoluut hoogtepunt. Dit nummer is voor mij het symfonische rock nummer aller tijden. Daar gaat niets overheen. Met een paar andere nummer van 'The Yes Album' en 'Roundabout' zijn we er dan wel wat mij betreft.

Ik heb exact dezelfde, alleen had er toen bijna 70 gulden aan uitgegeven, de cd bestond namelijk nog niet zo lang. Is het overigens de moeite waard om de remaster aan te schaffen of is het verschil niet zo groot.

Ik zou er naar uitkijken wanneer Steven Wilson dit album opnieuw live zou uitvoeren anno nu; ik vind deze uitvoering geluidtechnisch niet zo gaaf. Doet een beetje afbreuk aan de composities die op zich mooi zijn. Het geluid hier past beter bij een doorsnee rockband....

Midden jaren 70 was ik midden in mijn tienerjaren en waren het de hoogtijdagen van de symphonische muziek. De smaken van vrienden waren nogal verschillend. Eén was desolaat van Yes en had deze triple lp. Ik weet niet dat het kwam doordat hij electronica studeerde, maar volgens mij sprak het ook het knap technische aspect wel mee. Toendertijd kopieerde je platen op cassettebandjes , zodat je toch kon genieten zonder het dure vinyl te moeten aanschaffen. Yes was nog vrij onbekend voor ons, erg moeilijke muziek. Ik kende Roundabout die op een 4 verzamel box stond met allerlei jaren 70 bands. Maar verder hoorde je niet zo veel van deze band op de radio, enkel 's avonds laat op Veronica en later bij Ad Visser's Dreammachine. Jaren 80 kwamen en het cassette bandje ven Yessongs werd nooit meer gedraaid. Pas later ben ik me weer wat meer gaan verdiepen in de muziek van Yes, maar ook van Rick Wakeman (de solo platen). Ik heb toen (aan het begin van het cd tijdperk) Yessongs nog op vinyl tweedehands gekocht en later mijn collectie wat aangevuld met Yes cd's. Close to the Edge van zelfsprekend, Fragile en og wat anderen. En pas geleden zag ik de geremasterde dubbel cd (by Joe Gastwirt) voor een schamele drie euro liggen. En hoe kijk ik nu tegen deze live plaat uit 1973 aan. De muziek blijft over het algemeen druk, complex. Maar intussen ben ik daar wel meer aangewend. Zeker de tweede cd is een feest van herkenning en bestaat uit enkel hoogtepunten. De eerste cd is wat pittiger om door te komen, maar is ook kwalitatief goed op orde. Het artwork is natuurlijk prachtig, maar dan moet je eigenlijk de triple lp hebben om dat goed te kunnen aanschouwen. De hele plaat is zeer energiek, een hele goede live cd, die soms de oorspronkelijke nummers in de schaduw laat staan. En dat is toch wel bijzonder knap. De line up van de band was natuurlijk top, jammer dat er vaak zo'n gedoe was bij deze groep en de vele wisselingen deden de muziek later zeker geen goed. Maar hier is Yes in topvorm.

een van de beste live albums ever!

Helemaal met het bovenstaande eens ,in een ver verleden deze klanken in mijn jongenskamer ondergaan terwijl de kunstwerken van Roger Dean zich via ogen in mijn kinderbrein nestelden.
Aan die tijd terugdenkend heb ik terwijl mijn ouders naar TV zaten te kijken een complete hersenspoeling ondergaan maar lekker was het wel.
De LP van het hier ook zo opgehemelde Close To The Edge staat hier in zijn geheel op samen met alle andere klassiekers van deze formatie dus daar kan ik ook weinig kritiek op hebben.

Het is alleen zo jammer dat de geluidskwaliteit zo teleurstellend is. Mijn uitvoering klinkt echt als een bootleg...

Steven Wilson misschien even bellen Frodok?
Die kan er vast wel een remastertje van maken.

Daar hoop ik inderdaad wel een beetje op...

Daar begrijp ik niets van. Yessongs heeft toch een uitstekend geluid? Ja, het is een 254 jaar oude opname, maar het zweet en het ademt in je gezicht alsof je erbij bent. Met ook nog eens een uitgekristalliseerd onderscheid tussen alle sporen.
Laat die Wilson er met zijn grijgrage vlerken vanaf blijven. Die andere remasters klonken ook al net alsof iemand de Mona Lisa remastert door er een bloksnor op te tekenen.

Ik heb volgens mij een remaster uit 1994. Heb jij een nieuwere, Edwynn?

Ik heb ook eentje uit 1994. Niks mis mee.

Hm, nee. Ik vind hem niet goed...

De 3LP klonk echt vreselijk slecht destijds. De latere 2CD remaster is stukken beter qua geluid.

Dat vergelijk kan ik niet maken nu. Maar ik vind dit meer dan uitstekend klinken. Ik zou niet weten wat er mis mee is.

Ik weet niet naar welke versie je luistert. Er zitten hele beroerde bij, inderdaad net bootlegs zoals Frodok al aangaf.

