Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Mooie informatie inderdaad! Bedankt voor de moeite

Ach, wat Steve Harris ooit door een journalist liet optekenen mag best beschikbaar blijven. Toch?

Ik vind het een fantastisch album, maar ik vind Alexander The Great er niet zo goed op passen. De overige nummers hebben een modernere snit. De tekst is verder zo feitelijk, het zou zo op Wikipedia kunnen. Dat geeft het iets koddigs. Hetzelfde heb ik met To Tame A Land: een opsomming van gebeurtenissen, alsof je een uittreksel leest.

Dat zijn nu typisch van die nummers waarvan ik de tekst van ondergeschikt belang vind. Muzikaal gezien vind ik Alexander The Great een spannende belevenis met solo enzo. En ach, er zit een meebrulbaar refrein in. Het had net zo goed de tekst van het koningslied kunnen bevatten. Het had me er niets minder om geweest.
To Tame A Land idem dito. Dune is een tergend saai verhaal en een nog ergere film. Iron Maiden maakt er tenminste nog iets episch van. Maar ook dat moet het vooral hebben van de muzikale opbouw.

Dat zou wat zijn!



Ook eens. Heb een tik dat ik boeken wil lezen waar Iron Maiden ooit een nummer van heeft gemaakt. Zo heb ik de verhalenbundels van Edgar Allan Poe nav Murders In The Rue Morgue, The Loneliness of the long distance runner van Sillitoe en ook Dune van Frank Herbert in huis gehaald in het verleden. Mijn hemel wat is Dune een ruk-boek. Ik vind het altijd bewonderswaardig dat Steve Harris van dat soort dikke boeken, verhalen en dergelijke een songtekst weet te fabriceren die prima als samenvatting kan doorgaan ....

Hun vijfde album Powerslave in 1984 wordt gevolgd door een elf maanden durende slopende wereldtoer waarna in 1985 de prachtige live dubbelaar Live After Death verschijnt. In juni 1986 komt met Somewhere in Time hun zesde studioalbum uit, met voor de tweede maal een ongewijzigde line-up en met de beruchte gitaarsythesizers, zie het www voor verdere uitleg over die instrumenten. Nooit begrepen, die dingen.

Sir Spamalot is 17 jaar,volgt Latijn-Grieks aan het College in Oostende en die nieuwe ontwikkelingen in zijn geliefde Metal, dat laatste met argusogen. In april 1986 brengen hun collega’s van Judas Priest al een album uit met die gitaarsynthesizers. Turbo is de naam en dat album wordt voor mij een zeperd, ook al door de matige poppy songs. In het achterhoofd nestelt zich dan een beestje: “Hopelijk is het album van Iron Maiden beter en vallen ze ook niet in die commerciële valstrik”. Dat beestje heeft niet lang geleefd, want ze brengen opnieuw een snoeihard album uit. Mijn vrees is ongewettigd en op vinyl komt deze het ouderlijk huis binnen. "Wat heeft hij nu weer mee?" Ach, die blik van mijn ouders...

Het volgende valt op bij het bekijken van de acht nummers. Vier nummers, 1 – 4 – 5 – 8, zijn van de hand van Steve Harris, drie nummers, 2 – 3 – 6, zijn geschreven door Adrian Smith, nummer 7 is van Dave Murray en Steve Harris. Zanger Bruce Dickinson schrijft aan geen enkel nummer mee, ook de teksten niet. Heeft de Powerslave toer hem parten gespeeld? Wasted Years en Stranger in a Strange Land zijn de singles op dit album.

De nummers zelf zijn op dit album niet zo verrassend, opnieuw is er die mix van galopperende songs, midtempo songs, “crowd pleasers” en epische nummers. De eerste single Wasted Years is eerder speels en verhaalt over hun Powerslave toer, de tweede single is bijzonder goed gelukt en sfeervol. Geweldig op dreef zijn opnieuw beide gitaristen, de heren Murray en Smith, zo goed zijn ze op elkaar ingespeeld. Hoogtepunten zijn voor mij de opener, The Loneliness enzovoort, het snelle Déjà Vu en Alexander the Great.

Nog iets valt op bij dit album en dat is de productie van Martin Birch. De productie is hard en heel vol, het is even wennen want opnieuw is het anders. Tussen Killers en deze Somewhere in Time zorgde hij telkens voor een ander geluid, er is geen sprake van zichzelf te herhalen. Het verschil met Powerslave is enorm, het verschil met Seventh Son ook waar er iets meer ruimte lijkt te komen of is dat het gevolg van het begrip “conceptalbum”.

Opnieuw valt de hoes in positieve zin op, een overvloed aan details siert deze futuristische hoes met verwijzingen naar het verleden. Op het internet staan lijsten met al de verwijzingen. Plezieriger is om ze zelf te zoeken op de hoes, op vinyl bij voorkeur waar de hoes volledig tot zijn recht komt. Derek Riggs heeft een kunstwerkje gemaakt maar de hoes van Powerslave bevalt mij beter. Slotsom met tromgeroffel. Dit is opnieuw een geweldig album. Astemblieft!

