Paul McCartney - Kisses on the Bottom (2012)

Ik lees allemaal verschillende meningen over deze plaat, dus ik vraag het zo; Moet ik deze plaat als Beatles-fan luisteren of is het beter dat ik hem niet beluister ?

Aangezien je hier veel verschillende meningen leest, zul je ook verschillende antwoorden krijgen..

Luisteren zal je geen kwaad doen, maar je mist niet veel als je het niet doet.

Nummers als When I'm sixty four, Honey Pie, You gave me the answer etc hadden een functie op zichzelf. Die nummers werden bewust op een plek op een lp gezet om de intense serieuze sfeer te doorbreken en even lucht op een lp aan te brengen.
Dat was meer croonen 'voor de lol met een vette knipoog' terwijl McCartney hier voor het eerst echt serieus aan het croonen slaat.

Ik sta in deze eigelijk in zijn geheel, op alle puten achter musician staan. Hij heeft in meerdere reakties zijn mening gegeven. Meer kun je niet en in al die meningen kan ik me vinden.
Zeker als er songs bijgehaald worden, die absoluut niets met de sfeer van dit album te maken hebben.
Ik heb 'm trouwens vanmiddag aan mijn moeder (bijna 77 jr) kado gedaan. Ik was blij dattie afgespeeld was en versterkt alleen mijn mening. Zij vond 'm trouwens geweldig en zo hoort het. Zij is alleen geen MuMe'r, dus je zult me op mijn woord moeten vertrouwen. Van 2.5 terug naar 2 sterretjes, wat mij betreft. Dit album is echt niet aan mij besteed

Dit is geen jazz, het is pop met een jazzcliche geluid. Alles is netjes georganiseerd en tandeloos en tam. Het is nergens spannend, en dat kan ook niet want de band zou de zanger zo wegspelen. Geen lekkere stevige solo of interactie tussen zang en musici of zo, dus jazz zou ik het zeker niet noemen. Maar als rustige muziek is het ook niet veel soeps. Geen ontspannen soepele stem of rust. Meer iets dat bijna inelkaar zakt als een bouwval.

Blijft over een merkwaardig slap stukje muziek waar ik zo gauw geen toepassing voor kan verzinnen, behalve dat het curieus is om McCartney zo te horen.

Beste Milus, heb jij dit album helemaal afgeluisterd of jezelf maar een half sterretje gegeven. God weet waarvoor. Als je totaal niet van deze muziek houdt zet dan iets leukers op. Zonde van je tijd, reaktie en die halve ster. Een beetje heel erg zielig. Dit is onderhand erger dan een antistem!

Dit wordt een vreemd draadje. Ad jij geeft zelf een 2 en blijft hier vrolijk posten. Waarom zou Milus niet een 0,5 mogen geven en een mooie post schrijven?

Ik kreeg ook een beetje kriebels bij die halve ster, want dan moet je iets wel heel slecht vinden. Grappige is dat ik zag dat Milus Sheila E's Sex Cymbal 4 sterren geeft en ik als Prince fan ken die cd, en eigenlijk is die 0.5 ster waard, want wat is dat een waardeloos album zeg! Heel realistisch is dat dus niet echt.
Maar... toen realiseerde ik me dat gezien zijn top 10 dit inderdaad zijn muziek niet is, en hij het waarschijnlijk echt bagger vindt, en dat mag natuurlijk.

Vraag is alleen waarom neem je er dan inderdaad de moeite voor? en is die halve ster inderdaad gebasseerd op meerdere luisterbeurten? Want gezien de score kan ik me voorstellen dat je dit album niet meer gaat luisteren dan 1 keer. Ik kan ook wel naar elk Bieber album gaan en een halve stem geven (wat nog te veel is) maar dat doe ik niet, omdat het nergens op is gebasseerd!
Dus is die halve ster gerechtvaardigd? Ik denk het niet, maar ieder zijn ding, en als Milus denkt dat dit de juiste score is, wie zijn wij dan om hem tegen te houden?

Weet je wat ik vreemd vind: dat dit onschuldige charmante plaatje zoveel discussie en emotie losmaakt.

Een (zeer) slechte plaat van McCartney maakt altijd veel emotie en discussie los. Niet in de laatste plaats omdat hij waarschijnlijk toch de beste componist aller tijden is en, in vergelijking met Kisses..., beduidend betere albums heeft gemaakt.

Wie een leuke BMW gewend is en vervolgens een kleine Daihatsu krijgt voorgeschoteld zal ongetwijfeld ook zijn beklag gaan doen. Hoewel je natuurlijk altijd mensen hebt die zullen zeggen dat een Daihatsu óók heel erg leuk is.

Ik denk dat ik dat wel mag zeggen, Ziegler. Ik ben 58 jaar en opgegroeid met The Beatles en de hele mikmak. Vanaf het moment dat ikzelf centjes had kocht ik Beatlesplaten, zonder uitzondering en later alle solo's. Ook al zat er wel eens een mindere tussen.
Later The Anthology- cdbox, de dvd box, boeken en ga zo maar door.
Nu ik wat ouder ben, denk ik te mogen uiten dat MCartney ook muziek maakt die mij niet aanspreekt, zoals zijn laatste en ook die ballet cd. Intussen is mijn verzameldwoede ook wat gestild dus geef ik 2 sterren ( een 4 op de schaal van 10). Dat vind ik nog te verdedigen maar 0.5* (een 1 op de schaal op de schaal van 10) vind ik belachelijk. Zelfs vroeger scheurde de onderwijzer de opdracht minzaam kijkend voor je ogen kapot en gaf het niet eens een punt. En zo hoort het, ook bij Mume. Antistemmen, bullshit!

