Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

We schelen niet zo bar veel in leeftijd, maar hier staat me ook nog wel iets van bij.

Vandaag SIT weer eens geluisterd in de trein. Die slechte kritieken kan ik me anno nu niet helemaal meer voorstellen. Voor een (hard)rock/heavy metal band was het indertijd not done om synthesizers te gebruiken. Vaak stond er ook op de album hoezen "no synthesizers used"

Bij de echte liefhebbers van metal zag je meer shirts van Venom en Slayer in die tijd.
En zelfs Metallica.
Iets wat je nu bijna niet meer kunt geloven.

Na Somewhere In Time nam Metallica de fakkel een beetje over van Iron Maiden als zijnde de meest populaire metalband. Tot hun sell-out ("Metallica"). Daarna zijn er geen echte vaandeldragers van het metalgenre meer te benoemen, naar mijn bescheiden mening. Nou ja, mijn interesse stopte daarna, om het wat genuanceerder uit te drukken.

Heeft dat ook niet te maken gehad met de opkomst van Nirvana, Soundgarden en Pearl Jam?
De verkoopcijfers van de traditionele metalbands gingen in die periode flink omlaag.

Klopt, dit was bij mij op school precies hetzelfde! Gasten die shirts met Eddie erop aanhadden en ook wel vaag ergens een idee hadden dat het om een hardrockband ging. Maar daar hield het wel mee op. Toen gabber en house eind jaren 80, begin jaren 90 in de mode raakten, liepen ze ineens in trainingspakken als Gabber Piet rond.

Somewhere In Time kwam uit '86, en Nirvana was de eerste (of één van de eerste) met grunge en dat was pas eind '91, zij maakte wel gelijk een einde aan de voornamelijk Amerikaanse poedelrock. Ik geloof niet dat het van invloed was op Maiden of Metallica, de eerste werd te commerciëel en de ander moest dat nog worden, geloof dat hun "black album" ook in '91 uitkwam en was een enorm kassucses.




Ehm voor de goede orde, gabber werd pas '94/'95 mainstream en gabberpiet kwam een jaar later, de eddie shirts werden echt niet voor trainingspakken geruild, al waren er wel wat hardrockers die ook door de gabber werden aangetrokken muziekaal gezien dan. Gabber had zijn hoogtepunt in '97/'98 en toen zag er iedereen uit als gabberpiet, tja en dan was het weer snel afgelopen met de hype.

[quote]musiquenonstop schreef:


Somewhere In Time kwam uit '86, en Nirvana was de eerste (of één van de eerste) met grunge en dat was pas eind '91, zij maakte wel gelijk een einde aan de voornamelijk Amerikaanse poedelrock. Ik geloof niet dat het van invloed was op Maiden of Metallica, de eerste werd te commerciëel en de ander moest dat nog worden, geloof dat hun "black album" ook in '91 uitkwam en was een enorm kassucses.




Ehm voor de goede orde, gabber werd pas '94/'95 mainstream en gabberpiet kwam een jaar later, de eddie shirts werden echt niet voor trainingspakken geruild, al waren er wel wat hardrockers die ook door de gabber Maiden te commercieel rond 1991?

@musiquenonstop: ik schreef als reactie op het stukje van buurman dat ging over na de sel out van Metallica er geen echte vaandeldragers meer waren. Wellicht waren er wel kans hebbers om de vaandel over te nemen van Metallica of Maiden, maar zijn die in het grunge geweld onder gesneeuwd.

@ettio ???, waarschijnlijk ben je het er niet mee eens met de bewering dat Maiden te commerciëel was geworden en daardoor bij vele afgedaan was begin jaren '90, de singel Bring Your Daughter zegt genoeg lijkt me ! Was Wasted Years een tikje aan de commerciële kant, dan was die singel complete sell out.

@astrorocker, ik snap wat je bedoeld, maar of dat met de grunge te maken heeft, ik weet het niet. Ik denk dat de metal uit de '80's een genre op zich is, en met Maiden een beetje mee ten onder is gegaan. Metallica schoof op richting rock mijn inziens.. en verder alleen bandjes van minder kaliber. (en daar zal ik vast weer mensen voor het hoofd mee stoten )

