Eagles - Eagles Live (1980)

Ik zie Don Felder er ook graag bij, maar aangezien het een bedrijf is geworden en de directie niet overweg kan met DF , zal het er wil niet van komen en zullen we het met ja-knikker Steuart Smith op de gitaar moeten doen.

Don Felder doet zijn kunstje tegenwoordig veel met Peter Frampton en Tommy Shaw(styx)

Maar laten we bij de cd blijven, de set list van deze dubbelcd, aangevuld met Bernie songs zal al wat zijn, laten ze de soloescapades wat mij betreft maar achterwege(op Joe songs na)

Na het zien van de onthullende documentaire is een rentree van Felder uitgesloten.
Op dit live album vind ik Seven Bridges Road een van de hoogtepunten, adembenemende samenzang!

Heerlijke rockplaat met vele gitaarsoloos die in elkaar over gaan. Beste uitvoering van Hotel california die ik ken, gevolgd door het vlotte heartache tonight openen het album erg sterk. Dat de heren niet met elkaar overweg kunnen hoor ik geenszins, de samenzang is nagenoeg perfect. Wasted times en take it to the limit zijn erg gevoelig gespeeld en zorgt voor kippevelmomenten. Dat Joe Walsh 2 rock nummers mag brengen is alleen maar prettig, dat maakt het album alleen maar afwisselender en is voor een niet-fan ook niet relevant (Ik had het iig niet in de gaten). Een ander pluspunt is dat hun gelikte country rock van de beginjaren grotendeels achterwege blijft. Ik stop dan ook 1 nummer voor het einde.

Je noemt juist de eerste albums "gelikte country rock"?

Ik ben bang dat dat net zo'n fabeltje is als denken dat de heren tijdens deze concerten (net als tijdens de opnames van The Long Run) geweldig met elkaar overweg konden. Die documentaire daarover staat mij nog redelijk op het netvlies. What you see is what you get.

Nee, wat betreft originaliteit en Eagles waren ze toch in de eerste periode het meest op dreef, onder leiding van, het moet gezegd, Bernie Leadon.
En wat dat betreft ontbreekt er inderdaad nogal wat uit die periode op deze registratie.

Nee, dat is niet precies wat ik bedoel eigenlijk. Ik wil niet de begin albums afdoen als gelikte country rock. Als geen echte Eagles fan vind ik het persoonlijk niet erg dat de klassiekers Tequila sunrise, lying eyes, best of my love, peacefull easy feeling enzo er niet op staan en die 2 joe walsh nummers wel. Ik kan me dan ook wel voorstellen dat de fans de latere live opnamens van hell freezes en melbourne beter vinden. Maar ik vind juist daarom dit een heerlijke plaat en bv road to eden niet.

Zo de kaarten zijn binnen, ben benieuwd volgens de laatste berichten is deze CD leidend voor de setlist, zelfs het prachtige saturday night staat weer op de setlist.

Een prima live-optreden van deze legendarische band. Waarom dan toch maar 3,5 ster? Omdat het helemaal niets toevoegt aan de studio albums. Totaal niet. De enige uitzondering is Seven Bridges Road, prachtig. Al hun bekende nummers passeren en klinken allemaal even goed, maar je kunt net zo goed dus hun studio-albums opzetten. En Life's Been Good hadden ze beter weg kunnen laten, dat vind ik echt ronduit een slecht nummer van Joe Walsh solo. Anders had ik het album toch misschien nog op 4 gewaardeerd...

Moet het wat toevoegen dan? Of verplicht geïmproviseerd worden tijdens een Live concert?
Soms is het gewoon gaan en lekker spelen of rocken zoals ze hier doen
Het rockgehalte is gewoon iets meer voor Eagelsnormen komt door de frisse inbreng van Walsh
Vind ook zijn bijdrage zoals Life's Been Good juist geweldig op dit album
Het is een groot stadionconcert beetje ruwer dan het makkere Hell Freeze Over die ik ook hoog heb staan
Je kunt die 2 Live-albums beter niet vergelijken het is gewoon anders
Het is maar wat je horen wil ik heb maar een Eagles album 5* gegeven en dat is deze
Smaken verschillen.....gelukkig maar ook

daar kan ik me wel in vinden hoor. Overigens vind ik Hell Freeze Over dan wel beter dan the Eagles Live.