Wederom een mooi verhaal! Dit is en blijft toch wel mijn meest favoriete Maiden album denk ik.

Zeker de mijne, wat een geluid, wat een hoes, wat een goede nummers. Jammer dat de band het volgens mij zelf anders ziet, want wat is het toch jammer dat nummers als caught somewhere in time, sea of madness (wat een geweldige riff en snelle solo van smith) en stranger in a strange land nooit live worden gespeeld. Feit is wel dat Dickinson ten tijde van dit album nog niet hersteld was van de Slavery tour en niet erg creatief was.

Ik heb 'm van-de-week ook weer eens gedraaid. Beter heeft Maiden ze niet gemaakt, SSoaSSon en NotBeast, hoewel een heel ander geluid, staan voor mij hooguit op gelijke hoogte. Ik ben daarom genoodzaakt deze ook de volle 5* te geven. Bij deze! Well deserved.

Ik vind deze qua songmateriaal toch net een tikje minder dan die twee albums.

Welke nummers vind je minder dan? Ik kan er geen noemen.

De hoge snelheid en geweldige dynamiek van eigenlijk alle nummers doet mij erg goed als ik een beetje in een hyperstemming ben. Dan is er wat mij betreft geen beter album om op te zetten en de adrenaline te laten pompen. YEAH!!!

Ik vind het moeilijk om specifieke nummers aan te wijzen. Het is meer een algeheel gevoel dat het songmateriaal op bijv. Seventh Son of Number Of The Beast er nog wat meer uitknalt en meer to the point is. Ik vind de composities van met name Harris iets te langdradig op dit album.

In de geest van die tijd een album met gitaar- en bassyntheziers. Wat je daar verder ook van mag vinden (ik waardeer het wel), ze geven dit album een compleet eigen geluid ten opzichte van de rest van de Maiden-discografie.

Opener ‘Caught Somewhere in Time’ zet gelijk de toon. Gedreven brengt Bruce de teksten, soms op het randje (Time is always on my side). Daarna volgt er een meesterlijk instrumentaal middenstuk, zoals we gewend zijn. ‘Wasted Years’ is het commerciële nummer met dienst, maar is erg sterk, en heeft een uit duizenden herkenbaar intro. ‘Sea of Madness’ is het volgende nummer (en de volgende persoonlijke favoriet). ‘Heaven Can Wait’ is het eerst mindere nummer (al is dat op dit album puur relatief), en dat heeft veel met het repetitieve refrein (waar Maiden wel meer last van heeft) en dat ‘ge-oh-oh’ in het middenstuk te maken. Nummer duurt misschien ook net iets te lang. ‘Long Distance Runner’ heeft weer een geniaal intro en een sfeer, die prima de essentie van het alleen hardlopen weet uit te drukken. De tweede single, ‘Stranger in a Strange Land’, is minder commercieel, maar muzikaal dik in orde. ‘Deja Vu’ is een luchtige, uptempo nummer, met andermaal een meezingrefrein. Aflsuiter Alexander the Great is tekstueel een soort mini-epos, erg leuk voor de variatie. Het instrumentale middenstuk is weer eens geweldig.

De eerste twee nummers horen tot het beste van de Maiden discografie, nummers 3, 5 en 8 zitten daar vlak achter. De overige drie nummers zijn goed maar niet bijzonder. Ik vind deze net iets beter dan ‘Seventh Son ...’, dus voor nu 4,5 sterren.

In vergelijking met hun beste NUMBER of THE BEAST album is dit een flutalbum...natuurlijk

Zaten wat foutjes in je post, heb het even voor je verbeterd

Dan heb jij er echt kijk op :
(of je hebt nooit hun beste werk gedraaid en geilt op synthesisers bij een groep als iRON MAIDEN

Op NotB staan wat mij betreft een aantal nummers welke ik toch wel tot de mindere van de 80s-periode, daar waar ik op dit album geen enkel minder nummer vind staan. Die synths passen wat mij betreft perfect bij het Scifi-sfeertje op dit album, lekker futuristisch. Daarnaast hebben diezelfde synths eigenlijk ook maar een erg bescheiden rol.

Dat ik er ontzettend veel kijk op heb, staat natuurlijk buiten kijf.

Aha daar zie ik weer zo'n opmerking waar je het stof af kan blazen: synthesizers bij heavy metal, mag dat? Wat een onzin. Dat heet jezelf ontwikkelen en als het dan op een manier gebeurt zoals op dit album heb ik er geen moeite mee.

Voor iemand die de schuilnaam aanneemt vam de drummer van één van de meest open minded rockgroepen die er bestaan, is het wel een gekke opmerking inderdaad. Maar goed, niet iedereen ziet het op dezelfde wijze.

