The Roots - undun (2011)

Wat is het toch een mooi muziekjaar 2011! We hebben al vele mooie platen mogen beluisteren en toen het nieuws bekend raakte dat The Roots een nieuwe plaat genaamd: undun ging uitbrengen, kwam het al helemaal goed met 2011.

Het concept van de plaat zit zeker erg goed alleen zou ik het verhaal in de juiste volgorde vertellen en niet van het eind naar het begin gaan, zou hou je het verhaal wat spannender.
De 'beats' zijn erg sober en meestal ligt de BPM erg laag, Sleep bijvoorbeeld, een fantastische track, met een prachtig refrein en erg sterke raps. Alleen mis ik nog een laatste vers, want Sleep kan maar niet lang genoeg duren.

De band speelt inderdaad erg goed, ze weten het hele concept nog meer diepgang te geven door de soberheid van de muziek. Net zoals op How I Got Over zijn er weer veel gastartiesten zeker geen minpunt want ze doen het stuk per stuk erg goed, alhoewel sommige refreinen wat tegenvallen. Maar het nadeel van al die gastartiesten is dat we daardoor Black Thought wat minder horen. Wat erg jammer is want wat blijft dat een fantastische rapper.

Zoals ik al zei vind ik dat sommige refreinen wat tegenvallen terwijl de refreinen op How I Got Over juist geweldig zijn. Vooral het refrein van: Lighthouse, Make My en Kool On vind ik minder.

Mijn favorieten zijn: One Time omdat die erg lekkere drums heeft, want wat drumt ?uestlove hier fantastisch. Ook het refrein is deze keer wel erg sterk. Ook Sleep is een van mijn favorieten, die heeft en erg mooie en sobere beat en de raps zijn erg goed.
Ook Stomp is een van mijn favorieten, de piano erin is erg mooi en de agressieve raps van Black Thought zijn heerlijk.

De band The Roots - want dat is het natuurlijk ook - speelt hier ijzersterk. Instrumentaal is alles zo goed: de beats van Ahmir ?estlove Thompson zijn fantastisch, maar de keyboards bijvoorbeeld klinken ook opvallend goed. Een uitstekende uitvoering van vooral erg sterke nummers, de plaat staat er vol mee. Ook zit er een mooi variatie tussen en binnen de songs, waardoor de plaat allesbehalve saai genoemd kan worden.

Toch vormt het juist ook een heel mooi geheel met een soms adembenemend mooie - soms melancholieke - sfeer. Dat wordt nog eens versterkt doordat dit een conceptplaat is. Daardoor is het ook moeilijk om favoriete nummers te kiezen. Alles vanaf Sleep tot en met Tip the Scale is zeer de moeite waard. Dat zie je ook terug onder 'favoriete tracks' bij 'statistieken': al die songs krijgen flink wat stemmen. De laatse vier korte nummers zijn een verhaal apart, want die vormen samen de fraaie 'Redford Suite'.

De beats zijn dit keer wat langzamer, de bassen lekker laag en je hoort allerlei invloeden terug, van funk tot jazz tot soul en zelfs folk & klassiek. De raps zijn top, de meeste gasten doen het ook prima en de productie is kristalhelder. Maar bovenal is dit 'gewoon' een heeeele mooie prachtplaat geworden. Dit is met gemak één van de beste albums van 2011. En één van de beste hiphop platen ooit.

Hip-hop is niet bepaald mijn genre. Toch heb ik er de laatste jaren genoeg moois in kunnen ontdekken. Het begon met de wat oudere platen, zoals 'Illmatic' en 'Enter the Wu-Tang (36 Chambers)'. Daarna kwam Atmosphere aan de beurt, omdat ik nieuwsgierig was naar de nummer 1 van Robijn van den Aker. En sinds 'How I Got Over' ben ik aanbeland bij The Roots. Laatstgenoemde plaat is alleen maar beter geworden sinds de eerste luisterbeurt, en staat nu te blinken op 4,5 sterren. Ik heb een vermoeden dat het met 'undun' ook wel eens het geval zou kunnen zijn; voorlopig vind ik die toch net wat minder.