Dit album heb ik lang geleden gekocht in de periode dat de bibliotheken hun vinyl begonnen te dumpen. Een LP was Hfl. 1,--, een dubbel-LP Hfl. 2,--. Maar omdat ik een aardige stapel had bij elkaar gezocht hoefde ik ook voor deze maar een gulden te betalen.
Ik vond het een zeer teleurstellend album. Ik heb de studio albums er zelfs bijgehaald omdat ik de platenmaatschappij ervan verdacht dat ze de studioversies erop hadden gezet met publiek er door gemixt. Het publiek is ook amper hoorbaar. Uiteraard kon ik er niet omheen dat het wel degelijk live was maar ik vond het helemaal niets. Aan de ene kant is het natuurlijk knap als je je originelen zo dicht benaderd, maar het gaat natuurlijk wel ten koste van de spontaniteit. Mijn vergelijkingsmateriaal bestond uit albums als 'Live At Leeds' van The Who.
Heb 'm uiteindelijk weggegeven aan een kennis die het allemaal wat meer kon waarderen.

Als de Eagles als The Who zouden spelen dan had het aan kracht ingeboet lijkt me. De kracht zit m juist in het samenspel. De soloos op bijvoorbeeld Hotel California zijn hier toch ijzersterk en net iets anders dan de studioversie en inderdaad, meer improvisatie hoef je niet te verwachten.

Wat me zo opvalt aan al die jaren '70 en '80 live-albums (dus ook deze van Eagles) is dat ze zoveel mogelijk proberen om de studio versies zo goed mogelijk na te spelen. Technisch knap, maar daardoor wordt het niet zo spannend. Vergelijk dat is met Bob Dylan, die zijn eigen nummers constant aan het bewerken is.
Daarom een zwak op deze plaat voor de nummers die juist niet van de studio albums afkomen.

Allemaal lijkt me iets overdreven (ik weet ook niet op welke je doelt eigelijk, niet op Deep Purple's Made in Japan in ieder geval), maar deze van de Eagles maakt veel studio songs overbodig, ja.

Dus, mocht je op zoek zijn naar een best-of van de heren dan kan ik deze van harte aanraden!

Wat een nonsens!! De jaren 70 staat juist te boek als het live album decenium bij uitstek, meestal waren studio nummers enorm uitgesponnen t.o.v studio werk, dat geld zowat voor ieder live album van de bekende artiesten uit de jaren 70. Deze van Eagles ken ik verder niet, maar wel hell freezes over, en daar wijken de versies ook aardig af van de studio versies.

Mooie plaat. Hou erg van het gitaarwerk. Alleen vreemd dat ze de 77 minuten niet op 1 cd hebben kunnen zetten? Een dubbel LP op 1 cd is juist prachtig. Kun je het hele concert in 1 keer beluisteren.

Nog van de tijd dat 77 minuten voor 1 cd te lang was.
Of is het album later nog geremasterd?

Het is knap wat ze neerzetten, maar net als bij een band als Supertramp, staat alles vast.
Daar heb je eigenlijk geen liveregistratie in audio voor nodig.
Het zelf meemaken is dan weer anders.
Ik zag de Eagles 1x in de Kuip ( 1996) en dat was leuk om mee te maken.
Set 1 vervloog door de harde wind, maar verloor ook wat kracht doordat het wat tam was allemaal.
Set 2 was prima. Vooral Joe Walsh zijn songs, zorgde er voor dat het publiek in beweging kwam.
Goede keuze toendertijd om juist hem er bij te halen.
Hoewel ik de periode met purist Bernie Leadon artistiek interessanter vond.
Hier ook, Life's Been Good geeft het geheel wat peper.
Veel beter dan Joe's makke studioversie.

Compliment nogmaals voor de muzikaliteit + zang, maar een echte aanvulling...nee.

Tijdens de allerlaatste concerten, ook in Nederland, waren de meeste oudgedienden eveneens aanwezig, zoals Bernie Leadon.