Voor mij voelt het heel subtiel aan, het is niet dat ik naar Dream Theater zit te luisteren ofzo. Misschien was bij het uitkomen heel verrassend. Ik denk dat user Neal Peart bedoelt dat hij het niet vind staan bij een band als Iron Maiden.

Goeie opmerking! Ik ben destijds bij deze ingestapt wat Maiden betreft en heb toen met terugwerkende kracht ook o.a. NotB leren waarderen. Ik val dus niet over die toepassing van synths bij Maiden, maar kan me voorstellen dat fans van het 1e uur, zoals Neal Peart (?), het heiligschennis vonden. Net zoals Metallica's Black album heel veel nieuwe fans trok en de oude garde, waar ik mezelf toe mag rekenen, die commerciele ballads maar moeilijk te verkroppen vond; Bij andere bands prima, maar niet het geluid wat je van deze specifieke band wil horen. Kan me dus goed voorstellen dat het dan met Somewhere in Time en Seventh Son niet meer goed is gekomen. Jammer, want beiden top albums!

Oh, maar ik begrijp maar al te goed waar dat vandaan komt. In 1986 lag het gebruik van synths door heavy metalbands vele malen gevoeliger dan nu. Bovendien is een nummer als Wasted Years wel heel erg commercieel. Helemaal als je het vergelijkt met nummers als Gangland of Murders In The Rue Morgue.

De publieke opinie ten opzichte van Somewhere In Time en Seventh Son is volgens mij wel ietwat veranderd. Op de meeste fora loopt de meerderheid wel weg met deze albums. Somewhere In Time wordt zelfs door de band nog altijd vrij hardnekkig genegeerd. Buiten Wasted Years en Heaven Can Wait duikt er eigenlijk nooit iets van op in de setlist.

Tja dit is mijn favo Iron Maiden album.

Vind Number of The beast ook erg goed, en heb daar sentimentele gevoelens bij omdat ik daarme opgegroeid ben, maar dat was een band met dickinson er net bij die nog wat gevormd moest worden, op dat album zijn ook niet alle nummers top.

Op dit album is echter alles raak, en een echt Maiden album zonder minder nummer.

Deze en piece of mind vind ik met afstand hun 2 beste albums, die anderen uit de jaren 80 zijn ook ok, maar staat ook minder werk op.

Als je de overweldigende opener alleen al hoort en dan met die maniakale stem van dickinson erbij dan kan deze al niet meer stuk.

Ook jammer dat het laatste nummer op geen enkel live album te vinden is, vind het een geweldige afsluiter.

Klopt, want werd meteen geassocieerd met de immens populaire top-40 nichtenrock van Bon Jovi (Slippery When Wet), Europe (The Final Countdown) en effe later ook met bands als Poison en Whitesnake. Maar Maiden heeft het gewoon smaakvol en perfect in de eigen sound ingepast, zonder het nichterig te maken. Verstokte hardrockers met hun vale spijkerjasjes konden er echter niet mee leven nee.

En dat laatste begrijp ik niet. Als je een album niet te pruimen vindt omdat je de nummers slecht vindt, oke. Maar iets afwijzen omdat je synthesizers/keyboards niet bij metal vindt passen, dat slaat in mijn beleving nergens op. Dan blijf je teveel hangen in sentimenten.

Ik heb in mijn omgeving toen eigenlijk nooit meegemaakt dat verstokte hardrockers met hun vale spijkerjasjes er niet mee konden leven of dat het wereldschokkend was dat Iron Maiden gebruik maakte van een gitaarsynth. Er zal hier en daar wel iemand hebben afgehaakt, maar de populatiteit van Iron Maiden bleef gewoon groeien. Ook bij verstokte hardrockers met hun vale spijkerjasjes.

Ik generaliseer waarschijnlijk ook veel teveel, maar het groepje metalfans waar ik destijds een tijdje mee optrok om naar concerten en festivals (DoA) te gaan, had zonder uitzondering tNotB badges op hun jasje laten naaien door hun mama, maar SiT met dat top-40 materiaal en gitaar synths, daar werd een beetje lacherig over gedaan en SiT badges kwamen er echt niet op. Dat was niet stoer genoeg en kon echt niet samen met Sabbath, Purple, Saxon, Motorhead, Metallica, Slayer en Anthrax op hun jasje.

Je wilt Iron Maiden toch niet met RUSH vergelijken??
Mijn kennismaking met beiden: NoB en a Farewell to Kings zijn echt niet met elkaar te vergelijken.
de (in eerste instantie) bass taurispedals op A F t K geeft juist een topgeluid.

Beide albums vind ik top, maar na Piece of Mind kon ik Iron maiden nog wel pruimen maar haalden zij - in mijn ogen - nooit meer het niveau van NoB (maar ja zo zie ik het)

Inderdaad en dat blijft eeuwig zonde en onbegrijpelijk

Jup mee eens Heer Hendrik. Sea of Madness en Stranger zou ik best nog wel eens live willen horen. Oja, Cought Somewhere in Time ook.