Iron Maiden ten onder? Welnee. Alive and kicking. Nog steeds. In de eerste helft van de jaren 90 gingen ze geheel in de tijdsgeest iets rockgerichter te werk. Wat soberder ook. Maar vanaf The X-Factor is de oude stijl weer volledig in oude glorie hersteld. Of dat wel of niet geslaagd is, hangt van je persoonlijke smaak af. Maar redelijk gevulde tot volle zalen over de hele wereld worden nog steeds platgespeeld.
Wel ben ik het ermee eens dat er binnen de metal geen nieuwe boegbeelden zijn opgestaan. Maar de tijd is veranderd en binnen de stortvloed aan releases binnen de metalen (sub)genres, lijkt mij zoiets ook onmogelijk.
Metallica pikte een hele forse graan mee van de doodbloedende stadionhardrock en raakte daarna wat stuurloos. Een grote live reputatie en een geweldige erfenis zorgt ervoor dat zijn nog steeds onderwerp van gesprek zijn. Meer nog dan Maiden want menig jongere metalhead gaat plat voor Metallica naast alle Trivium en Bullet For My Valentine ellende.

Maar dat is een discussie voor het artiestentopic. Hier gaat het over Somewhere In Time en hoe langer ik nadenk over het schrijfsel van Deric Raven hoe meer ik het gevoel heb dat zijn prachtig weergegeven gedachten best wel eens de Iron Maidenwerkelijkheid van 1986 heel dicht zouden kunnen benaderen. Of dat ook echt de achterliggende gedachte van het album is weet ik niet, maar plausibel is het wel. En een mooie down to earth invalshoek van een futuristisch aandoend album.

Ik vind die uitleg toch niet zo aannemelijk en mijns insziens is het eerder een verarming aan betekenis van de teksten om het allemaal tot die interpretatie te herleiden.

Alexander the Great (356-323 B.C) zie ik daar trouwens echt niet in passen. Maar ook Heaven Can Wait is duidelijk iets anders dan een verslag van een lange tournee.

Ieder leest de teksten zoals ie zelf wil natuurlijk. Ik ben niet jaar in jaar uit op tournee. Voor mij gaat Déjà Vu dan ook gewoon over het verschijnsel déjà vu en is daarom herkenbaar voor mij.


Het album Somewhere in Time vind ik wel erg goed maar is toch het eerste na vijf op een rij waaraan ik geen vijf sterren kan toekennen. Sommige nummers zijn wat flauw, andere niet geheel sterk. De productie is net wat te glad en zeker met die synths erbij wordt het mij een beetje te zoet. Sterkste nummers; Caught Somewhere in Time, The Loneliness of the Long Distance Runner, Déjà Vu en Alexander the Great.

Bij niet alle nummers heb ik dat gevoel van een tournee verslag, maar bij Caught Somewhere in Time, Wasted Years, The Loneliness of the Long Distance Runner, Stranger in a Strange Land en Déjà Vu heb ik dat wel.
Toch wel het merendeel van het album.

Ik zie in de teksten van die nummers toch passages die ik moeilijk of niet kan plaatsen in die visie. Een voorbeeld uit Stranger in a Strange Land:

One hundred years have gone and men again
they come that way
To find the answer to the mystery
They found his body lying where it fell that day
Preserved in time for all to see
No brave new world, no brave new world

Het enige nummer dat mij duidelijk lijkt te verwijzen naar het weg zijn van huis wellicht tijdens een tour is Wasted Years.

Die tekst van Stranger In a Strange Land kan ook verwijzen naar het gevoel eeuwenlang te reizen.
In de avond doodmoe neervallen in een vreemde hotelkamer.
Het is maar wat je uit een tekst wilt opmaken.
Ik zie Somewhere In Time niet als een conceptalbum, maar voor mij verwijst het wel naar het toeren.

Is het niet eerder banaal als het (alweer) daarover zou gaan? En hoe precies plaats je het stuk tekst dat ik citeerde in die visie?

The Loneliness of the Long Distance Runner vind ik veel sprekender (die jammerlijke zang over de jagende drums) en herkenbaarder als ik daarbij mijn eigen ervaringen van het lange afstand lopen induik dan wanneer ik me voorstel dat Bruce het (alweer) over zijn tournee heeft.

Daar moest Bruce zich zeker mee bezig houden toen hij jaren later weer terug kwam bij Iron Maiden; de nodige kilo's kwijt raken en conditie opbouwen.
Waarschijnlijk heeft hij die vaak op zijn mp-3 speler gedraaid tijdens het sporten.
The Loneliness of the Long Distance Runner is waarschijnlijk afgeleid van het verhaal van Alan Sillitoe.
Maar ik vind het leuker om een soort van verband tussen nummers te zoeken, en daar mijn recensie op te baseren.

Niets mis mee en leuk om te lezen, je recensie.