We kunnen er vergif op innemen, dat van deze periode ongetwijfeld nog wel een keer een live album van gaat verschijnen. Zeker ook, omdat het natuurlijk de laatsten waren met Glenn Frey.

Voor mij was de ziel er een beetje uit na het ontslag van Don Felder.

Staat een of andere sessiemuzikant ineens de solo te doen van Hotel Calfornia pfff (OK met Joe Walsh).

Ja wel mee eens ,gemak dient natuurlijk de mens , maar vind zelf het oorspronkelijke heeft ook zijn charme
Heb deze In digisleeve (de org dubbelLP hoes in CDformaat)...en ja dan heb je ook in dit geval vanzelf 2 schijven, dit soort uitvoeringen heb ik het liefst in mijn verzameling ,heeft net iets meerwaarde ,de sfeer van de oorspronkelijke (dubbel)LP en ook nog het gemak van de CD

Mooi dat Leadon er bij was.
Was toen niet zo prettig vertrokken.

Stuart Smith....tja, die zat bij de krukmomenten een paar meter verder op
Wel een heel goede gitarist en die schijnt op Long Road Out Of Eden een belangrijke rol gespeeld te hebben.
Maar Felder was idd erg goed.
Hij durfde wat te zeggen en dat kostte hem zijn kop.

Op de cd hoes staat digitally remastered. Dus recente uitgave. Had dus op 1 schijf gekund. Geen ramp maar wel vreemd.

Misschien is de marge op een dubbel CD hoger. Eagles en geld, bekend verhaal ....

Nee volgens mij valt dat ook wel mee, heb 2 Jaar terug deze (Zie 4 berichten terug ) nogwel collectors uitvoering ongv 20 € betaald

Vandaag gekocht voor €10,- (!) Dus €5,- per disc. Ligt dus niet aan winst willen maken. Alle dubbel LP's die ik ken die korter duren dan 80 min. staan op 1 cd. Met uitzondering dus van deze. Heb hem wel van dikke dubbel cd doos in een smal 2 cd doosje getransporteerd. Staat mooier in de kast en ruimte besparend.

Al deze berichten zorgen ervoor dat de plaat weer eens opgezet gaat worden, tijdje terug dat ik deze beluisterd heb. De Meisner uitvoering van Take It To The Limit is me dierbaar net zoals het fraaie Seven Bridges Road.

Hier staat toch wel de mooiste uitvoering van Take It Easy op.

Fantastische live plaat! Mooie setlist, maar de uitvoering is nog mooier. Meer woorden hier niet nodig eigenlijk. De band zat hier in een geweldige conditie

Vorige week heb ik vluchtig de zes studio-albums van Eagles, uit het zwarte sixpack CD-boxje, langs laten komen, besproken en ben daarmee weer terug beland in een oude muzikale liefde uit de jaren ‘70. Zeker, ik luisterde Supertramp, Procol Harum, Steely Dan, Genesis, Focus en Bob Dylan, maar ook deze door-en-door Amerikaanse band met het typische geluid van de westcoast, ook al kwam geen van de bandleden oorspronkelijk uit California. Een stel getalenteerde muzikanten, dat elkaar vond in de de smeltkroes van L.A. en de countryrock omarmden.
Dat weet natuurlijk iedereen al en het is allemaal geschiedenis. Dat het geen sprookje was weten we dankzij de niets verhullende documentaires. Maar, om nu weer de 45 jaar oude vetes uit de kast te halen en daarover te treuren, dat gaat me te ver. De tijd heelt niet alle, maar toch wel een paar wonden.

De studioplaten waren niet mis. Een constant hoog niveau en een heel herkenbaar eigen Eagles-geluid. Over het laatste product uit die reeks, The Long Run (1979) kun je verschillend denken en ook ik kan dat album maar voor de helft echt waarderen, maar met het glas halfvol, heb je toch nog genoeg over, is mijn redenering.