Atlantic US 1994.

Ik vraag me af wat je dan als bootleg definieert

Ik vind hem gewoon vrij blikkerig klinken, koud en smal. Ook Anderson klinkt me wat ver naar achteren gemixt.

Er is geen rhino remaster van, toch? Die klinken me stukken beter in de oren.

Destijds voor een godsvermogen aangeschaft. De Compact Disc als geluidsdrager was jong en de schijven vrij duur. Ik heb al vroeg de 1983 - 2CD versie van Atlantic (ARC) gekocht. Bedrag toen 85 gulden (!)
Tja, die 3LP's moesten digitaal toch nog veel beter klinken. En dat doet die versie ook, erg helder geluid waarbij alle instrumenten goed tot hun recht komen. Artistiek gezien is dit ook absolute top. Yes in zijn beste periode.

Naar mijn mening is dit een van de beste progressieve rock live albums ooit. De energie spat er van af. Klinkt als een ruwe parel, alsof je er zelf bij bent, een verademing als je het vergelijkt met veel overgepolijste hedendaagse live uitvoeringen. Met name het gitaarwerk van Howe is fenomenaal. Ik bezit de originele 3lp uitvoering en 2cd remaster van Joe Gastwirt. Die laatste is inderdaad verre van audiofiel doch heeft een acceptabele, erg directe, sound, de plaatsing van de zang is anders dan gebruikelijk. Soms heeft Anderson moeite om boven het instrumentale geweld uit te komen. Dit moet niet te zacht worden afgespeeld voor de optimale beleving. N.B.: De dvd versie is nogal matig van kwaliteit.

Ook hier deze week gedraaid, fenomenaal album, telkens weer!

SECOND's OUT over het hoofd gezien??

"Second's" wat?

SECONDS OUT, pikkebaas

Ik zie hier weer heel wat voorbij komen over deze Yessongs. Ik heb heel wat Yes materiaal, maar nog steeds geen live Yes album. Misschien deze ook maar eens aanschaffen. Deze krijgt hier enorm veel superlatieven.

Ja, ik zit er ook al een hele tijd over te dubben. Muzikaal is hij fantastisch, maar het probleem is dat hij (nog?) niet is meegenomen in de sublieme serie Rhino-remasters...

Niet het eerste dat ik een vriend mij van Yes liet horen, dat was het één-tweetje Fragile / Close to the edge, maar toen hij mij direct daarna Yessongs uitleende met de woorden “Dan moet je déze er zéker ook bij hebben” was de symfonische vlam definitief ontstoken. De liefde voor symfo in het algemeen en Yes in het bijzonder is nooit meer weggegaan, en toen de eerste CD-versies van voornoemde studioplaten uitkwamen was ik er dan ook als de kippen bij om ze te kopen. Dat waren echter wat mij betreft twee van de grootste teleurstellingen uit het digitale tijdperk, want die twee CD’s klonken zó dun dat ik ze na de eerste keer luisteren eigenlijk nooit meer heb gedraaid. De tweede Atlantic-versies waren zóveel beter dat ik tot op de dag van vandaag nog heel tevreden ben met die versies van de eerste drie albums (geremasterd door Joe Gastwirt) en Going for the one (George Marino), maar echt enthousiast kon ik pas worden over de geweldige Rhino-remasters (die dan ook de aanleiding vormden om Fragile en Close to the edge opnieuw aan te schaffen, ditmaal naar volle tevredenheid).
        Yessongs werd dus helaas niet in die serie opgenomen, maar omdat ik bleef hopen dat dat alsnog zou gebeuren heb ik hem nimmer op CD aangeschaft. Eigenlijk te gek voor woorden: omdat ik mijn vinylcollectie al zeker 20 jaar geleden heb weggedaan heb ik één van de beste liveplaten aller tijden (zo niet dé beste) dus al sinds de millenniumwende niet meer gehoord... Daarom nu toch maar de Joe Gastwirt-remaster uit 1994 aangeschaft. Nee, het geluid is nog steeds niet optimaal, wel lekker hard en direct maar soms ook bijna verzandend in een geluidsbrij (zoals op delen van And you and I en Close to the edge), maar de performances zijn energiek en enthousiast, de koortjes op Close to the edge klinken voor mij af en toe zelfs beter dan op de studioversie, de muziek is en blijft briljant, en hoewel 2 uur en 10 minuten een behoorlijk lange zit is is het repertoire zó afwisselend dat de set nergens inkakt (met uitzondering van de bassolo op The fish). Alleen al die eerste vinylkant met dat sfeervolle intro, de swingende versie van Siberian khatru en het dodelijke Heart of the sunrise dat daar nog eens overheen gaat, die plaatkant is in z’n eentje al vijf sterren waard. Dus ik ben blij dat ik toch maar tot deze aanschaf ben overgegaan, en ik sluit niet uit dat ik dat opnieuw doe, mocht hij alsnog stand-alone (dus niet als digitale download of in een SACD-box) in de Rhino-reeks verschijnen...