Het is een album welke dat zeker verdiend.

Dat is ook gewoon zo. Een paar pagina' s terug schreef ik daar al iets over. Desondanks erg leuk een andere invalshoek en beleving te lezen. En ik vind het best plausibel allemaal als je gewoon de titels erbij pakt en niet elke tekstregel analyseert. Zo had, ik meen Ferre Clabau, ook een interessante gedachte over Killers.

Iron Maiden maakt albums die niet direct als conceptalbums zijn te bestempelen maar wel als dusdanig aanvoelen. Het geluid, de sfeer en de hoezen vertellen hun eigen verhaal. Met ruimte voor ieders interpretatie overlatend. Althans in mijn beleving werkt dat zo en daar passen alle belevingen die ik lees en hoor goed in.

Nee, ik vond Maiden begin jaren negentig niet te commercieel. De hitparade probeerden ze ook al te halen met Wasted years en Madness. Maar de kwaliteit van de begin jaren negentig albums was wel beduidend minder waardoor ze fans verloren.

Hm, ik zat rond 1991 in de laatste klas van de middelbare school en daar begon de house en gabber toch al behoorlijk populaire vormen aan te nemen. Doet er ook niet zoveel toe. Maiden en Eddie zijn altijd al een berucht en bekend 'merk' geweest in vele opzichten waaronder shirts.

Ettio ik denk dat je daar de spijker op zijn kop slaat, dat gevoel heb ik namelijk ook altijd al gehad. Die albums zijn minder dan de eerdere albums, mede door een koerswijziging: Nieuwe gitarist(Gers)

20 jaar terug werden No Prayer For The Dying en Fear OF The Dark als betere albums gezien dan Somewhere In Time en Seventh Son. De rollen zijn nu omgedraaid gok ik zomaar.

De band was volgens mij aardig gesloopt van de ellenlange World Slavery Tour, kan niet anders. En dan nog met zo'n prima plaat komen...nog voor een deel in Hilversum opgenomen ook!

Daar staat mij niets van bij. Wel uitstekende recenties in Aardschok en Oor en album van het jaar in Kerrang! magazine. Ik kan mij helemaal geen slechte verhalen herinneren over Somewhere in Time. No Prayer For The Dying en Fear Of The Dark werden maar lauwtjes ontvangen.

Maar misschien heb ik het wel mis....

Klopt. Seventh Son werd in eerste instantie niet juichend onthaald in Aardschok ('Never change a winning team" was de kritiek). Somewhere In Time werd juist goed ontvangen volgens mij.

Ik dacht dat SIT ook altijd negatieve kritieken kreeg, omdat het ook weer zo commercieel klonk.

Vind jij Wasted Years en Stranger in a Strange Land echt zo commercieel klinken?
Tussen Powerslave en Somewhere in Time zitten 2 jaar, waarbij Iron Maiden veel getourd heeft; en een live album uitbracht.
Hierdoor bij een groter publiek aansluiting kreeg.
Deze wachten gewoon op een nieuw album, welke toen op grotere schaal verkocht werd.
De doorbraak was eigenlijk al voor dit album een feit; dus een logisch vervolg.
Om eerlijk te zijn vind ik Run to the Hills commercieler klinken dan een Stranger in a Strange Land.

Vind jij Wasted Years en Stranger in a Strange Land echt zo commercieel klinken?
Tussen Powerslave en Somewhere in Time zitten 2 jaar, waarbij Iron Maiden veel getourd heeft; en een live album uitbracht.
Hierdoor bij een groter publiek aansluiting kreeg.
Deze wachten gewoon op een nieuw album, welke toen op grotere schaal verkocht werd.
De doorbraak was eigenlijk al voor dit album een feit; dus een logisch vervolg.
Om eerlijk te zijn vind ik Run to the Hills commercieler klinken dan een Stranger in a Strange Land.

Wasted Years vind ik toch wel het radio vriendelijkste nummer van Iron Maiden tot dan toe. De productie van het hele album is ook toegankelijker dan van hun voorgaand werk.

Maar er is volgens mij nooit echt een moment van doorbraak geweest. Iron Maiden viel met het debuut al meteen erg in de smaak en het publiek is doorheen de jaren tachtig steeds maar blijven groeien. Door de te gekke hoezen, de blijvend hoge kwaliteit van de muziek en het eindeloze toeren.

Zeer verdienstelijk gecoverd door Ryan Adams!
YouTube - Ryan Adams - Wasted Years (Iron Maiden cover)