En dan, in 1980, als slotakkoord van die roerige jaren ‘70, dit live-dubbelalbum. Hoe gezellig het was in de kleedkamers, hoef ik niet te weten, maar merk wel op dat er hier een prachtig stuk samenwerking te horen is. Laat ik het gerust harmonie noemen. Met nét iets meer beleving en emotie dan op de keurig ingespeelde studioplaten, komt de essentie van het repertoire nog sterker naar voren. Het is genieten, zelfs met de wetenschap dat er wat gerommeld moet zijn met de opnames en het publiek hier en daar een tikje onnatuurlijk erin gemixt is. Laten we zeggen dat live de basis was en dat die opnames in de studio rechtgetrokken zijn tot een klinkend resultaat.

Er zijn twee series concerten gebruikt. De oudste serie is uit 1976 en daarvan vinden we New Kid in Town, Wasted Time, Take it to the Limit, Doolin Dalton (Reprise II) en Desperado op deze dubbelaar. Dit zal de Hotel California-tour geweest zijn. De rest van de opnames is uit de Long Run-tour van zomer 1980. Life’s been Good is het snijdend kritische commentaar van Joe Walsh op de muziekindustrie, te vinden op de soundtrack FM en op But Seriously, Folks …, zijn soloplaat uit 1978. Een sterke song en stevig neergezet.

Vaak is opgemerkt dat Eagles Live wat meer rock laat horen en wat minder sentimentele country-ballads. Dat is maar gedeeltelijk waar en vooral op de tweede schijf tel ik toch overwegend langzame harmonie-zang-nummers met als oppeppers All Night Long en Life in the Fast Lane. Het klinkt niet geforceerd, want het zijn de twee bekende gezichten van de band, die dan toch weer optimaal samenkomen in slotnummer Take it Easy met Glenn Frey.

Ik kan dus best, na 44 jaar, erg genieten van deze Eagles Live. Oké, er is dus wat gemanipuleerd, zoals ook Supertramp’s Paris een gedeeltelijk studioproject was. Maar kennelijk was het nodig om dit tot een live-klinkend album te maken. Vandaag de dag is manipulatie aan de orde van de dag en heel wat kwalijker dan we hier voorbij horen komen. Een album kan nooit een rechtstreekse concertregistratie zijn en heeft bewerking nodig om het thuis ook een beetje leuk uit de speakers te laten komen.
Een sterk album, minder clean dan de reguliere studioplaten en een fraaie samenvatting van wat de mannen tot aan hun afscheid in petto hadden. Ondanks de spanningen, toch heel professioneel en muzikaal dik in orde.

Voor wie de kaarten al in huis heeft: veel plezier in Gelredome, 13 juni a.s. Het is de investering vast waard.

Maak daar maar niets verhullende documentaires van. Anders zouden we nu nóg niets weten...

Ik kan me verder overigens prima vinden in je verhaal. De Eagles staan erom bekend dat ze live het geluid van de studio-opnamen doorgaans goed weten te benaderen, waardoor het soms wat steriel kan klinken. En hoewel ook hier de technische perfectie soms de overhand heeft, klinkt het allemaal nét wat losser en ruwer dan de studioversies. Niet heel veel overigens, want het blijven wel de Eagles. Maar net genoeg om dit album als een essentiële toevoeging op hun discografie te beschouwen. En hoewel vrijwel alle klassiekers wel langskomen, vind ik de tracklist per saldo toch gevarieerd genoeg om bijna tachtig minuten te blijven boeien.

Wat die speelduur betreft: een snelle rekensom leert dat-ie inderdaad op één CD had gekund, maar dit album behoort tot de vroege uitgaven op CD, zo rond 1985/1986. In die tijd waren ze nog wat voorzichtiger met CD's die langer dan 74 minuten duurde, omdat niet elke CD-speler dat toen aankon. 74 minuten was wel zo'n beetje de max. Later werd tachtig minuten de standaard. Er bestaat volgens mij een remaster van dit album, maar kennelijk hebben ze het maar zo gelaten. Op de een of andere manier vind ik het ook altijd wel wat hebben, zo'n live-dubbelalbum in een fatbox-jewelcase. Past ook goed bij dit hoesontwerp trouwens, dan is het net een koffertje (een flightcase dus eigenlijk).