Ad, hoe oud jij bent en wat jij hebt meegemaakt in welke tijd staat los van ons allemaal om hier op eigen wijze een plaatje te waarderen. Als iemand dat zoals jij doet met 2 sterren, of iemand geeft een hogere waadering, dan is dat toch prima? Jij mag natuurlijk je vragen stellen, maar iemand mag ook zijn eigen waardering geven en daarover te schrijven.

Als iemand het dan zo slecht vindt dat het een halve ster is, dan is dat ook prima. Het is zijn keuze. Ik vind het een beetje zonde om het vooral daar over te hebben. Natuurlijk is de vraag of hij het wel helemaal heeft geluisterd legitiem, want jij en ik zijn het totaal niet eens met die halve ster. Maar ik las ook bij lennon de vraag of hij het wel meerdere luisterbeurten heeft gegeven. En dan denk ik: dat maakt toch niet uit? Het is zijn keuze en zijn stem. Je moet daarvoor de muziek gehoord hebben, maar of hij de plaat een keer of tien keer een kans geeft, is zijn eigen keuze.

Ik snap ook wel dat hij de plaat luistert, want het is toch van McCartney. Dan ben je (althans ik) sneller geneigd om ernaar te luisteren.

Ik waag me ook niet aan de klassieke platen van McCartney (heb er wel eens 1 geluisterd) maar daar ga ik toch ook geen halve ster aan geven omdat ik het niks vond (lees de muziek me niet ligt)
Kan er gewoon geen eerlijk oordeel over geven, en daarom stem ik daar niet op. Denk dat Ad dat ook bedoeld, en ben het volledig met hem eens

Heel juist, lennon. Dat bedoelde ik precies.

Dan zullen wij het oneens blijven. Ik stem wel op platen die ik gehoord hebt. Om het even welke. Ook als dat een halve ster betekent. Maar meestal gebeurt dat niet (een halve ster), want vaak kan ik een bepaalde vorm van kwaliteit nog wel ontdekken bij iets wat mij niet ligt. Een halve ster geef ik eigenlijk alleen voor Thunderdome cd's...

Maar goed, we hoeven het ook niet altijd eens te zijn!

Dat is toch veel te veel eer

Hahaha!!! Dat klopt, maar ik kan niet lager... Dus ik gaf een halve ster. Tot vandaag ook mijn enige halve ster!

Het is even wennen, McCartney in deze stijl. Voor hemzelf hoorbaar ook. De stem is niet meer wat 'ie geweest is. Toch, alleen al vanwege het fraaie My Valentine de moeite waard om een paar keer te draaien.

Van mij mag McCartney best wat anders proberen en het klinkt allemaal heel netjes, maar mij kan dit album na eenmaal luisteren niet boeien.
Twee sterren voor de twee eigen nummers.
Ik heb niet het gevoel dat een extra luisterbeurt tot een hogere waardering zal leiden.

Ik moet juist zeggen dat enkele keren meer beluisteren wel wat heeft gedaan met mijn waardering.
Het is absoluut geen meesterwerk, maar ik kan het geheel wel waarderen.
Het absolute topnummer is My Valentine.
Al met al een geslaagd "tussendoortje". Niet meer en niet minder. En ach, als hij er plezier aan beleeft, wie zijn wij dan om hem dat te verbieden.

Leuke muziek voor vrouwen op jaren, maar zelf vind ik er niet zoveel aan.

Nou ja, we hoeven het hem niet te verbieden, maar een oordeel mogen we toch wel geven?
Ik ben het verder zeker met je eens. Een paar meer luisterbeurten deed het voor mij wel. Al vond ik er vanaf het begin al best een aardig plaatje. Wel mooi dat hij gewoon lekker een plaat maakt waar hij zin in heeft. Wat anderen er ook van vinden.

Uiteraard, hij heeft ook zoveel muziek gemaakt, daar mag best een keer een crooner cd tussen zitten. Voor liefhebbers die niet van croonermuziek houden blijft er meer dan genoeg over.

Gisteren deed Sir Paul tijdens zijn concert My Valentine tijdens zijn rockshow. En net alsof het een Wingsalbum was, waar ook meer stijlen één geheel maken, kon het prima worden ingelast. Maar dan wel in een omgeving waarbij de rest rock was.

En dat is het probleem met een cd die volledig uit crooners bestaat: hou je daar niet van dan valt dit album ook gelijk zwaar door de mand.

De versie die hij gisteren speelde was wel wat aangepast, en wat minder jazzy dan op de plaat, precies goed. En echt heel erg mooi gezongen ook.

Berichten over het concert in Ahoy verplaatst naar Paul McCartney

Welterusten Pauly . . . . . rollatormuziek.

STerke onderbouwing ook....

Dat is toch niet altijd nodig, aan dit album hoef je niet extreem veel te zeggen.
Een kernachtige opmerking zoals hierboven geplaatst omvat dit album eigenlijk perfect.

Maar goed, het is altijd een makkelijk punt om op te schieten als fan.

Al is uitgebreid commentaar natuurlijk meer dan welkom!

Ook als niet-fan. Ik lees liever waarom iemand een album wel of niet goed vindt, dan de enkele tekst waar lennon op doelt. Dat is een totaal nietszeggende tekst. Als je toch post, mag je toch wel iets meer zeggen dan drie woorden.

Overigens is de clip die bij my Valentine hoort heel erg mooi en bijzonder.