The Roots - undun (2011)

Misschien eerst when life gives you lemons die is toch nog een stukje beter

Maar daar werd niet gewerkt met een volwaardige band.

Elzhi's Elmatic?

Minder bekend, maar met een heel orkest.

Chamber music en Legendary weapons zijn ook gemaakt met een band.

Op Doggystyle van Snoop Dogg zijn alle beats ook door 'echte' instrumenten ingespeeld. Maar zoiets is toch heel wat anders dan hetgeen wat The Roots doen.

Uh, nee?

origineel wel natuurlijk

Wow, iedereen bedankt voor de enthousiaste reacties!

Toch wel.

De band The Roots - want dat is het natuurlijk ook - speelt hier ijzersterk. Instrumentaal is alles zo goed: de beats van Ahmir ?estlove Thompson zijn fantastisch, maar de keyboards bijvoorbeeld klinken ook opvallend goed. Een uitstekende uitvoering van vooral erg sterke nummers, de plaat staat er vol mee. Ook zit er een mooi variatie tussen en binnen de songs, waardoor de plaat allesbehalve saai genoemd kan worden.

Toch vormt het juist ook een heel mooi geheel met een soms adembenemend mooie - soms melancholieke - sfeer. Dat wordt nog eens versterkt doordat dit een conceptplaat is. Daardoor is het ook moeilijk om favoriete nummers te kiezen. Alles vanaf Sleep tot en met Tip the Scale is zeer de moeite waard. Dat zie je ook terug onder 'favoriete tracks' bij 'statistieken': al die songs krijgen flink wat stemmen. De laatse vier korte nummers zijn een verhaal apart, want die vormen samen de fraaie 'Redford Suite'.

De beats zijn dit keer wat langzamer, de bassen lekker laag en je hoort allerlei invloeden terug, van funk tot jazz tot soul en zelfs folk & klassiek. De raps zijn top, de meeste gasten doen het ook prima en de productie is kristalhelder. Maar bovenal is dit 'gewoon' een heeeele mooie prachtplaat geworden. Dit is met gemak één van de beste albums van 2011. En één van de beste hiphop platen ooit.

Dus dat album bevat volgens jou geen samples?

doggystyle is uiteraard gewoon gesampled.

alleen van de zomer was snoop dogg op north sea jazz.
en deed daar zijn doggystyle album, maar dan met een band, die alle beats speelden.
maar het orginele album zelf zijn gewoon samples

The Family Sign is toch ook niet gemaakt door een volledige band. Ik dacht dat de beats gemaakt werden door Ant en daarnaast spelen een gitarist en een pianist nog wat riedeltjes in, die Ant vervolgens verwerkt in zijn productie.

Nochtans lijkt dat album me een prima vervolg voor degenen die door dit album wat meer geïnteresseerd geraakt zijn in hiphop; komt die van Atmosphere misschien ook wel weer wat hoger in de jaarlijst.

Daar ben ik het zeker mee eens. Erg toegankelijk voor rockliefhebbers, eigenlijk wel voor alle muziekliefhebbers.

Overigens, Jay-Z's Unplugged is ook met live-instrumentatie. 't schijnt dat een alleraardigst bandje de muziek verzorgt.

Probeer vooral Li(f)e van Sage Francis eens. Laat je niet afschrikken door het veel te lage gemiddelde. Ook dit livealbum van Kanye West is meer dan de moeite waard, net zoals zijn My Beautiful Dark Twisted Fantasy.

Dj Quik- Live At The House Of Blues zou je ook kunnen proberen.

Ik ga naar vier. Was er vorige keer niet helemaal voor in de stemming denk ik. Vandaag beluisterd met een goede koptelefoon en dan is het genieten geblazen. Van mij had alleen dat slotakkoord (vanaf nummer 12 zeg maar) niet gehoeven.

Ik ga naar vijf. Dit is een waar meesterwerk geworden (zie ook mijn review hierboven).

Ik moet eerlijk zeggen dat ik How I Got Over toch wat sterker vind. Nog iemand die mijn mening deelt?

Nee die deel ik niet, maar als je voorgaande berichten leest. Zijn er genoeg personen die het hiermee met jou eens zijn. Het concept van het album, zorgt er voor mij voor dat dit album voor mij beter is dan How I Got Over.

Vond. Ik vind die sfeer even geweldig als deze, alleen is het hier compleet. How I Got Over heeft een jammerlijk en totaal niet bijpassend einde. Het begin vind ik wel weer ongelooflijk sterk. Die overgangen!

Ik vind dit toch weer zeker een sterke stap vooruit voor The Roots..Hun laatste album waar ik echt enthousiast over was Game Theory; Rising Down en How I Got Over hadden beide ook wel hun sterke punten maar toch vond ik het allemaal wat afgezwakt.. Van dit album kan ik eindelijk weer echt genieten

Ik vind ze beide erg vergelijkbaar, alleen dit is een mooier geheel dus een tikkeltje beter, maar voor mij is het verschil minimaal. Ik vind ze erg aan elkaar gewaagd, voorlopig vind ik deze dus ietsje beter maar dat komt misschien omdat ik higo al zo vaak beluisterd heb en deze nog iets verser is...

Ik vind deze beduidend beter.

Ik vind deze tot dusver iets minder dan How I Got Over, omdat die wat melodieuzer en organischer is (op de laatste twee nummers na). Bovendien is HIGO ook hartstikke één geheel - niet in een verhaalvorm, zoals deze, maar wel thematisch en muzikaal.

Ik vind dat het niet veel scheelt. Als geheel vind ik dit album net iets beter denk ik, maar op How I Got Over staan misschien niet iets meer echt goede nummers

Maar de laatste 2 nummers op die plaat halen het voor mij een beetje omlaag en zorgen ervoor dat het minder 1 geheel is. De rest vloeit net heel mooi in mekaar. Bij dit album is dat ook het geval, en ook al is het eindstuk wat vreemd met die instrumentals, toch vind ik het beter bij het album passen dan de 2 laatste tracks op higo.