Minder is niet echt een geschikte term, want 'undun' is nog steeds kwaliteit van de bovenste plank. ?uestlove is een fantastische producer én drummer; Black Thought een MC buiten categorie. Op 'undun' wordt het verhaal verteld van Redford Stephens, waarvan de naam is gebaseerd op 'Redford (For Yia-Yia & Pappou)' van Sufjan Stevens. De fameuze Redford-suite (aan het eind van het album, wat dus eigenlijk het begin is) bestaat uit dat nummer van Stevens, aangevuld met drie eigen interpretaties van The Roots; dit resulteert in een magnifieke 5 minuten. Vooral 'Will to Power (3rd Movement)' vind ik geniaal; geweldig chaotisch drumwerk, pianospel en strijkers. De andere twee deeltjes zijn veel meer filmisch van karakter.

Het eind van het album, wat dus eigenlijk het begin is. Jawel, het verhaal van Redford Stevens wordt dus achterstevoren afgespeeld, altijd interessant. Daarom ook die albumtitel. Verder ga ik niet zoveel ingaan op het concept; daarvoor weten de nummers me te vaak op zichzelf te plezieren. De teksten zijn natuurlijk weer erg sterk, een line als "Niggas learn math just to understand the crack price" doet me bijvoorbeeld enorm denken aan de geniale HBO-serie 'The Wire'. De instrumentatie is erg goed, de subtiele details zijn zo goed als volmaakt. Pianoloopje hier, invallende strijkers daar..

Wat ik wel een beetje jammer vind; we horen veel gastartiesten. Nu ga ik niet beweren dat Dice Raw, Big K.R.I.T. en consorten zwakke MC's zijn, maar naar mijn mening worden ze gewoon volkomen weggeblazen door Black Thought. Dat zijn dan wel pluimen op de hoed van laatstgenoemde, maar ik had hem toch liever wat meer gehoord; hij heeft een soort rust, kalmte als een waas over zich heen hangen. 'I Remember' wordt niet vaak genoemd hier, maar dat vind ik toch gewoonweg het sterkste nummer. Drie verses van Black Thought, in combinatie met een chorus gezongen door een vrouw. Dat gaat enorm goed samen.

Om deze schamele mening af te sluiten, kan ik zeggen dat ik op langere termijn verwacht om deze nog een halfje extra toe te bedelen. Ik heb zo'n gevoel dat deze dezelfde weg opgaat als 'How I Got Over', maar daar zijn we nu nog niet aan toe. Laten we binnen een jaartje nog eens kijken.

4 sterren

Een album waar ik op korte tijd al meer en meer uit heb gehaald. Geen standaard hiphop album, maar met wat klassiek en jazz er tussen. Een opvallend goed album. 14 nummers, maar met een dikke 38 minuten is het zeker niet te lang. Dit is geen album met vullertjes geworden. Dit ga ik ongetwijfeld nog wel meer opzetten.

Na het fenomenale Game Theory volgde het wat zwakkere Rising Down (dat vooral verpest werd door veel matige gastartiesten) en het tenenkrommend kazige How I Got Over waarin Dice Raw “de show steelt” en waarop ik meer de Jimmy Fallon-band hoor dan The Roots. Omdat laatste zo’n - voor mij - onbegrijpelijk hoge waardering kreeg, verwachtte ik ook weinig van deze plaat. Gelukkig is hier sprake van behoorlijk eerherstel. Muzikaal zit undun superstrak in elkaar waardoor de plaat als een geheel klinkt. Soms scheurt het een beetje tegen het kazige van zijn voorganger aan (bv tijdens het tweeluik Lighthouse/I Remember) maar het blijft allemaal net aan de goede kant van de tipping scale . Hoogvliegers zijn Other Side en Tipping Scale, al halen die het niet bij de prijsnummers van Game Theory. Rappend is het ietwat gezapig voor Roots of vooral Black Thought-begrippen. Het slotstuk van Sufjan Stevens is wat random maar wel mooi. Hierna was de koek echt op, en daar hoeven ?uestlove en z’n mannen zich zeker niet voor te schamen .